game-over.jpg

Στη ζωή όλων των ανθρώπων έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να κοιτάξουν πίσω, να δουν τα λάθη που κάνανε και τα οποία οδήγησαν σε μία καταστροφή που τους συμβαίνει στο παρόν. Μια στιγμή που πρέπει να αναφωνήσουν «γιατί σε μένα, Θε μου (προσέξτε το accent, πάντα με ένα έψιλον)», να αναλογιστούν τις δικές τους ευθύνες και να αντιμετωπίσουν το κακό που τους βρήκε. Για παράδειγμα, οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας θα χρειαστεί να το κάνουν αυτό σε 4 χρόνια – για το καλό όλων μας, ελπίζω όχι νωρίτερα. Για μένα, αυτή η στιγμή είναι τώρα.
Όλα πάνε στραβά αυτές τις μέρες. Νίκησε η Νέα Δημοκρατία, έχασε το μετάλλιο η Εθνική μπάσκετ, ένας από τους καλύτερούς μου φίλους έφυγε για Αγγλία (θέλω φανέλα της Stoke City, Gog!) κι εγώ έχω βαρεθεί να κάθομαι σε ένα δωμάτιο και να μην κάνω τίποτα. Κι όμως, όλα αυτά φαίνονται μικρά, τιποτένια και ασήμαντα μπροστά στο κολοσσιαίο κακό που με βρήκε: Ο πολυαγαπημένος μου φορητός υπολογιστής (για τους αγγλοτραφείς laptop) τα τίναξε τα πέταλα, είδε τον Μπιλ Γκέιτς φαντάρο, πιθανότατα αυτή τη στιγμή παίζει Doom σε τοπικό δίκτυο παρέα με άλλα laptops στον Παράδεισο. Κοινώς, μας άφησε χρόνους.
Όπως συνήθως, υπερβάλλω. Το laptop ζει και βασιλεύει. Μόνο που βασιλεύει σε ένα βασίλειο χωρίς υπηκόους, γιατί καταστράφηκε ο σκληρός δίσκος του. Και πήρε στον σκληρό του τάφο και όλα τα αρχεία που του είχα εμπιστευτεί.
Όλα ξεκίνησαν πριν από μερικές μέρες, αλλά προτίμησα να μην αναφέρω τίποτα, αφενός για γούρι και αφετέρου λόγω εκλογών. Όσο και να προσπαθούσα, τα Windows δεν έπαιρναν μπρος και ακουγόταν ένας φρικτός ήχος από το κάτω μέρος του υπολογιστή, σαν να τεμάχιζαν πτώματα σε κομματάκια.
(Disclaimer: Δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν έχω ποτέ σκοτώσει άνθρωπο, γάτα ή καγκουρό, πόσο μάλλον να το έχω κόψει και κομματάκια. Επομένως, είναι αδύνατον να ξέρω τι ήχος παράγεται από αυτήν την διαδικασία. Ωστόσο, φαντάζομαι πως θα ακούγεται κάπως έτσι)
(Αλήθεια, μήπως υπάρχει κάποια ελληνική λέξη που μεταφράζει το disclaimer; Είναι βαρετό να γράφεις «υπεύθυνη δήλωση αποποίησης ευθυνών»…)

Για να γλιτώσω την ταλαιπωρία του επίσημου service (και κυρίως τα λεφτά, γιατί έχω χάσει και την εγγύηση – ναι, πάντα προτιμούσα τον Pinky από τον Brain, γιατί ρωτάτε;) απευθύνθηκα σε έναν φίλο μου που ξέρει από υπολογιστές όσο ξέρω εγώ από πατατάκια (με την ευκαιρία, τα νέα Lay’s με γεύση κοκκινιστό είναι εξαιρετικά – αυτά με το καπνιστό τυρί δε μου άρεσαν).
Όταν κατάλαβε ότι ο σκληρός δίσκος ήταν στα τελευταία του, με ρώτησε ποια ήταν η τελευταία του επιθυμία – κανονικά θα ρωτούσε τον ίδιο, αλλά δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Του είπα να προσπαθήσει να σώσει τα mp3 που ήταν συγκεντρωμένα σε έναν φάκελο. Κατάφερε να σώσει μόλις το 1/10. Τα υπόλοιπα είναι πλέον μόνο αναμνήσεις.
Και να ήταν μόνο αυτά…Εκατοντάδες φωτογραφίες που είχα τραβήξει, βίντεο που είχα κατεβάσει από το Ίντερνετ και έδειχναν…εχμ, καλύτερα να μη μάθετε τι έδειχναν, παιχνίδια που με κρατούσαν απασχολημένο για μέρες ολόκληρες, κείμενα που δεν ήταν γραφτό τους να δουν ποτέ το φως της δημοσιότητας και πολλά, πολλά άλλα που αναγκαστικά θα ξεχάσω για πάντα.
Για να καταλάβετε το μέγεθος της καταστροφής, φανταστείτε ένα τέλειο μοντέλο του Πύργου του Άιφελ, το οποίο συναρμολογήσατε μόνοι σας. Σας πήρε μήνες ολόκληρους, ίσως και χρόνια να το κατασκευάσετε και νιώθετε περήφανοι που τα καταφέρατε. Και τώρα, φανταστείτε ότι περνάει από πάνω του ένας οδοστρωτήρας. Τώρα ξέρετε πώς νιώθω.
Δεν έχω άλλη επιλογή, παρά να μαζέψω τα κομμάτια μου. Ευτυχώς που είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, αλλιώς τώρα θα ήμουν αιμόφυρτος σε κάποιο χαντάκι και ούτε που θα είχαν ανακαλύψει το πτώμα μου. Έχασα μια υπέροχη συλλογή από mp3 – θα τα ξανακατεβάσω, ένα προς ένα. Έχασα μια σειρά από φωτογραφίες συναισθηματικής αξίας – θα βγάλω καλύτερες. Έχασα τα παιχνίδια μου – θα τα ξαναφορτώσω. Έχασα τα κείμενά μου – θα γράψω ακόμα χειρότερα, για να σας τιμωρήσω που επιμένετε να με διαβάζετε.
Όταν βλέπεις στην οθόνη το Game Over, έχεις δύο επιλογές: Είτε το παρατάς το κωλοπαίχνιδο και δεν ασχολείσαι ξανά μαζί του, είτε ξεκινάς από την αρχή και προσπαθείς να μην κάνεις τα ίδια λάθη που έκανες την προηγούμενη φορά, ώστε να περάσεις στο επόμενο επίπεδο. Θυμάμαι ακόμα το πρώτο παιχνίδι που έπαιξα στο Gameboy, το κλασικό πια Tetris. Όταν έχανα, μου έγραφε «Game Over, please try again». Και δοκίμαζα ξανά. Και έσπαγα το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
 Έτσι και τώρα, βλέπω μπροστά μου το ίδιο πράγμα: «Game Over, please try again». Και θα δοκιμάσω ξανά…

Advertisements