Ξυπνώντας χθες το μεσημέρι (καθώς η λέξη «πρωί» δεν συμπεριλαμβάνεται στο λεξιλόγιό μου εδώ και χρόνια), ο πρώτος άνθρωπος που αντίκρυσα ήταν ο Πασχάλης. Η μάνα μου είχε αφήσει την τηλεόραση ανοιχτή σε μια μεσημεριανή κουτσομπολίστικη εκπομπή, που είχε σαν θέμα της τα αποτελέσματα του τεστ DNA στο οποίο υποβλήθηκε ο γνωστός τραγουδιστής – δεν χρειάζεται να σας τα πω, τα ξέρετε, αφού είστε μεγαλύτεροι κουτσομπόληδες από μένα.

Ε, λοιπόν κάτι πάει στραβά στην ελληνική showbiz. Ο Σεργιανόπουλος με ναρκωτικά, ο Πασχάλης με ξώγαμο…Τι άλλο μένει να δούμε; Τη Μενεγάκη να κάνει εμπόριο βρεφών στη Βουλγαρία;

Μεγάλη εφεύρεση όμως το τεστ DNA…Μέσα σε λίγα λεπτά, η «τρελή που δεν ξέρει τι της γίνεται» μετατρέπεται σε «ατόπημα της μίας βραδιάς» και, τελικά, σε «παράλληλη σχέση μερικών χρόνων». Και ο «δεν την ξέρω την κυρία» γίνεται «συγνώμη, έκανα λάθος» και αναγκάζεται να αναγνωρίσει το ξώγαμο. Τόσο απλά.

Τι πλάκα που έχει η τηλεόραση…Η δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο περνάει στα ψιλά και το ξώγαμο του Πασχάλη μονοπωλεί το ενδιαφέρον. Κι όποιος τολμάει, ας πει ότι δεν έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει! Εντάξει, πάντα ο κόσμος ενδιαφερόταν για τους celebrities και τη ζωή τους, αλλά την περιέργειά του ικανοποιούσαν 2-3 περιοδικά και τέλος. Τώρα υπάρχουν καμιά 15αριά περιοδικά, δύο εφημερίδες, 2-3 κανάλια που αφιερώνουν το μισό τους πρόγραμμα σε κουτσομπολιά και ένα σωρό προσωρινοί/ές «σταρ» της πλάκας που νομίζουν ότι η τηλεόραση είναι η ιδιωτική τους παιδική χαρά.

Στην αρχή, πριν το 1989, η τηλεόραση μου φαινόταν ένας βαρετός «φίλος» που μου έλεγε συνέχεια τα δικά του προβλήματα και δεν άκουγε ποτέ τα δικά μου. Όταν μπήκε στο χορό η ιδιωτική τηλεόραση, μετατράπηκε στον καλύτερό μου φίλο, που μέσα από τα σίριαλ και τις εκπομπές του απαντούσε και στα δικά μου προβλήματα, άσε που είχε και πολύ καλό χιούμορ. Ήταν η ιδανική παρέα. Ωστόσο, αυτό δεν κράτησε για πολύ. Κάποια στιγμή, ο φίλος μου άρχισε να τα χάνει. Πολλές φορές έλεγε ακατάληπτες ασυναρτησίες και ήταν φανερό ότι δεν ήταν και πολύ στα καλά του. Αλλά αποφάσισα να συνεχίσω να τον κάνω παρέα, σαν το παιδί που σου βγήκε πνευματικά ανάπηρο αλλά το αγαπάς γιατί είναι παιδί σου.
Τελικά, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Πλέον, ο «φίλος» μου με προσκαλεί κάθε μέρα να πιούμε καφέ μαζί, να δούμε ένα ματς ή μια ταινία μαζί, να πούμε καμιά μαλακία και να γελάσουμε μαζί. Αλλά εγώ συνέχεια βρίσκω δικαιολογίες για να τον αποφεύγω, γιατί βρίσκω την παρέα του κουραστική. Καμιά φορά του κάνω το χατίρι και κάθομαι μαζί του, για να μην γκρινιάζει συνέχεια. Κάποια στιγμή θα σταματήσει κι αυτό, κι έτσι θα γραφτεί το οριστικό τέλος σε μια αλλόκοτη φιλία. Γιατί δεν νομίζω ότι ο «φίλος» μου θα ξαναβρεί ποτέ τα λογικά του. Πού και πού έχει κάποια φωτεινά διαλείμματα, αλλά ποτέ δεν θα επανέλθει.

(στην πραγματικότητα, αν δεν ήταν το Playstation 3 δεν θα είχα καθόλου ανάγκη την τηλεόραση)

Κάθε φορά που βλέπω κάποια κυράτσα στο μετρό να κρατάει την Espressο ή κάτι παρόμοιο, νιώθω μια έντονη επιθυμία να την στραγγαλίσω με τα ίδια μου τα χέρια. Αλλά μετά σκέφτομαι το εξώφυλλο της ίδιας εφημερίδας «ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΕ ΕΠΕΙΔΗ ΔΙΑΒΑΖΕ ESPRESSO!» και το μετανιώνω. Εξάλλου, δεν θα ήταν η σωστή τιμωρία για τέτοιους ανθρώπους. Σε μια νορμάλ κοινωνία, όποιος διάβαζε τέτοιες εφημερίδες θα έπρεπε να συλλαμβάνεται πάραυτα και να καταδικάζεται σε πενταετείς συνδρομές σε περιοδικά με θέματα πολιτικής, κοινωνικού προβληματισμού και οικολογίας, ώστε να καταλάβουν ότι γύρω τους συμβαίνουν πολύ σημαντικότερα γεγονότα από το ξώγαμο του Πασχάλη. Μετά το πέρας των 5 ετών θα έδινε εξετάσεις πάνω στα σημαντικότερα γεγονότα των τελευταίων ετών και, αν έμενε κάτω από τη βάση, θα θεωρείτο «ανεπίδεκτος κοινωνικής συνείδησης» και θα τον έριχναν στον Καιάδα, παρέα με τους άλλους κουτσομπόληδες. Και θα ζούσαμε εμείς καλά και αυτοί καθόλου.

Και κλείνοντας, ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων για τους τηλεορασόπληκτους:

untitled.jpg

Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε. Καλή σας νύχτα.

Advertisements