Κάθε χρόνο φτάνει μια στιγμή που πρέπει να κάνεις τον απολογισμό της χρονιάς που φεύγει. Να δεις πού τα πήγες καλά και πού τα θαλάσσωσες, να κρίνεις αν ήταν μια καλή ή μια απαίσια χρονιά, να αποφασίσεις αν θα πρέπει να ευχαριστήσεις τον Θεό για όσα σου έφερε φέτος ή να του απευθύνεις ένα μεγαλοπρεπές κωλοδάχτυλο. Αυτή η στιγμή είναι τώρα.

Για να δούμε λοιπόν πώς κύλησε μια ολόκληρη χρονιά blogging για τον υποφαινόμενο:

Ιανουάριος

Η χρονιά ξεκίνησε με ένα καλωσόρισμα στο νέο χρόνο (Καλωσήρθες 2007), μπας και τον καλοπιάσουμε και μας φερθεί επιεικώς ή έστω επιεικέστερα από τον προηγούμενο. Τότε περνούσα ακόμα μια μετεφηβική μελαγχολική φάση και έγραφα ό,τι μου κατέβαινε: Για την παραδοσιακή ελληνική γκρίνια, για το κάρμα, για την αστρολογία, για τις ταινίες που έβλεπα, για τον Ντέιβιντ Μπέκαμ (!) και διάφορα άλλα. Επίσης, τον Ιανουάριο έκαναν την εμφάνισή τους η lovelist και η hatelist μου, καθώς και ο Δωδεκάλογος του Γύφτουλα – που εξακολουθεί να είναι από τα αγαπημένα μου «παιδιά».

Φεβρουάριος

Τα σκοινιά της μελαγχολίας μου είχαν ήδη χαλαρώσει αρκετά, με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα χαζοχαρούμενα κείμενα, με αποκορύφωμα τα «Ανέκδοτα για όλα τα γούστα«. Αλλά δεν έλειψαν και τα μελαγχολικά μέχρι αηδίας, όπως εκείνο για τον Ιταλό αστυνομικό που πέθανε κατά τη διάρκεια επεισοδίων στο Παλέρμο (ποιος τον θυμάται τώρα…). Αλλά ευτυχώς ο Φεβρουάριος είναι ο μικρότερος μήνας του χρόνου, που σημαίνει λιγότερη παραγωγή άθλιων posts. Thank God It’s February.

Μάρτιος

Το πιο σημαντικό γεγονός του Μαρτίου ήταν η μετακόμισή μου από το ετοιμοθάνατο i-blog στα σαλόνια της WordPress, που σηματοδοτήθηκε με το post «Παρ’το στεφάνι μας, παρ’το γεράνι μας«. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μια περίοδος παρατεταμένης (και ανεξήγητης) ευτυχίας, κάτι που αντανακλάται στα επόμενα posts. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: «Αν ο Θεός έφτιαχνε τον κόσμο σε chatroom«, «Αν γινόταν σήμερα δικτατορία» και «Σοδομίζοντας το Yassou Maria» (σιγά μην τη γλίτωνε η Eurovision!). Θα μπορούσε κανείς να πει ότι κάτι νέο ξεκίνησε αυτό το μήνα – όχι απαραίτητα καλό, αλλά νέο.

Απρίλιος

Ο Απρίλιος είναι ένας απαίσιος μήνας, γιατί κάθε χρόνο μου θυμίζει ότι μεγάλωσα κι άλλο. Φυσικά, αυτό δε με εμπόδισε να αφιερώσω ένα ολόκληρο post στα γενέθλιά μου και να δεχτώ αρκετές απρόσμενες ευχές – και μάλιστα όχι όλες κλισέ! Ακόμα 3 posts ήταν επηρεασμένα από το Πάσχα, ενώ για πρώτη φορά αυτόν τον μήνα αφιέρωσα post αποκλειστικά σε φωτογραφίες, και μάλιστα δύο φορές (This is pastaaaaaaaaa και 10 εικόνες που αξίζουν πάνω από 1000 λέξεις έκαστη). Τέλος, πρέπει να παραδεχτώ ότι τα «Μικρότερα βιβλία του κόσμου» και τα δημόσια nightclubs παραμένουν ακόμα και σήμερα αγαπημένα (αλλά μόνο για μένα) posts.

Μάιος

Τον Μάιο ανθίζουν τα λουλούδια, προετοιμάζεται η έλευση του καλοκαιριού και, ειδικά αυτόν τον Μάιο, παραιτήθηκα από τη δουλειά μου. Παραδόξως δε με απέλυσαν, αν και το μόνο που έκανα ήταν να διαβάζω blogs και να γράφω για το δικό μου – αλλά έτσι κι αλλιώς δεν πληρωνόμουν, οπότε είμαστε πάτσι. Τουλάχιστον πρόλαβα ως εργαζόμενος να παρακολουθήσω το Champions Festival, στα πλαίσια του τελικού του Champions League, και να βγάλω και μπόλικες φωτογραφίες τρελαμένων Άγγλων και Ιταλών, τις οποίες φυσικά ανέβασα και εδώ. Επίσης, τον Μάιο συμμετείχα για πρώτη φορά σε μία πρωτοβουλία των blogs, (Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας) και έκτοτε όλα έχουν αλλάξει στον πλανήτη – εκτός από την βλακεία, που παραμένει αήττητη και μάλιστα με μηδέν παθητικό τερμάτων.

Ιούνιος

Ο Ιούνιος ήταν ο πρώτος μήνας κατά τη διάρκεια του οποίου δεν ανανέωνα τακτικά το blog μου, μιας και είχε μπει καλοκαίρι και το προτελευταίο πράγμα που θέλει να κάνει κανείς όταν έχει 40 βαθμούς υπό σκιάν είναι να γράψει μπούρδες – το τελευταίο είναι να τις διαβάσει. Ωστόσο, ήταν ο μήνας που πήρα το απολυτήριό μου από τη σχολή, ο μήνας που πήγα στη συναυλία των Scorpions και ο μήνας που κάηκε η μισή Πάρνηθα – αυτό τώρα τι το ήθελα; Personal favourite αυτού του μήνα ήταν το post για το 6ο Πανελλαδικό Συνέδριο Τεμπελιάς και Βαρεμάρας, πιθανότατα επειδή το blog μου ήταν χορηγός επικοινωνίας και ψυχικής υποστήριξης.

Ιούλιος

Τον Ιούλιο σφίξαν κι άλλο οι ζέστες και τα posts μειώθηκαν ακόμα περισσότερο, προφανώς επειδή είναι αδύνατο να γράψεις στον υπολογιστή όταν κρατάς το αρκουδίσιον σφιχτά στην αγκαλιά σου. Ευτυχώς που έβγαινα πού και πού, όπως ας πούμε σε εκείνη τη διαδήλωση για την καμένη Πάρνηθα, ενώ αν βαριόμουνα πραγματικά δημοσίευα κανένα παλιό κείμενο που είχα καταχωνιασμένο στα ανεξερεύνητα βάθη του PC μου. Και τελικά μου έμεινε μια απορία από αυτόν τον μήνα: Ποιος είναι ο Χάνος Παστέλης;;;

Αύγουστος

Τώρα μάλιστα…8 κείμενα έγραψα όλα κι όλα τον Αύγουστο! Ίσως θα ήταν καλύτερο να σας γράψω μία έκθεση για το πώς πέρασα στις διακοπές μου…Α, δεν θέλετε; Καλά, περάστε στο ντούκου αυτόν τον μήνα – όπως ακριβώς έκανα κι εγώ…

Σεπτέμβριος

Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα. Ο Σεπτέμβριος ήταν μήνας πρόωρων (ο Θεός να τις κάνει, ακόμα και οι πέτρες τις είχαν προβλέψει!) εκλογών. Και οι εκλογές είναι το αγαπημένο θέμα για οποιονδήποτε θέλει να κάνει χαβαλέ, όπως ο υποφαινόμενος – αλλά και ο Λάκης Λαζόπουλος, που κατά τη διάρκεια των εκλογών έγινε πιο περιζήτητος κι από τα 500ευρα. Τα μισά μου τα κείμενα αυτόν το μήνα ασχολήθηκαν με την πόλιτική, γι’αυτό και δεν θέλω να τα θυμάμαι. Πάλι καλά που στο μεταξύ είχαμε την Εθνική Μπάσκετ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και την ολική κατάρρευση του υπολογιστή μου, και είχα κι άλλα πράγματα να γράψω, αλλιώς θα είχα πεθάνει από ανία.

Οκτώβριος

Ο Οκτώβριος ήταν πιο ενδιαφέρων από τον Σεπτέμβριο – καθόλου παράξενο, αφού δεν είχε εκλογές. Αντίθετα, είχε την πρώτη εκτός έδρας νίκη του Ολυμπιακού, την ασθένεια του Χριστόδουλου, τα Βραβεία Αρίων και πολλά άλλα happennings. Επίσης, τον Οκτώβριο για πρώτη φορά επιχείρησα να πειραματιστώ με ένα παρακμιακό πρόγραμμα Photoshop. Αποτέλεσμα; Ένα εκκλησιαστικό CD και μία ανακοίνωση εξαφάνισης

Νοέμβριος

Όσο πλησιάζουμε στο τέλος της χρονιάς, τα κείμενα γίνονται όλο και πιο χαρούμενα (αλλά όχι απαραίτητα και πιο αστεία). Και το αποκορύφωμα είναι το επικών διαστάσεων πόνημά μου με τίτλο «Αθάνατος Ελληνικός Γάμος«, το οποίο ολοκληρώθηκε μετά από 8 εφιαλτικά επεισόδια και απέσπασε τις καλύτερες κριτικές από την αντίστοιχη στήλη των New York Times. Αν το πιστέψατε αυτό το τελευταίο, σας υπενθυμίζω ότι μετά τις γιορτές θα πρέπει να επιστρέψετε στο φρενοκομείο σας.

Δεκέμβριος

Επιτέλους, αυτός ο απολογισμός φτάνει στο τέλος του! Ο Δεκέμβριος κινήθηκε στα ίδια επίπεδα με τον Νοέμβριο, αλλά πιο χριστουγεννιάτικα. Highlight του μήνα ήταν η έλευση του πολυπόθητου Playstation 3, το οποίο αναγκάστηκα να αφήσω στην άκρη για να γράψω αυτό το κακόμοιρο post. Μεγάλη η χάρη σας.

Συνοψίζοντας, ήταν μια καλή χρονιά – αν όχι για κάποιον πιο προφανή λόγο, τότε σίγουρα γιατί θα μπορούσε να ήταν πολύ-πολύ χειρότερη. Ευχαριστώ όσους μου έκαναν παρέα κατά τη διάρκεια των 12 αυτών μηνών, τόσο εξωblogικούς όσο και ενδοblogικούς, και πολύ περισσότερο αυτούς με τους οποίους διαφώνησα – πεθαίνω για μια καλή διαφωνία! Επίσης ευχαριστώ τον Γαλαξιακό Φαρσέρ, ο οποίος ήταν τόσο καλός μαζί μου που έχω κάτι μήνες να τον αναφέρω στο blog μου. Και πριν αυτός ο επίλογος αρχίσει να μοιάζει σαν απονομή Όσκαρ (και μάλιστα χωρίς να έχω πάρει ούτε μισό βραβείο), τον κλείνω με ένα κλασικό κλισέ: Με το καλό να μας μπει το 2008!!!

Advertisements