Θυμάμαι την πρώτη μου αντίδραση όταν έμαθα από μεταμεσονύκτιο δελτίο ειδήσεων την είδηση της απόπειρας αυτοκτονίας του Ζαχόπουλου. «Καλά, μαλάκας ήταν να πέσει επειδή τον εκβίαζε μία γκόμενα;». Φαίνεται πως η απορία μου ήταν εύλογη, αν κρίνω από όσα έχουν αποκαλυφθεί τις τελευταίες μέρες.

Και είχα και μια άλλη απορία: Όλοι έλεγαν πως «ευτυχώς διέφυγε τον κίνδυνο», «ευτυχώς που χτύπησε στον απέναντι τοίχο και μετριάστηκε η πτώση του», «ευτυχώς που υπάρχουν πουτάνες» κλπ. Δεν σκέφτηκε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος ήθελε να πεθάνει και όχι να ταλαιπωρείται για όλη την υπόλοιπη ζωή του και επομένως το «ευτυχές» για τον ίδιο θα ήταν να είχε πετύχει η απόπειρα; Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι το σκέφτηκαν, αλλά είναι αυτό το γαμημένο το politically correct που δεν μπορείς να του ξεφύγεις με τίποτα.

Και μετά κάνει απόπειρα αυτοκτονίας (μάλλον ανορθόδοξη, κατά τη γνώμη μου) και ο δικηγόρος της υπόθεσης. Και η απορία πλέον είναι: Τόσο δύσκολο είναι να σκοτωθεί κανείς τη σήμερον ημέρα; Πέφτεις από τον τέταρτο, τη γλιτώνεις. Πέφτεις σε νταλίκα, τη γλιτώνεις. Και η πλάκα είναι ότι μια μέρα θα περάσεις κανονικά με πράσινο ένα φανάρι στη Βουλιαγμένης και θα σε εκμηδενίσει ένα λεωφορείο που πέρασε με κόκκινο.

Ή μήπως αυτοί οι δύο ήταν τόσο γκαντέμηδες; Η αλήθεια είναι ότι για να γλιτώσεις από πτώση αλά Ζαχόπουλος πρέπει να έχεις όχι άγιο, αλλά ολόκληρη την Αγία Τριάδα! Και μπάντζι τζάμπινγκ χωρίς αλεξίπτωτο να έκανε, θα έπεφτε σε πουπουλένιο στρώμα!

Και μετά αναρωτήθηκα: Αν ήθελα να αυτοκτονήσω, πώς θα το έκανα; Σε πρώτη φάση δεν θα το έκανα. Αλλά αν το έκανα ποτέ, θα ήταν σαν το τέλος του «Thelma & Louise»: Θα έπαιρνα ένα αυτοκίνητο και θα το έριχνα από έναν ψηλό γκρεμό (καθώς το Γκραν Κάνυον μου πέφτει λίγο μακριά). Ή ίσως και αυτό με το μπάντζι τζάμπινγκ χωρίς αλεξίπτωτο δεν ακούγεται άσχημο. Αλλά μάλλον θα είναι.

Πάντως σίγουρα δεν θα έπεφτα από μπαλκόνι – ειδικά μετά από αυτές τις εξελίξεις, πιστεύω πως κανένας αυτόχειρας που πραγματικά θέλει να πεθάνει δεν θα επιλέξει αυτόν τον τρόπο. Τώρα που το σκέφτομαι, όλο αυτό το μιντιακό τσίρκο που έχει στηθεί γύρω από τους δύο αποτυχημένους αυτόχειρες σίγουρα θα αποτρέψει πολλές αυτοκτονίες. Θα σκέφτονται οι επίδοξοι αυτόχειρες: «Φαντάζεσαι να μην πεθάνω και μετά να γίνω ρεζίλι σε όλη την Ελλάδα και να λένε όλοι για τον μαλάκα που ούτε να αυτοκτονήσει δεν μπόρεσε; Δε γαμιέται, καλύτερα να ζήσω!». Γιατί όποιο πρόβλημα κι αν έχεις, καλύτερα να βγεις στο Κους-Κους και να ξεσπάσεις ανώνυμα, παρά να γίνεις επωνύμως ρεζίλι. Κι έτσι θα έχουμε λιγότερες αυτοκτονίες και περισσότερους δυστυχισμένους ζωντανούς.

Αλήθεια, αν το είχε κάνει ο Ζαχόπουλος αυτήν την πολύ απλή σκέψη, δεν θα ήταν πολύ πιο απλά τα πράγματα; Απλά, οι κουτσομπόλες νοικοκυρές θα έβλεπαν μια μέρα στην αγαπημένη τους εκπομπή θέμα «Χρήστος, 55 χρονών: Με εκβιάζει ότι θα τα αποκαλύψει όλα αν δεν την μονιμοποιήσω στο δημόσιο». Και ούτε σκάνδαλα, ούτε τίποτα.

Και τώρα, αν μου επιτρέπετε, επιστρέφω στο Pro, όπου οι ποδοσφαιριστές ποτέ δεν πέφτουν σε νταλίκες και οι οπαδοί ποτέ δεν πέφτουν από τις εξέδρες. Δεν πίστευα ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό, αλλά μου φαίνεται πως η τεχνητή νοημοσύνη του Pro είναι κατά πολύ ανώτερη από τη μέση φυσική νοημοσύνη του ανθρώπου…

Υ.Γ.: Αν για κάποιον άγνωστο λόγο θελήσετε να κάνετε κάποιο σχόλιο, σας παρακαλώ ΜΗΝ μου πείτε ότι η υπόθεση Ζαχόπουλου δεν είναι ροζ σκάνδαλο αλλά πολιτικό έγκλημα. Βαρέθηκα να το ακούω. Βρίστε μου τη μάνα αν θέλετε, θα το εκτιμήσω περισσότερο. Ευχαριστώ.

Advertisements