Αν ρωτούσες πριν ένα χρόνο 100 ανθρώπους στο δρόμο, οι 80 (και λίγους λέω) δεν θα ήξεραν να σου πουν τι είναι ένα blog. Σήμερα οι περισσότεροι ξέρουν τι είναι blog, πολλοί ενδιαφέρονται για τα όσα συμβαίνουν στην ελληνική blogόσφαιρα και ορισμένοι από αυτούς μπορεί και να έχουν δικό τους blog. Αλλά είναι καλό αυτό;

Χθες το βράδυ, η μάνα μου ήταν κάπως μυστήρια. Κατάλαβα ότι είχε κάτι να μου πει. Όχι πολύ αργότερα, με ρώτησε:

– Αλήθεια, εσύ μπαίνεις σε blogs;

Ήταν μόλις η δεύτερη φορά που την άκουγα να αναφέρεται στα blogs και μου έκανε μεγάλη εντύπωση – η πρώτη φορά ήταν όταν πέθανε η Αμαλία, και αυτό δεν θα το μάθαινε αν δεν το διάβαζε στις εφημερίδες. Της απάντησα καταφατικά. Και τότε ήρθε η δεύτερη ερώτηση:

– Εσύ έχεις blog;

Μετά από έναν και κάτι χρόνο, φοβήθηκα ότι αυτή ήταν η στιγμή που θα έπρεπε να αποκαλύψω το σκοτεινό μυστικό μου – καθώς δεν έχω καμία διάθεση να ξέρουν σε τι σπαταλάω τον χρόνο μου. Απάντησα καταφατικά, περιμένοντας τα χειρότερα.

– Και τι γράφεις;

Αναμενόμενη ερώτηση. Και ακόμα πιο αναμενόμενη θα ήταν η ερώτηση «για μένα έχεις γράψει τίποτα;», όταν της απάντησα ότι γράφω διάφορα πράγματα, ό,τι μου κατέβει. Αλλά αυτή τη φορά έπεσα έξω:

– Για τον Ζαχόπουλο έγραψες;

I never saw it coming. Απάντησα ότι ναι, ασχολήθηκα και με αυτήν την υπόθεση κάποια στιγμή. Αναρωτήθηκα πού οδηγούσε αυτή η κουβέντα.

– Έγραψες και τους διαλόγους από το DVD; Τους διάβασε ένας συνάδελφός μου και λέει ότι έχει πολύ γέλιο! Ότι αυτή τον λέει «Γατούλη» και τέτοια! Τα έχεις δει πουθενά;

Εκείνη την ώρα έμεινα κάγκελο. Γιατί η αγαπητή μου μανούλα πολύ που χέστηκε αν έχω blog ή όχι. Για τη μάνα μου, η blogόσφαιρα είναι κάτι σαν δημόσια εφημερίδα στην οποία ο καθένας μπορεί να δημοσιεύσει ό,τι γουστάρει, εκμεταλλευόμενος την ανωνυμία του. Και κάποια από αυτά τα δημοσιεύματα την ενδιαφέρουν, επειδή είναι κουτσομπολίστικα.

Και δεν είναι η μόνη. Ειδικά όσοι είναι έξω από τον χορό των blogs, πολλά τραγούδια λένε, και συνήθως τα λένε φάλτσα. Αλλά ακόμα και κάποιοι που είναι μέσα στο blogging πιστεύουν ότι κυριαρχεί η «ασυδοσία» (ελπίζω οι περισσότεροι να καταλάβετε σε ποιον αναφέρομαι), οπότε τι να περιμένεις από εξωτερικούς παρατηρητές;

Όπως και να’χει, τουλάχιστον δεν αποκαλύφθηκε η ταυτότητά μου. Μπορεί πια οι γονείς μου να ξέρουν ότι έχω ένα blog, αλλά καλά θα κάνουν να μη μάθουν ποτέ ποιο είναι. Γιατί μου αρέσει η ανώνυμη «ασυδοσία» μου…

Advertisements