Νιώθω πανευτυχής που σήμερα δεν θα γράψω για πολιτική. Ειλικρινά, θα προτιμούσα να σας παρουσιάσω μια λεπτομερή και ανατριχιαστική περιγραφή των φόνων του Τζακ του Αντεροβγάλτη, παρά να σας φορτώσω με ένα ακόμα post πολιτικού περιεχομένου. Εγώ βαρέθηκα, εσύ βαρέθηκες, αυτοί δεν βαριούνται ποτέ να λένε μαλακίες – πάμε παρακάτω.
Η Εθνική ομάδα μπάσκετ μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε ματς-θρίλερ, όμως σήμερα ξεπέρασε και τον εαυτό της – πιστεύω πως αν ο Άλφρεντ Χίτσκοκ βρισκόταν στο γήπεδο, θα χειροκροτούσε ενθουσιασμένος για το έξοχο σενάριο, την αριστουργηματική σκηνοθεσία και τις εκπληκτικές ερμηνείες των παικτών, που υποδύθηκαν σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του έργου τα ψοφίμια, μόνο και μόνο για να φέρουν τα πάνω κάτω στα τελευταία δευτερόλεπτα. Εκπληκτική ερμηνεία, σας λέω!
Ξέρετε τι θα επακολουθήσει, έτσι δεν είναι; Όλοι οι δημοσιογράφοι, όλοι οι πολιτικοί και όλοι οι άσχετοι με το μπάσκετ θα εξυμνήσουν την «ελληνική καρδιά» και την «χαλύβδινη κράση» της ομάδας μας, μέχρι να έρθει η επόμενη συντριβή και να φωνάζουν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι ότι ο Γιαννάκης είναι άχρηστος, ο Σπανούλης βαριέται που ζει και ο Παπαλουκάς κάτω από το σορτσάκι φοράει ροζ στρινγκάκι με πεταλουδίτσες. Ο μονότονος κύκλος επιτυχίας – αποθέωσης – αποτυχίας – αποδοκιμασίας – επιτυχίας κλπ κλπ κλπ.
Πείτε μου, τελικά, ποιος είναι αυτό που λέμε «κλασικός Έλληνας»; Εγώ που δεν πίστευα ότι υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να κερδίσουμε το παιχνίδι και «στόλιζα» τους παίκτες με βρισιές ή ο Γιαννάκης και οι παίκτες του που πίστεψαν πως μπορούσαν να πετύχουν ένα θαύμα και τελικά το πέτυχαν; Ο «Ελληνάρας» που τα περιμένει όλα στο πιάτο του και αν δει σε αυτό έστω και μία καμένη πατάτα αρχίζει την γκρίνια ή η «Ψυχάρα» που, παρά τις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, χάρη στο πείσμα της περνάει αλώβητη και καταφέρνει να πετύχει αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο;
Όπως είπα και μετά τον αγώνα, «δεν θέλω να φανώ εθνικιστής, αλλά δεν πιστεύω ότι οποιαδήποτε άλλη ομάδα θα το κατάφερνε αυτό». Πραγματικά, πιστεύω πως ελάχιστες ομάδες θα διεκδικούσαν κάτι καλύτερο από μία αξιοπρεπή ήττα σε αυτό το παιχνίδι και καμία δεν θα το κέρδιζε. Είμαι απερίγραπτα χαρούμενος που μπορώ αυτή τη στιγμή να γράφω μία θριαμβολογία και όχι μία νεκρολογία.
Αλλά μιας και μιλάμε για νεκρολογίες, μπορείτε να σκεφτείτε λίγο τους καημένους τους Σλοβένους; Φανταστείτε να ήσασταν Σλοβένος τώρα. Επί 35 λεπτά ήταν σίγουρη η νίκη της ομάδας σας, όμως ξαφνικά οι αντίπαλοι μεταμορφώθηκαν στους κακούς εξωγήινους του Space Jam και σας «έκλεψαν» τη νίκη. Το διανοείστε;…Ούτε κι αυτοί, φαντάζομαι. Δεν μπορώ να μην τους λυπηθώ, δεν θα ήθελα με τίποτα να βρίσκομαι στην θέση τους. Στο κάτω-κάτω, αν κάποιος άξιζε τη νίκη σήμερα, αυτός δεν ήταν η ομάδα που φορούσε γαλανόλευκα. Αν πίστευα στον Θεό θα έλεγα ότι φόραγε αυτός γαλανόλευκα – αν και ομολογώ πως είναι πολύ ελκυστική η ιδέα ενός γερασμένου κυρίου με μακρύ μούσι, τυλιγμένου στα κασκόλ και τις σημαίες της ελληνικής ομάδας (και με την ελληνική σημαία βαμμένη στο πρόσωπο!!!) να πανηγυρίζει έξαλλα το καλάθι του Παπαλουκά σε μία συννεφένια έπαυλη κάπου στον 7ο ουρανό.
Ένα πράγμα θέλω να δω στη ζωή μου, και μετά μπορώ να πεθάνω ήσυχος: Τις μετρήσεις τηλεθέασης της AGB το πρωί της Δευτέρας, που θα δείχνουν ότι ούτε μισός Έλληνας δεν είδε τις εκπομπές για τις εκλογές και ο αγώνας την Εθνικής μας, ακόμα κι αν είναι ο μικρός τελικός, να έχει 100% τηλεθέαση…Ζητάω πολλά, ε;

Advertisements