3 Οκτωβρίου 2067, ώρα 21:44 και 50 δευτερόλεπτα, σε ένα τυχαίο σπίτι στο Πασαλιμάνι. Η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει:
– 10…9…8…7…6…5…4…3…2…1…ΟΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!
Όλοι οι παριστάμενοι αγκαλιάζονται και φιλιούνται, χαλάνε τον κόσμο με τις φωνακλάδικες κόρνες τους. Μερικοί βγαίνουν στον δρόμο, ανεμίζοντας περήφανα κόκκινα κασκόλ και φωνάζοντας συνθήματα. Αργότερα, κάθονται όλοι κυκλικά στο τραπέζι, με τέτοιο τρόπο ώστε όλοι να μπορούν να βλέπουν. Και ο οικοδεσπότης βάζει το HVD (Hologram Video Disk – Δίσκος Ολογράμματος, που εφευρέθηκε το 2038 από έναν Αυστραλό μεθύστακα που ήθελε να βλέπει τρισδιάστατες τσόντες). Ξαφνικά, στην άδεια γωνία του σαλονιού, ξεπετάγεται ο τρισδιάστατος τίτλος του HVD: «Το Θαύμα της Βρέμης». Όλοι επευφημούν. Όλοι, εκτός από τον 5χρονο γιο του οικοδεσπότη, ο οποίος είναι ο μόνος που δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Ο παππούς του, και πατέρας του οικοδεσπότη, «διαβάζει» την αμηχανία στο βλέμμα του εγγονού του και τον πλησιάζει.
«Τι σε απασχολεί;», τον ρωτάει με ενδιαφέρον.
«Δεν καταλαβαίνω τίποτα», απαντά απογοητευμένο το αγοράκι. «Γιατί όλα αυτά τα πανηγύρια; Ούτε στην επέτειο των δέκα χρόνων από την εκλογική νίκη των Οικολόγων Πράσινων το 2056 δεν κάνανε έτσι!»
«Έλα μέσα να σου εξηγήσω», του απαντάει ο παππούς και του δείχνει το δωμάτιό του. Ο μικρός υπακούει, υποταγμένος στην περιέργειά του.
Ο παππούς κάθεται στο κρεβάτι και του κάνει νόημα να καθίσει στα πόδια του. Ο μικρός τον ακολουθεί και ακούει με θρησκευτική ευλάβεια.
«Σήμερα, αγόρι μου, είναι η πιο σημαντική μέρα της θρησκείας μας».
«Μα στο νηπιαγωγείο μας μάθανε ότι δεν υπάρχουν πια θρησκείες, από τότε που η Ευρασιατική Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αφρικής, Αμερικής και Καραϊβικής αποδέχτηκαν τον αθεϊσμό και γκρέμισαν όλους τους ναούς, το 2044!»
«Ναι, αλλά δεν γκρέμισαν τους σημαντικότερους ναούς, αυτούς στους οποίους μεγάλωσαν γενιές και γενιές, λατρεύοντας μια και μόνη θεά, μια πόρνη που με τα διδάγματά της κατάφερε και ένωσε όλους τους ανθρώπους μέσα στην τεράστια αγκαλιά της».
«Ποιοι είναι οι ναοί, παππού; Ποια είναι η θεά;»
«Είναι οι ναοί της μπάλας, παιδί μου, τα γήπεδα. Αυτή είναι η θεά μας, η μπάλα».
«Και ποια είναι αυτή η μπάλα; Είναι σαν την Παναγία που έλεγαν παλιά οι Χριστιανοί;»
«Όχι, παιδί μου, δεν έχει καμία σχέση με την Παναγία. Η μπάλα δεν είναι άγια, είναι αμαρτωλή. Δεν είναι παρθένα, είναι πόρνη. Είναι μία θεά με ανθρώπινα ελαττώματα, γι’αυτό και τη νιώθουμε τόσο κοντά μας κάθε στιγμή».
«Και τι γιορτάζουμε σήμερα; Τη γέννησή της;»
«Όχι, δεν ξέρουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε, ούτε και πού γεννήθηκε. Άλλοι λένε ότι γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια της Αγγλίας, άλλοι ότι ήταν ένα πλουσιοκόριτσο στην μεσαιωνική Φλωρεντία, ενώ πολλοί πιστεύουν πως προϋπήρχε των πάντων και δημιούργησε τα πάντα, δικαιολογώντας έτσι και το στρογγυλό σχήμα του πλανήτη μας».
«Τότε τι γιορτάζουμε;»
«Γιορτάζουμε τα καπρίτσια της».
«Τι είναι τα καπρίτσια;»
«Βέβαια, πού να ξέρεις εσύ…Είσαι μικρός ακόμα…Η μπάλα, αγόρι μου, αποφασίζει για τα πάντα όπως θέλει αυτή, δεν υπακούει σε κανέναν φυσικό ή ανθρώπινο νόμο. Κάνει ό,τι θέλει. Γι’αυτό και λέμε ότι κάνει τα καπρίτσια της, δηλαδή κάνει του κεφαλιού της».
«Και γιατί αυτή τη μέρα την γιορτάζουμε σήμερα;»
«Γιατί σαν σήμερα πριν από 60 χρόνια, η μπάλα έκανε το μεγαλύτερο καπρίτσιο της: Χάρισε στον Ολυμπιακό μια εκτός έδρας νίκη στο Champions League».
«Και γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό;»
«Ααααααααααααχ, πού να καταλάβεις εσύ παλικάρι μου…Ο Ολυμπιακός ήταν μία ομάδα που κυριαρχούσε στην Ελλάδα, αλλά δεν μπορούσε ποτέ να κερδίσει μακριά της. Μόλις περνούσε τα σύνορα, σαν να έχανε όλες τις δυνάμεις του»
«Γιατί το πάθαινε αυτό; Μήπως τον πυροβολούσαν τίποτα κακοί με όπλα αντιενέργειας;»
«Όχι, όχι, τότε δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα αυτά τα όπλα. Και κανείς δεν ξέρει γιατί το πάθαινε αυτό. Μόνο η μπάλα το ήξερε…»
«Και τι έγινε εκείνη τη μέρα;»
«Έγινε το θαύμα…Αν και έχανε στο ημίχρονο με 1-0, κατάφερε τελικά να νικήσει με 1-3 την Βέρντερ Βρέμης…»
«Σιγά την ομάδα, αφού τώρα παίζει στην 4η κατηγορία της Αυστρογερμανίας!»
«Ναι, αλλά τότε ήταν καλή ομάδα. Μάλιστα, μερικές μέρες πριν παίξει με τον Ολυμπιακό είχε συντρίψει με 8-1 την Αρμίνια Μπίλεφελντ»
«Την 12 φορές πρωταθλήτρια κόσμου Αρμίνια Μπίλεφελντ;;;;»
«Ναι, αυτήν…Βέβαια, τότε δεν είχε πάρει ούτε πρωτάθλημα ακόμα»
«Εσύ ζούσες τότε, παππού;»
«Ναι, ήμουν 23 χρονών όταν έγινε αυτό. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αν και τα σπίτια τότε ήταν από τσιμέντο, και όχι από αδιαφανές κρύσταλλο, άκουγες από παντού κόσμο να φωνάζει, να πανηγυρίζει…όπως τότε που η Έλενα Παπαρίζου είχε κερδίσει την Eurovision…»
«Τι ήταν η Eurovision, παππού; Κάτι σαν το Διαγαλαξιακό Φεστιβάλ Κραυγής και Τσιρίδας;»
«Ναι, έμοιαζε πολύ με αυτό – αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Θυμάμαι τους τίτλους των εφημερίδων – που τυπώνονταν ακόμα σε χαρτί, για να καταλάβεις για πόσο παλιά σου μιλάω -, τα σχόλια των δημοσιογράφων, τις δηλώσεις των παικτών…Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία…»
«Και μετά τι έγινε;»
«Μετά από το «θαύμα της Βρέμης», ο Ολυμπιακός επέστρεψε στα ίδια. 60 χρόνια τώρα, δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ξανά εκτός Ελλάδας – εκτός από εκείνο το παιχνίδι με την Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε στην Τσεχία, αλλά αυτό δε μετράει γιατί οι παίκτες της ήταν 5 μήνες απλήρωτοι και δεν κατέβηκαν να αγωνιστούν, με αποτέλεσμα να πάρουμε το παιχνίδι 2-0 στα χαρτιά»
«Και γιατί δεν έχει ξανακερδίσει από τότε;»
«Κανείς δεν το ξέρει αυτό, μικρέ μου…Μόνο η μπάλα το ξέρει αυτό, που της αρέσει να κάνει τα καπρίτσια της. Και περιμένω ακόμα, 60 χρόνια μετά, να μου δώσει αυτήν τη χαρά, να ξαναδώ τον Ολυμπιακό να κερδίζει εκτός έδρας πριν πεθάνω…»
Ο παππούς έχει βουρκώσει και είναι έτοιμος να κλάψει. Ο μικρός καταλαβαίνει ότι η εκπαίδευσή του έχει τελειώσει για σήμερα και επιστρέφει στην θέση του γύρω από το τραπέζι. Κανείς δεν έχει καταλάβει την απουσία του. Όλοι είναι προσηλωμένοι στην τρισδιάστατη εικόνα που βλέπουν μπροστά τους. Κάνει κι αυτός το ίδιο.
Βλέπει το γήπεδο, τον ναό που του έμαθε ο παππούς του και τους χιλιάδες πιστούς να κάθονται στα στασίδια και να ψέλνουν ποδοσφαιρικούς ύμνους. Βλέπει την θεά, την μπάλα, που δίνει στους παίκτες την εντύπωση ότι καθορίζουν την πορεία της, ενώ στην πραγματικότητα αυτή είναι που αποφασίζει. Και την βλέπει να καταλήγει στα δίχτυα του Τριχοκωλίδη – κάπως έτσι τον είπε ο εκφωνητής – και τους παίκτες της Βέρντερ να πανηγυρίζουν έξαλλα. Όμως τώρα ξέρει τη συνέχεια. Ξέρει ότι στο τέλος του αγώνα θα είναι οι παίκτες του Ολυμπιακού που θα πανηγυρίζουν. Και πλέον ξέρει και τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει: Ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, που μια μέρα θα τον οδηγήσει στην δεύτερη εκτός έδρας νίκη του σε ευρασιατικό αγώνα.
Θα κάνει, άραγε, το όνειρο του παππού του πραγματικότητα ή θα τον προλάβει ο θάνατος; Μέχρι το 2080 θα ξέρουμε…

Advertisements