Έχω πάνω από δύο χρόνια να πάω σε λούνα παρκ και είχα ξεχάσει πώς είναι. Το θυμήθηκα σήμερα αυτό το συναίσθημα, χάρη στο πολυσυζητημένο debate των πολιτικών αρχηγών. Γιατί για έναν εκκολαπτόμενο δημοσιογράφο που δεν έχει πάνω από το κεφάλι του κανέναν δερβέναγα να του λέει τι πρέπει να γράψει, η παρακολούθηση και – κυρίως – ο σχολιασμός του debate συγκρίνεται μόνο με την απόλαυση ενός θεότρελου rollercoaster (υπάρχει ελληνική λέξη γι’αυτό;) σε κάποιο λούνα παρκ.
Ναι, ξέρω πως το θεωρείτε βαρετό. ΕΙΝΑΙ βαρετό – αυτός είναι ο σκοπός του, άλλωστε. Αλλά ακόμα και τα πιο αδιάφορα πράγματα αποκτούν ενδιαφέρον αν τα κοιτάζεις από την κατάλληλη οπτική γωνία. Και αν έχω ταλέντο σε ένα και μόνο πράγμα, αυτό είναι να προσφέρω πρωτότυπες και εναλλακτικές οπτικές γωνίες.
Γι’αυτό και σας παραδίδω τις εντυπώσεις μου από την «τηλεοπτική μονομαχία» (μανία που έχουμε να ελληνοποιούμε τα πάντα!) που καθήλωσε το ελληνικό κοινό σε καναπέδες και πολυθρόνες, αφού η πολιτική είναι το πλησιέστερο υποκατάστατο του ποδοσφαίρου και το Champions League δεν έχει ξεκινήσει ακόμα:

Κώστας Καραμανλής (ή «Ο Άρχοντας των Μπριζολιδιών: Η Διακυβέρνηση του Φρόντο»)

Όλοι όσοι ψήφισαν τον Κώστα Καραμανλή στις προηγούμενες εκλογές το έκαναν για έναν λόγο. Μόνο που οι περισσότεροι ακόμα αναρωτιούνται ποιος ακριβώς ήταν αυτός ο λόγος. Σοβαρός και ευφραδής όπως τον γνωρίσαμε, ο εθνικός μας Μπουλούκος ξεκαθάρισε ότι δεν θα συνεργαστεί σε κυβέρνηση συνασπισμού με καμία παράταξη, με ύφος «δεν θα σας έκανα παρέα ακόμα κι αν ήσασταν τα τελευταία παιδάκια στον παιδικό σταθμό», ενώ φάνηκε εντυπωσιακά άνετος, βυθισμένος στην θαλπωρή της πρωθυπουργικής του καρέκλας. την οποία ξέρει ότι δύσκολα θα χάσει όσο οι βασικοί αντίπαλοί του παίζουν ρώσικη ρουλέτα μεταξύ τους και κάθε τόσο κάποιος αυτοκτονεί. Νομίζω πως αυτόν τον καιρό ο Καραμανλής κάνει το πιο εύκολο επάγγελμα, ακόμα πιο εύκολο από το να κάθεσαι και να μην κάνεις τίποτα επί 3,5 συναπτά έτη (πιάνεται και ο κώλος σου τόσα χρόνια…): Πολιτικός αντίπαλος του Γιώργου Παπανδρέου…

Γιώργος Παπανδρέου (ή «Ο Χαχανούλης και το δώρο που έσκασε στα μούτρα του»)

Είχα κάνει μια πρόβλεψη πριν το debate: Ότι θα ευνοήσει τον Παπανδρέου, γιατί αν τον δασκάλευαν σωστά μπορεί και να έπειθε μερικούς ότι δεν είναι και τόσο κρετίνος όσο φαίνεται. Ωστόσο, απόψε το πρόβλημα δεν ήταν τόσο ο ίδιος ο Γιωργάκης, όσο αυτοί που τον δασκάλεψαν. Του είπαν να επιτεθεί στην κυβέρνηση και αυτός βγήκε με 10 παίκτες στην επίθεση, αφήνοντας ακάλυπτη την άμυνά του και δεχόμενος το ένα γκολ μετά το άλλο. Ειλικρινά, οι ψηφοφόροι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο ή να ψάχνουν μία τρύπα να κρυφτούν για τα επόμενα 4 χρόνια διακυβέρνησης των γαλάζιων παιδιών. Γιατί όταν σου κάνουν μία απλή ερώτηση για τα γκάλοπ που σε δείχνουν δύο χιλιόμετρα πίσω, δεν είναι μόνο unfair να επιτίθεσαι αγενέστατα και απρόκλητα στον αντίπαλό σου, αλλά και ηλίθιο. Γιατί όταν κατηγορείς την κυβέρνηση χωρίς να αναφέρεις ούτε ένα δείγμα δωρεάν από το δικό σου πρόγραμμα, δεν μπορείς να πείσεις ούτε τη μαμά σου που σε καμαρώνει από το Καστρί. Και γιατί όταν ξέρεις ότι οι μισοί σου υπήκοοι σε περιμένουν σε κάθε γωνιά του βασιλείου σου έτοιμοι να σε μαχαιρώσουν πισώπλατα, δεν σουλατσάρεις στους δρόμους του γυμνός από επιχειρήματα. Όπως θα έλεγε και ο προκάτοχός του, ο Κώστας Σημίτης, «Γιώργο χάσαμε»…

Αλέκα Παπαρήγα (ή «Ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ σε νέες, καπιταλιστικές περιπέτειες»)

Η Αλέκα δεν φημίζεται ούτε για το χιούμορ της, ούτε για τις ηγετικές ικανότητές της, ούτε για την φωτογένειά της, ούτε για την ρητορεία της. Και τότε πως είναι δυνατόν να ηγείται του τρίτου δημοφιλέστερου πολιτικού κόμματος; Η απάντηση είναι απλή: Δεν χρειάζεσαι τίποτα από τα παραπάνω για να οδηγήσεις ένα κομμουνιστικό κόμμα στις εκλογές. Αρκεί να διαβάσεις τα άπαντα του Λένιν και του Μαρξ, να προσέλθεις σε δυο-τρεις εκδηλώσεις της ΚΝΕ και είσαι έτοιμος. Από τη μέρα της ίδρυσής του, το Κ.Κ.Ε. δεν έχει αλλάξει το λεξιλόγιό του και σίγουρα όλοι ξέραμε από πριν πώς θα απαντούσε σε οποιαδήποτε ερώτηση η Γενική Γραμματέας (μα κάντε την Πρόεδρο πια!) του κόμματος. Καμία έκπληξη, τίποτα το μη αναμενόμενο. Ε, τώρα ξέρετε τη διαδικασία: Αν είστε φοιτητής/τρια ή αν ήσασταν φοιτητής/τρια επί Πολυτεχνείου (η τρίτη κατηγορία ψηφοφόρων, οι επιζώντες από το ΕΑΜ, μάλλον έχουν εκλείψει πια), δεν υπάρχει άλλο κόμμα. Όλοι οι υπόλοιποι, θα κάνετε από ένα ως πολλά βήματα προς τα δεξιά…

Αλέκος Αλαβάνος (ή «Ο Γκρινιάρης Νάνος που δεν του κάθεται η κομμουνιστική Χιονάτη»)

Πρώτα τα καλά νέα: Ο Αλέκος Αλαβάνος ηγείται ενός συνασπισμού από καμιά δεκαριά κόμματα, που σημαίνει ότι συσπειρώνει γύρω του ένα μεγάλο φάσμα της αριστεράς. Και τώρα τα κακά νέα: Οι μόνοι που ψηφίζουν αυτά τα κόμματα είναι οι υποψήφιοί τους και μερικά δέντρα – που και αυτά μειώθηκαν δραστικά φέτος. Ο Αλαβάνος θα ήθελε πολύ να συνεργαστεί με το Κ.Κ.Ε.. Το ανέφερε και στο debate, άλλωστε. Μόνο που η Παπαρήγα, που παίζει το διπλό ρόλο της ποθητής Χιονάτης και της στρίγγλας κακιάς μητριάς της, δεν κάνει παρέα με τα άλλα παιδάκια και προτιμά να παίζει μόνη της με τα κομμουνιστικά «made in Russia» παιχνίδια της. Και ο Γκρινιάρης Νάνος βγάζει το άχτι του σε όλους: Στην κυβέρνηση που αποκαλεί «ταραξίες» τους αδιαμφισβήτητους κλειδοκράτορες της δημόσιας εκπαίδευσης με τις μολότοφ, στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. που έχει χολέρα και δεν μπορεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να τον πλησιάσει ούτε στα 500 μέτρα, στην πυροσβεστική που αντί να σβήνει φωτιές κατεβάζει συμπαθή τετράποδα από δέντρα κλπ. Εντάξει κύριε Γκρινιάρη, θα μπείτε και φέτος στη Βουλή – πότε θα κάνετε στην άκρη για να αναλάβει ο Τσίπρας;

Γιώργος Καρατζαφέρης (ή «Άλλη το πρωί, άλλη το βράδυ»)

Αν ήμουν εντελώς άσχετος και άκουγα τον Καρατζαφέρη να μιλάει σήμερα, θα έπαιρνα όρκο ότι επρόκειτο για 50άρη αναρχικό με κόκκινο t-shirt Τσε Γκεβάρα που μοίραζε αντικαπιταλιστικά φυλλάδια στην Πλατεία Εξαρχείων. Αλλά ευτυχώς δεν είμαι ουρανοκατέβατος σε αυτή τη χώρα και ο εν λόγω κύριος βρίσκεται στο προσωπικό μου top 10 των πιο αντιπαθητικών Ελλήνων, όχι πολύ πιο πίσω από τον αδιαπραγμάτευτο No1, τον Χριστόδουλο. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην σχολιάσω πως αυτός που είδαμε σήμερα δεν ήταν ο Καρατζαφέρης που πρότεινε στο Ευρωκοινοβούλιο να κηρυχθεί πανευρωπαϊκή αργία η μέρα της Εξόδου του Μεσολογγίου, δεν ήταν ο Καρατζαφέρης των εντελώς cult αφισών που έχουν πλημμυρίσει τους δρόμους της Αθήνας, δεν ήταν ο Καρατζαφέρης του ΤΗΛΕΑΣΤΥ. Ήταν ένα demo Καρατζαφέρη που, όπως όλα τα demo, ήταν επιτηδευμένα ωραιοποιημένο, ώστε να πείσει τον κόσμο να το «αγοράσει». Και αυτός ο τύπος έχει ήδη πείσει πολλούς ότι είναι value for money. Μέχρι σήμερα αναρωτιόμουν γιατί τόσοι γνωστοί μου σκέφτονται να ψηφίσουν ΛΑ.Ο.Σ. στις εκλογές. Σήμερα το έμαθα…

Στέλιος Παπαθεμελής (ή «Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα παιδιά»)

Ιδανικός πολιτικός είναι αυτός που πάντα στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, αυτός που μπορούν να αντικρύζει το μέλλον αφ’υψηλού, αυτός που μπορεί να υπερπηδήσει τα πανύψηλα εμπόδια που θα ορθωθούν μπροστά του. Ο Στέλιος Παπαθεμελής δεν μπορεί να κάνει τίποτα από τα τρία για προφανείς λόγους κι έτσι είναι απλώς ένας μέτριος πολιτικός. Και τώρα είναι και ένας μέτριος πολιτικός με δικό του κόμμα. Γουάου (ή wow, ελληνιστί). Ο κοντός με τη γραβάτα μπήκε «από το παράθυρο» στο debate (ή μάλλον από την μπαλκονόπορτα, γιατί δεν έφτανε να σκαρφαλώσει στο παράθυρο) και κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις, ξεπερνώντας σε ΟΛΕΣ τις απαντήσεις του το χρονικό όριο και προκαλώντας πολλαπλά εγκεφαλικά στην καημένη τη Μαρία Χούκλη, που στοιχηματίζω πως ευχόταν στο επόμενο debate να επιστρέψει στο ρόλο του συντονιστή ο Χατζηνικολάου. Μόνο τον τελικό μονόλογό του ολοκλήρωσε στην ώρα του, κι αυτόν δεν τον πρόσεξε κανείς, γιατί όλοι περίμεναν να μιλήσουν οι «μεγάλοι». Δεν πειράζει ρε Στελλάρα…Τουλάχιστον στην Δημοκρατική Αναγέννηση δεν έχετε δωδεκαθεϊστές, όπως ο προδότης ο Καρατζαφέρης…

Advertisements