Με τον φίλτατο Gog εδώ και αρκετό καιρό έχουμε κάνει το ξενύχτι στο MSN τρόπο ζωής – όχι πως χρειαζόμουν παρέα για να το κάνω αυτό, αλλά έτσι είναι διαφορετικό. Και τις τελευταίες μέρες έχουμε βαλθεί να θυμηθούμε κάθε μικρολεπτομέρεια της κοινής φοιτητικής μας ζωής στον μικρόκοσμο των ΕΜΜΕ (Επικοινωνίας και ΜΜΕ για τους αμύητους). Το αποτέλεσμα όλης αυτής της εσωτερικής αναζήτησης είναι το κείμενο που ακολουθεί…

ΕΝΑ ΕΜΜΕΤΖΗΔΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια σχολή Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε., στην οποία όλα κυλούσαν απελπιστικά ήσυχα και προβλέψιμα. Τόσο, που για να μην βαριούνται οι φοιτητές έκαναν πού και πού καμιά κατάληψη για να σπάει η μονοτονία. Όμως όλα αυτά επρόκειτο να αλλάξουν.
Το φθινόπωρο του 2002 μπήκαν στη σχολή γύρω στους 150 νέους φοιτητές. Ανάμεσα σε αυτούς και 6 εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους φοιτητές, των οποίων οι μοίρες επρόκειτο να διασταυρωθούν. Πρόκειται για τους Gog, Former, Mini-Sheva, Jerry, Kaiser και (last and least) Stranger.
Μέχρι να βγει ο χειμώνας του 2003, οι 6 αυτοί τύποι είχαν γίνει «παρέα». Ο Stranger ήταν ο τελευταίος που εισέβαλε στην παρέα, χάρη σε ένα περιοδικό για το Championship Manager, το οποίο κουβαλούσε άσκοπα για μέρες ολόκληρες περιμένοντας κάποιος από τους άλλους 5 να του μιλήσει. Όταν ο Mini-Sheva ήρθε πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων να του ευχηθεί καλές γιορτές, επιτέλους βρήκε την ευκαιρία. Και, όσο παράξενο και ηλίθιο κι αν φαινόταν ακόμα και στον ίδιο το σχέδιό του, τελικά πέτυχε.
Αρχικά, η παρέα δρούσε μόνο στα στενά όρια της σχολής: Στα μαθήματα, στις εξετάσεις, στα (μακαρίτικα) Πίττα Παν της Πατησίων, στα Goody’s απέναντι από το Πολυτεχνείο, στο δρόμο μέχρι την Ομόνοια. Η πρώτη εξωσχολική τους δραστηριότητα ήταν η δημιουργία της ερασιτεχνικής ποδοσφαιρικής ομάδας 5Χ5 «Κόκκινοι ΕΜΜΕ» και η διεξαγωγή φιλικών αγώνων με άλλες ομάδες. Τον πρώτο συγκλονιστικό αγώνα στο θρυλικό Σεπολίνσκι, στο οποίο επικράτησαν της ΤΣΣΚΑ Σεπολίων με 7-6, μετά από εντυπωσιακή εμφάνιση, ακολούθησαν αρκετοί άλλοι αγώνες σε διάφορα γήπεδα των Αθηνών, κι όμως ακόμα οι κορυφαίοι αναλυτές θεωρούν ότι εκείνο το πρώτο παιχνίδι ήταν και το καλύτερό τους.
Στο μεταξύ, συνεχίζονταν οι κοινές τους εμφανίσεις στην αίθουσα 308 του κτιρίου Γκίνη στο Πολυτεχνείο, ένα μεγάλο αμφιθέατρο με κακό φωτισμό και φρικτή ζέστη, που αρχικά τους έκανε κακή εντύπωση, όμως μετά το αναζητούσαν με νοσταλγία. Κι αυτό γιατί η Καλαμιώτου Α’, όπου μεταφέρθηκαν αργότερα τα μαθήματα, θύμιζε σφαγείο χοιροτροφείου – και μύριζε ακόμα χειρότερα. Παντού συνθήματα γραμμένα με σπρέι, διαλυμένα θρανία, ραγισμένοι τοίχοι, ανίκητοι λεκέδες από ξεραμένους καφέδες, το σκηνικό της παρακμής. Όμως σιγά-σιγά την συνήθισαν και τελικά την αγάπησαν, με μια διαδικασία από αυτές που μόνο στα παραμύθια συμβαίνουν.
Δειλά, η «παρέα» άρχισε να συναντιέται πιο συχνά εκτός σχολής – απαραίτητη προϋπόθεση γι’αυτό ήταν να αποκτήσει κινητό τηλέφωνο ο Gog, που μέχρι τότε το απέφευγε. Το Lucafe, πάνω στην Ερμού, έγινε το στέκι τους. Εκεί περνούσαν αρκετές ώρες την εβδομάδα και συζητούσαν τα πάντα: Από τους βαρετούς καθηγητές της σχολής, μέχρι τον ποδοσφαιριστή της Νάουσας που είχε βάλει το γκολ στο παιχνίδι Παναθηναϊκός-Νάουσα 2-1 το 1993. Πολύ σπάνια δεν τους γινόταν παρατήρηση για τις φωνές τους – ιδίως του Former. Και πάντα μιλούσαν πιο σιγά για μισό λεπτό και αμέσως επέστρεφαν στο ίδιο στυλ. Παραδόξως, δεν εκδιώχθηκαν ποτέ κλωτσηδόν, αν και θα τους άξιζε.
Στα πρώτα δύο χρόνια είχαν ήδη γνωρίσει σχεδόν όλους τους συμφοιτητές τους και (κυρίως) τις συμφοιτητριές τους, και τους είχαν αποδώσει τα αντίστοιχα παρατσούκλια τους. Η «γλυκιά συμμορία των 6», η «Χίλαρι» ο «Άνι», το «Ντόπερμαν», η «Θεόχαζη», το «Ποντίκι», η «Ωμέγα», ο «Βλαξ», η «Ξύλινη», ο «Τζίζους», το «Μπρελόκ», ο «Παρότο» ήταν κάποιοι από τους πιο επιφανείς. Επίσης, είχαν ήδη γνωρίσει τον αγαπημένο τους καθηγητή, τον περιώνυμο «Κάρπε», ο οποίος ήταν και ο μόνος καθηγητής με τον οποίο διατήρησαν επαφές εκτός σχολής. Ήταν εκείνος που έσπασε τον πάγο σε ένα μάθημά του, φωνάζοντας στον Former «ε, εσύ ο γαύρος εκεί πίσω! Ησυχία!». Τα υπόλοιπα ήταν απλά θέμα χρόνου.
Κι όμως, μετά από δύο ολόκληρα χρόνια, δεν είχαν γνωρίσει ο ένας τον άλλο. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε από το τρίτο έτος και έπειτα, όταν και άρχισαν οι συναντήσεις σε σπίτια, οι κοινές διακοπές, οι «έξοδοι παρέας» και άλλα τέτοια happennings. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει το πρώτο κοινό πάρτυ γενεθλίων των Former, Jerry και Stranger, στο οποίο ο τελευταίος χρίστηκε πραξικοπηματικά DJ και, σύμφωνα με έγκυρες μαρτυρίες, «φίλε…διασκέδασε!». Το ίδιο και όλοι οι υπόλοιποι, σε ένα πάρτυ μέχρι πρωίας ή τελικής πτώσεως – ό,τι από τα δύο συνέβαινε πρώτο. Επίσης, οι τρεις (μέχρι σήμερα) χαρτοπαικτικές βραδιές, από τις οποίες έχουν προκύψει ατάκες όπως «με 19 σε παίζω ρε!» και «Στούκιιιιιιιιιιιιι» (όπως θα το έλεγε ο Χαχανούλης), αλλά και οι επιδρομές σε αθηναϊκές παραλίες, όπου είχαν την ευκαιρία να επιδείξουν το ταλέντο τους στο beach soccer, το beach volley, το beach kamaki και άλλα ευγενή σπορ.
Αναμφίβολο highlight της πορείας τους εντός της σχολής ήταν το θρυλικό περιστατικό με το τσιγγανάκι, το οποίο μπήκε στην αίθουσα εν ώρα μαθήματος και πουλούσε αναπτήρες (μια εξελιγμένη βερσιόν του κλασικού «Το Κοριτσάκι Με Τα Σπίρτα). Μάλιστα, παρά την πρώτη αποτυχημένη απόπειρα, επανέλαβε το εγχείρημά του, οδηγώντας στον εξής σουρεαλιστικό διάλογο:

Κ(αθηγητής): Δεν θέλουμε τίποτα, πήγαινε…
Τ(σιγγανάκι): Να έρθω αργότερα;
Κ: Ναι, έλα αργότερα…Σε μερικές ώρες…
Τ: Καλά, πάω πάνω κι έρχομαι.

Έκτοτε, η τύχη του αγνοείται.

Σημαντικό κεφάλαιο της φοιτητικής ζωής τους (ή έστω ορισμένων εξ αυτών) αποτέλεσε το forum της σχολής, μέσα από το οποίο γνώρισαν πολύ κόσμο (αλλά ελάχιστους πραγματικά ενδιαφέροντες) και εξέφρασαν τις προοδευτικές τους απόψεις για το club sandwich χωρίς κόρα των McDonalds, πριν μπουν στον μαγικό κόσμο του chat και αρχίσουν τα ανελέητα ξενύχτια με την Krys, τη Lenak, την Barua και τους άλλους θαμώνες. Σταδιακά αποχώρησαν από το forum, έχοντας στο μεταξύ καταφέρει να το μετατρέψουν από ένα βαρετό μοναστήρι σε ένα ξέφρενο nightclub, χωρίς αυτό να είναι απαραιτήτως καλό. Εκεί γεννήθηκε και ένα άθλιο blog, ονόματι «Ο Άνθρωπος του Μετρό» – αλλά αυτό ας το αφήσουμε καλύτερα, γιατί στα παραμύθια λέμε μόνο τα καλά.
Όλοι έχουν κάτι να θυμούνται από τους καθηγητές τους. Ο Former θα θυμάται την διένεξή του με τον καθηγητή της Κοινωνιολογίας σχετικά με το καθεστώς ιδιοκτησίας του High Channel. Ο Gog θα θυμάται την απρόσμενη αντίδρασή του (χειρονομία και γκριμάτσα, συνοδευόμενη από τη φράση «ξέρω ‘γω;») στην ερώτηση του καθηγητή «Γιατί κάθεσαι εκεί παιδί μου;». Ο Stranger θα θυμάται τον καθηγητή της Ιστορίας, που άρχισε ξαφνικά να του μιλάει σε ακατάληπτα γερμανικά όταν αυτός τον ενημέρωσε ότι ξέρει λίγα γερμανικά (μέγα λάθος). Ο Mini-Sheva δεν θα ξεχάσει την συμπάθεια που του είχε η (κατά τεκμήριο) πιο κουκλάρα καθηγήτρια της σχολής. Και σίγουρα κανείς δεν θα ξεχάσει τον ευεργέτη Κάρπε.
Αλλά δεν είναι όλες οι αναμνήσεις τους σχετικές με πρόσωπα. Ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει τα θρυλικά ασανσέρ της Γκίνη (που σταματούσαν κάθε 2 δευτερόλεπτα), της Σταδίου (και ειδικά εκείνη την φορά που κλείστηκαν μέσα) και της Καλαμιώτου (που έμοιαζαν με όρθια φέρετρα); Τα γυρίσματα του χιουμοριστικού δελτίου κάτω από την Ακρόπολη, που προκάλεσαν περισσότερα γέλια στους ίδιους παρά σε αυτούς που είδαν το δελτίο; Τους φρικτούς υπολογιστές του 6ου ορόφου που τους ταλαιπώρησαν αφάνταστα; Τα παρακμιακά βιβλιοπωλεία που βρισκόντουσαν σε δρόμους που δεν τους έχουν ούτε τα GPS; Κανείς, φυσικά.
Προς το τέλος της «θητείας» τους συνέβησαν κι άλλα πολλά. Η εξέταση ενός από τα πιο δύσκολα μαθήματα στο πιο παγωμένο αμφιθέατρο της Αθήνας (στο Χημείο) την πιο παγωμένη μέρα του χρόνου, με τα χιόνια να έχουν καλύψει τα πάντα έξω. Η (απρόσκλητη) παρουσία τους στην υποδοχή των πρωτοετών και οι απαραίτητες γνωριμίες που έκαναν. Υποτυπώδης συμμετοχή στην ποδοσφαιρική ομάδα, στην πιο επιτυχημένη χρονιά της ιστορίας της. Μία φανέλα της Σαμπντόρια που έκλεψε την παράσταση σε μία συνέλευση. Επέλαση σε παραλία με την απόλυτή τους ονείρωξη (και την απόλυτή τους ξενέρωτη). Οι μπουγάτσες των Μερακλήδων, αγαπημένο σνακ του Κάιζερ. Περουβιανοί Ινδιάνοι που έπαιζαν μουσική κάθε Χριστούγεννα στην Καπνικαρέα. Συχνές επισκέψεις στην Jackson Hall για αισθηματικούς λόγους. Ένα απίστευτο πάρτυ μασκέ, με διαβόλους, Ντάλιες, πρωτόγονες, ποδοσφαιριστές, Scream και πολλούς άλλους. Και, ίσως το πιο αξιοσημείωτο απ’όλα, η ίδρυση μιας νέας φοιτητικής παράταξης, του ΦΑΤΣΑ.

Η πρώτη δόση Κόκκινων ΕΜΜΕ αποφοίτησε το φθινόπωρο του 2006. Μια μοναχική (;) φουρνιά αποφοίτησε στα μέσα του 2007. Και η τελευταία φουρνιά θα πάρει το απολυτήριό της αυτόν τον Δεκέμβριο. Θα είναι όλοι εκεί (εντάξει, σχεδόν όλοι) για να την καμαρώσουν. Και πλέον θα έχουν χάσει και επισήμως όλοι τους την ιδιότητα του «φοιτητή». Τουλάχιστον, δεν θα χάσουν ποτέ τις αναμνήσεις τους, που μπορεί να μην τους εξασφαλίσουν μειωμένο εισιτήριο στα λεωφορεία, αλλά θα είναι μια καλή συντροφιά. Όπως όλα τα παραμύθια, έτσι κι αυτό έχει αίσιο τέλος.

…και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

Advertisements