Έχω πολύ καιρό να δικαιολογήσω το όνομα αυτού του blog – αφού σκεφτόμουν να το μετονομάσω σε «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα», που είναι και πιο πιασάρικο. Αλλά όταν δεν έχεις τον παραμικρό λόγο να βγεις από το σπίτι σου και έξω βλέπεις τα πεσμένα πορτοκάλια από τα δέντρα να γίνονται αυτομάτως φλαμπέ από τον καύσωνα, δεν έχεις λόγο να πάρεις το μετρό, έτσι δεν είναι;
Ωστόσο, η τρέλα μου με το μετρό παραμένει σταθερή κι αμείωτη. Και αυτό το επιβεβαίωσα σήμερα, βλέποντας την ταινία Kontroll σε DVD.
Πρέπει να ξέρετε ότι είμαι από αυτούς τους περίεργους τύπους που βλέπετε στα βιντεοκλάμπ να ψάχνουν με τις ώρες τις πλέον άγνωστες και underground ταινίες του κόσμου και αναρωτιέστε πόσο μεγάλος να είναι ο κάλος στον εγκέφαλό τους. Το Kontroll συγκεντρώνει και τα δύο αυτά στοιχεία: Είναι εντελώς άγνωστο (για την ακρίβεια, είναι από την Ουγγαρία, η οποία ως χώρα δεν βγάζει απολύτως τίποτα – κάποτε έβγαζε ποδοσφαιριστές, αλλά σταμάτησε) και είναι εντελώς underground. Για την ακρίβεια, είναι γυρισμένο εξ ολοκλήρου στους σκοτεινούς χώρους του μετρό της Βουδαπέστης. Η κάμερα δεν βλέπει ποτέ το φως του ήλιου σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Τα μόνα φώτα προέρχονται από τις μεγάλες λάμπες του μετρό, που μοιάζουν με τις δικές μας.
Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας ελεγκτής εισιτηρίων που δεν βγαίνει ποτέ στην επιφάνεια. Αντίθετα, κοιμάται τα βράδια στις αποβάθρες, ενώ συχνά τα βράδια εξερευνά τις γραμμές του μετρό, πηγαίνοντας από τούνελ σε τούνελ. Φυσικά, καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό για κάποιον που θα μπορούσε να περάσει όλο του το 24ωρο στο μετρό και ονειρεύεται κάποτε να πάει από την Εθνική Άμυνα στον Άγιο Αντώνιο περπατώντας πάνω στις ράγες.
Όσο για την υπόθεση της ταινίας, πρόκειται για τις συγκρούσεις μεταξύ διάφορων «συμμοριών» από ελεγκτές, που είναι οι άρχοντες του «Κάτω Κόσμου» του μετρό. Κάπου ενδιάμεσα προστίθεται και μία κοπέλα που κυκλοφορεί πάντα με στολή αρκούδας (!), ένας καλοκάγαθος αλλά μεθύστακας μηχανοδηγός, ένας serial killer που ρίχνει τα θύματά του μπροστά από συρμούς του μετρό και ένας «μποτάκιας» που μισεί τους ελεγκτές. Η ταινία έχει πολύ έξυπνους συμβολισμούς, αλλά και ένα μεγάλο (για μένα) μειονέκτημα: Happy end.
Δεν ξέρω κατά πόσον θα μπορούσε να ενδιαφέρει οποιονδήποτε άλλο αυτή η ταινία. Ποιος θα κάτσει να βλέπει για 100 λεπτά μια χούφτα μαυροφορεμένους τύπους να κόβουν εισιτήρια και να πλακώνονται στο ξύλο, με φόντο πάντα τα αχνά φώτα του μετρό και τίποτα άλλο; Πάντως εγώ θα την ξαναέβλεπα ευχαρίστως…
Πριν κλείσω αυτό το (εντελώς μη-αστείο) κείμενο, πρέπει να αναφερθώ σε μία σκηνή που μου έκανε φοβερή εντύπωση: Ένα βραδινό πάρτυ μασκέ στους χώρους του μετρό, με τους συνήθως αδιάφορους και νυσταλέους επιβάτες να μεταμορφώνονται φορώντας πολύχρωμες στολές και μάσκες και να χορεύουν εκστασιασμένοι υπό τις οδηγίες του ψυχεδελικού DJ, που έχει στήσει κάπου εκεί την κονσόλα του. Και τι δεν θα’δινα για να γίνει κάτι τέτοιο στο μετρό της Αθήνας…Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες, ε;

Advertisements