Έχουμε φτάσει πια στα μέσα του Δεκέμβρη. Θα ήταν ανόητο να συνεχίσω να υποκρίνομαι ότι τα Χριστούγεννα αργούν ακόμα, όταν δεν υπάρχει πια σπίτι χωρίς στολισμένο δέντρο, γιρλάντες και χαζοχαρούμενους αγιοβασίληδες. Έτσι, αποφάσισα να εγκλιματιστώ: Πήρα τα πρώτα μου Χριστουγεννιάτικα δώρα!
Believe it or not, και τα τρία είναι βιβλία. Μη βιαστείτε να με θαυμάσετε ή να με πείτε σπασίκλα – για να διαβάσω εγώ βιβλίο υπό κανονικές συνθήκες πρέπει να μου κολλήσεις πιστόλι στον κρόταφο, και πάλι ενδέχεται να προτιμήσω την λυτρωτική προοπτική της σφαίρας. Αλλά τι θα ήταν οι κανόνες αν δεν υπήρχαν οι εξαιρέσεις; Τίποτα δεν θα ήταν.

Σας παρουσιάζω εδώ τις τρεις νέες μεταγραφές της βιβλιοθήκης μου, που πρόκειται να τοποθετηθούν σε περίοπτη θέση ανάμεσα στα άπαντα της Μαφάλντα και την συλλογή των ΚΟΜΙΞ μου…

arkas.jpg

Το πρώτο δώρο ήρθε αναπάντεχα από την Δ. Να γιατί είναι σημαντικό να κάνεις παρέα με άτομα που σε ξέρουν καλά. Όπως πριν δύο χρόνια ο Gog μου είχε κάνει δώρο το λατρεμένο κόμικ «300», έτσι και η Δ. σκέφτηκε ότι θα ήταν αδιανόητο για έναν φανατικό οπαδό του Αρκά να μην έχει στην συλλογή του το νέο του βιβλίο, το θεατρικό έργο «Εχθροί Εξ Αίματος» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα). Το γνωστό χιούμορ του Αρκά, για πρώτη φορά χωρίς εικόνες, αλλά εξίσου δυνατό και με απρόσμενο (και κυρίως όχι χαρούμενο) τέλος. Δυστυχώς, υπερβολικά μικρό για να «χορτάσεις» Αρκά (ούτε 100 σελίδες!).
Για όσους έχουν κατέβει πρόσφατα από κάποιον άλλο γαλαξία, η υπόθεση του βιβλίου, όπως περιγράφεται στο οπισθόφυλλο, είναι η εξής:

 «Μετά από ένα ατύχημα ο εγκέφαλος πέφτει σε κώμα. Τα υπόλοιπα ζωτικά όργανα, χτυπημένα κι αυτά και χωρίς ηγεσία, ορίζουν μια συνάντηση για να εκτιμήσουν την κατάσταση. Στη συνάντηση έρχονται πρώτα το Παχύ και το Λεπτό Έντερο και αρχίζουν να συζητούν για το επεισόδιο, διαφωνώντας έντονα».

martinidis.jpg

Το δεύτερο δώρο το πήρα εγώ στον εαυτό μου, μπαίνοντας για τα καλά στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα. Είναι το «Πώς Πάνε Στον Παράδεισο Του Αρκά», του Πέτρου Μαρτινίδη (εκδόσεις ύψιλον). Και, όπως προφανώς θα έχετε καταλάβει, έχει και αυτό σχέση με τον Αρκά.
Ο συγγραφέας κάνει μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία του γέλιου και στη συνέχεια προσπαθεί να ερμηνεύσει το χιούμορ του Αρκά, να το αναλύσει και να εξηγήσει γιατί έχει τέτοια αποδοχή.
Ειλικρινά, όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις του, υπάρχουν μερικά πράγματα που καλύτερα να μην επιχειρείς να τα αναλύσεις. Όσο εύστοχες και αν είναι πολλές από τις παρατηρήσεις του, άλλο τόσο είναι και περιττές για κάποιον που μεγάλωσε με το χιούμορ του Αρκά και δεν χρειάζεται «λυσάρι» για να το κατανοήσει. Ωστόσο, είναι καλό βιβλίο – το διάβασα σε μία νύχτα, αφού είναι και αυτό μόλις 94 σελίδες…

haderer.jpg

Αλλά δεν είναι μόνο ο Αρκάς. Το τρίτο βιβλίο που πήρα είναι το κόμικ «Η Ζωή Του Ιησού», του Αυστριακού Γκέραρντ Χάντερερ (εκδόσεις Οξύ). Ίσως να θυμάστε αρκετοί ότι το συγκεκριμένο κόμικ είχε ξεσηκώσει οργίλες αντιδράσεςι από την Εκκλησία και είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία του, ενώ ο Χάντερερ είχε καταδικαστεί από ελληνικό δικαστήριο για βλασφημία, κι όλα αυτά επειδή ο Χριστός στο συγκεκριμένο βιβλίο φέρεται να πίνει μπάφους (χωρίς να παίζει Pro, γιατί δεν είχε εφευρεθεί ακόμα – αλήθεια, πώς ζούσαν οι άνθρωποι χωρίς Playstation;).
Δυστυχώς, το βιβλίο αυτό ήταν και η μεγαλύτερη απογοήτευση για μένα. Αν και λατρεύω το politically incorrect και «αιρετικό» χιούμορ (όσοι έχετε διαβάσει παλιότερα post θα το έχετε διαπιστώσει), το συγκεκριμένο κόμικ δεν με ικανοποίησε. Αν και το σχέδιό του είναι πολύ καλό, το χιούμορ δεν κινείται στα ίδια επίπεδα και η γεύση που μου έμεινε στο τέλος ήταν κάπως πικρή.
Ηθικό δίδαγμα: Ό,τι προκαλεί ντόρο δεν είναι απαραίτητα και ενδιαφέρον…
Στα υπ’όψιν για το υπόλοιπο των Χριστουγέννων βρίσκονται τα δύο Persepolis της Marjane Satrapi, καθώς και οποιοδήποτε κόμικ του Dilbert καταφέρω να βρω. Α, αν βρω και κανένα Peanuts, ακόμα καλύτερα…

Υ.Γ.: Εντάξει, το ξέρω ότι όλα αυτά δεν είναι «βιβλία» με την συμβατική έννοια της λέξης, αλλά τι είδους βιβλία περιμένατε να δείτε από μένα; Το Εκκρεμές του Φουκώ;

Advertisements