Έχω γράψει και παλιότερα την άποψή μου για την ασφάλεια ζωής: Είναι το πιο ηλίθιο στοίχημα στον κόσμο. Στοιχηματίζεις με μία εταιρεία ότι θα πεθάνεις – είσαι μάλιστα τόσο σίγουρος για το στοίχημά σου, που ποντάρεις και ένα μεγάλο ποσό. Αν πεθάνεις, δεν μπορείς να διεκδικήσεις τα κέρδη σου, γιατί εκεί που είσαι μάλλον δεν έχουν και τόση σημασία. Αν δεν πεθάνεις, χάνεις το στοίχημα και η εταιρεία κρατάει τα λεφτά. Και το πιο γελοίο της υπόθεσης; Παρότι χάνεις, ποντάρεις, ξαναποντάρεις και ξαναμαναποντάρεις, πεπεισμένος ότι κάποτε θα κερδίσεις το στοίχημα. Και όταν τελικά το κερδίσεις, βγαίνεις πιο χαμένος από όταν το έχανες. Ιδιοφυές, έτσι;
Και οι ασφαλιστές, όμως, έχουν ενδιαφέρον ως κλάδος. Η δουλειά τους είναι να σε πείσουν ότι αυτό το στοίχημα σε συμφέρει. Και εκεί που νόμιζες ότι η δουλειά του διαφημιστή είναι η πιο παρασιτική στον κόσμο, εμφανίζεται ένα άλλο επάγγελμα και σου τινάζει στον αέρα την όμορφη θεωρία σου.
Βέβαια, το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τα άλλα είδη ασφαλειών: Ποντάρεις ότι το σπίτι σου θα πάρει φωτιά, ότι θα πλημμυρίσει το υπόγειο, ότι θα σου πάρει ο άερας την σκεπή, ότι θα σου κλέψουν το στερεοφωνικό κλπ. Η διαφορά είναι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις τουλάχιστον θα ζήσεις για να πάρεις την αποζημίωση.
Και το παράλογο δεν σταματάει εδώ. Οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Έχουν ειδικά κατάστιχα, στα οποία σημειώνουν πόσες πιθανότητες έχει κάποιος να πεθάνει ανάλογα με την ηλικία του, το επάγγελμά του, την οικογενειακή του κατάσταση, το αν οδηγεί ή όχι, το αν έχει ιστορικό καρδιοπαθειών ή όχι, αν καπνίζουν ή όχι, αν πίνουν αλκοόλ – δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο έχουν βρει. Είναι περίπου σαν τους bookmakers: Σου δίνουν μια πιθανή απόδοση για το ενδεχόμενο να πεθάνεις, βασιζόμενοι σε στατιστικά στοιχεία.
Και τώρα η διαφορά των ασφαλιστών από τους bookmakers: Όσο απίστευτο και αν είναι το αποτέλεσμα ενός αγώνα, ο bookmaker θα σου δώσει αμέσως και αδιαμαρτύρητα τα κέρδη σου, αφού το έχεις προβλέψει σωστά. Όμως η ασφαλιστική εταιρεία δεν θα αποχωριστεί έτσι εύκολα τα λεφτά της (σου). Μήπως ήταν αυτοκτονία (που δεν καλύπτεται από την ασφάλεια); Μήπως είχε κάποια αρρώστια για την οποία δεν μας είχε ενημερώσει (οπότε δεν βγάλαμε σωστά τις αποδόσεος); Μήπως ήταν «θέλημα Θεού» (act of God) ο θάνατος (γιατί αν τον χτύπησε κεραυνός, π.χ., σημαίνει ότι ο καλός Θεούλης ήθελε να τον πάρει κοντά του και δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στον Θεούλη); Αν τυχόν ξεπεραστούν όλες αυτές οι αμφιβολίες, μόνο τότε παραδέχονται απρόθυμα ότι έχασαν το στοίχημα και σου παραχωρούν τα κέρδη σου – στους κληρονόμους σου, δηλαδή.
Εγώ δεν έχω κάνει ακόμα ασφάλεια ζωής. Είμαι και μικρός ακόμα, οπότε μάλλον δεν θα μου δώσουν καλή απόδοση – άμα ήξεραν τι τρώω κάθε μέρα θα άλλαζαν γνώμη. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν θέλω να κάνω κάποτε. Δεν βάζω στοιχήματα που δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να κερδίσω και, πολύ περισσότερο, δεν βάζω στοιχήματα που δεν με συμφέρει να κερδίσω. Αλλά από την άλλη είμαι πολύ επιρρεπής σε επιχειρήματα του τύπου «σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε», «τι είναι ο άνθρωπος; Ένας κόκκος άμμου στην παραλία του Μαρακαϊμπο» και «η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς αγκαλιά με μία μπουκάλα οξυγόνου», οπότε δεν το αποκλείω.
Είναι 2 τα ξημερώματα. Ο φυσιολογικός κόσμος κοιμάται. Ο όχι και τόσο φυσιολογικός κόσμος βλέπει τσόντες ή ξενυχτάει σε κάποιο κλαμπ. Και ένας μαλάκας αναρωτιέται ακόμα πώς στο διάολο του ήρθε βραδιάτικα να γράψει για τις ασφάλειες ζωής. Ειλικρινά, νομίζω ότι αν μάθω κάποτε πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μου (αν και εφόσον λειτουργεί και δεν έχει ταμπελάκι «out of order»), θα απογοητευτώ οικτρά…

Advertisements