Ώρα 16:28. Βρίσκομαι σε κατάσταση τρανς, σχεδόν εξουδετερωμένος από το φονικό κοκτέιλ της αδάμαστης μονοτονίας και της αποπνικτικής ζέστης (post-it στον εαυτό μου: βάζεις πολλά και άχρηστα επίθετα…Να το διορθώσεις αυτό…που νομίζεις ότι έτσι το παίζεις και ψαγμένος, τρομάρα σου!). Ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένα τηλέφωνο που με ξυπνάει δεν γίνεται βίδες. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, ανυπομονώ να μιλήσω με τον άγνωστο στην άλλη άκρη της γραμμής – ελπίζω να είναι άγνωστος. Το σηκώνω. Ποιος νομίζετε πως είναι;

α. Μία υπάλληλος της Trellas, που θέλει να με ενημερώσει για τα νέα καταπληκτικά προγράμματα της εταιρείας της, πιστεύοντας ότι ενδιαφέρομαι περισσότερο γι’αυτά από τους 500 προηγούμενους που της έκλεισαν το τηλέφωνο κατάμουτρα.
β. Μία υπεραιωνόβια κατίνα, που θέλει να μιλήσει στην Φιλίτσα και επιμένει ότι δεν έχει πάρει λάθος νούμερο, γιατί «αυτό είναι το τηλέφωνο, το θυμάμαι πολύ καλά». Say hello to Dr. Alzheimer!
γ. Μία δημοσκόπος της Petron Paralysis, που θέλει να μάθει τη γνώμη μου για την πολιτική κατάσταση της χώρας – σιγά το θέμα για δημοσκόπηση, λες και θα πει κανείς πως κάτι πάει καλά σε αυτή τη χώρα.

Αν απαντήσατε α ή β, τότε δεν διαβάσατε τον τίτλο του κειμένου και για τιμωρία θα διαβάσετε το κείμενο από την αρχή για να μάθετε να το παίζετε έξυπνοι (post-it: Πολύ αυστηρός είσαι, θα τους αναγκάσεις να ξαναδιαβάσουν αυτό το τέρας; Για χαλάρωσε, γιατί σε βλέπω να γράφεις στο «Burda»!). Αν απαντήσατε γ, μπορείτε να συνεχίσετε. Αν δεν μπήκατε καν στον κόπο να απαντήσετε, μπορείτε επίσης να συνεχίσετε – αλλά μην το ξανακάνετε, εντάξει; (post-it: Έτσι μπράβο, πιο μαλακά…).

Ναι, ήταν μία δημοσκόπος που ήθελε λίγα λεπτά από το χρόνο μου. Και, με δεδομένη την τραγικά χαμηλή αξία του χρόνου μου αυτόν τον καιρό, δεν ζητούσε και πολλά. Εξάλλου, έχω κάνει κι εγώ κατά κάποιον τρόπο αυτή τη δουλειά – ήμουν υποχρεωμένος να απαντήσω, έστω από συναδελφική αλληλεγγύη. Εντάξει, στην πραγματικότητα ήθελα πολύ να απαντήσω, γιατί λατρεύω να μου ζητάνε την άποψή μου για οτιδήποτε – ικανοποιηθήκατε;
Όπως και να’χει, απάντησα με ανεξάντλητη υπομονή και αξιοθαύμαστο ζήλο (post-it: Τι είπαμε για τα επίθετα;;;) στις αμέτρητες ερωτήσεις, που αφορούσαν την πολιτική ζωή του τόπου. Αλλά κάποιες από τις ερωτήσεις μου φάνηκαν ηλίθιες, δυσκολεύτηκα πολύ να απαντήσω χωρίς να γελάσω. Έτσι, σκέφτηκα ότι οι πολιτικές δημοσκοπήσεις χρειάζονται επειγόντως ρεκτιφιέ και ζυγοστάθμιση – ειδικά τώρα που πλησιάζουν απειλητικά οι εκλογές. Και ιδού πως θα ήταν η ιδανική πολιτική δημοσκόπηση:

Ερώτηση 1η: Αντί για την καθιερωμένη ερώτηση «ποιον θεωρείτε ικανότερο πρωθυπουργό;», το γκάλοπ που σέβεται τον εαυτό του (και τον ερωτώμενο) ξεκινά με την ερώτηση «ποιον θεωρείτε ικανότερο να καταστρέψει τη χώρα;».

Ερώτηση 2η: Όλες οι δημοσκοπήσεις ζητάνε από το δείγμα τους να πει τη γνώμη του για διάφορους πολιτικούς, σε μία κλίμακα «πολύ θετική-θετική-ουδέτερη-αρνητική-μάλλον αρνητική». Αυτή η κλίμακα είναι πια ξεπερασμένη. Προτείνεται η πολύ πιο μοντέρνα κλίμακα «άνετα θα έκανα σεξ μαζί του/της-είναι και γαμώ τα παιδιά-και να ψοφήσει δεν θα το καταλάβει κανείς-καλύτερα να δοκιμάσει την τύχη του/της στο τάβλι-δεν θα τον/την εμπιστευόμουν ούτε τα σκουπίδια να μου κατεβάσει».

Ερώτηση 3η: Οι ερωτήσεις αρχίζουν να εξειδικεύονται και ο ερωτώμενος καλείται να αποφασίσει ποιο κόμμα είναι πιο ικανό να χειριστεί διάφορους τομείς της χώρας, όπως οικονομία, εξωτερική πολιτική, δημόσια τάξη κλπ. Ωστόσο, είναι προφανές ότι τα προγράμματα όλων των κομμάτων σε αυτούς τους τομείς δεν διαφέρουν από δύο σταγόνες νερό, με αποτέλεσμα ο ερωτώμενος να έρχεται σε δύσκολη θέση και να μην μπορεί να απαντήσει με ευκολία. Αντίθετα, υπάρχουν τομείς στους οποίους κάποια κόμματα ξεχωρίζουν. Έτσι, θεωρείται επιτακτική η ανάγκη ενσωμάτωσης δύο νέων ερωτήσεων, με αρκετές υποερωτήσεις: 1.»Σε ποιο κόμμα θα δίνατε το Όσκαρ:

– Καλύτερου σκανδάλου
– Καλύτερου προεκλογικού παραμυθιού
– Καλύτερου προεκλογικού συνεδρίου
– Καλύτερων ρουσφετιών
– Καλύτερης προεκλογικής διαφήμισης
– Καλύτερου «μαγειρεμένου» γκάλοπ»

2. «Σε ποιον/α πολιτικό θα δίνατε το Όσκαρ:

– Καλύτερου ψεύτη
– Περισσότερων εμφανίσεων σε τηλεοπτικά παράθυρα
– Πειστικότερου ψευδοχαμόγελου
– Εκνευριστικότερου εκπροσώπου Τύπου
– Καλύτερου εθνικιστικού παραληρήματος
– Δυνατότερης τσιρίδας
– Ακριβότερου αυτοκινήτου
– Ακριβότερου κοστουμιού/τουαλέτας»

Ερώτηση 4η: Σε αυτό το σημείο, οι δημοσκόποι λένε μία λέξη, όπως «τίμιος», «αποφασιστικός», «ειλικρινής», και μας ζητούν να την συνδέσουμε με έναν από τους πολιτικούς αρχηγούς. Μα πλάκα μας κάνουν; Σε ολόκληρο τον πλανήτη Γη δεν υπάρχει τίμιος, ειλικρινής ή αποφασιστικός πολιτικός – πόσο μάλλον πολιτικός αρχηγός, και πόσο μάλλον Έλληνας πολιτικός αρχηγός! Επομένως, πρέπει να αλλάξουν οπωσδήποτε οι λέξεις που δίνονται στο δείγμα. Για παράδειγμα, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε πόσοι θα συνδύαζαν την λέξη «βλήμα» με τον Γιωργάκη, τη λέξη «παχύδερμο» με τον Κωστάκη κλπ.

Ερώτηση 5η: Ακόμα μία κλασική ερώτηση δημοσκοπήσεων: «Ποια πιστεύετε ότι είναι τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας;». Και σου αραδιάζουν την παιδεία, την ανεργία, το περιβάλλον, τη διαφθορά, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και άλλα τέτοια άσχετα. Προφανώς, έχουν μείνει στην δεκαετία του ’80, που όλα αυτά ήταν της μόδας. Σήμερα οι Έλληνες έχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα από αυτά, και τέτοια προβλήματα θα έπρεπε να θίγει η έρευνα. Ακολουθεί μία ενδεικτική λίστα με τέτοια, σύγχρονα προβλήματα:

– Το αμυντικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού
– Το γεγονός ότι έχουμε 2 χρόνια να κερδίσουμε την Eurovision
– Το γεγονός ότι έχουμε πήξει στους πούστηδες
– Το γεγονός ότι τελείωσε το «Παρά 5»
– Η απουσία της Άννας Βίσση από την ελληνική ποπ σκηνή
– Η υψηλή τιμή του Playstation 3
– Η παράλειψη της Ακρόπολης από τα 7 Σύγχρονα Θαύματα
– Η ακριβής ημερομηνία που οι «Ελ» θα έρθουν να μας πάρουν στον πλανήτη τους
– Οι ανυπόφορες επαναλήψεις του «Ρετιρέ»
– Η πειρατεία που σκοτώνει τη μουσική

Ερώτηση 6η: Δεν μπορείτε να αποφύγετε αυτήν την ερώτηση: «Τα πράγματα γενικά στη χώρα πηγαίνουν: Πολύ καλύτερα από παλιά-μάλλον καλύτερα από παλιά-τα ίδια με παλιά-μάλλον χειρότερα από παλιά-πολύ χειρότερα από παλιά». Και πάλι, η κλίμακα είναι ξεπερασμένη. Η νέα κλίμακα θα έπρεπε να είναι: «Έχω μπάρμπα στην Κορώνη και πάνε όλα δεξιά-τους ψήφισα στις τελευταίες εκλογές, οπότε καλά πάνε-η πολιτική με ενδιαφέρει λιγότερο και από τις επαναλήψεις των «Μικρομεσαίων»-Πώς να πάνε με τον Αλογοσκούφη και τον Πολύδωρα;;;-Δεν έχω λεφτά ούτε για να αγοράσω περίστροφο να αυτοκτονήσω».

Ερώτηση 7η και κρισιμότερη: Ναι, ήρθε η ώρα της κρίσεως. Όλα τα υπόλοιπα απλώς προετοιμάζουν το έδαφος για την τελευταία και, ουσιαστικά, μοναδική χρήσιμη για τα κομματικά επιτελεία ερώτηση: ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΡΕ ΑΛΗΤΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ; Φυσικά, οι δημοσκοπήσεις το ρωτάνε πιο ύπουλα: Ξεκινάνε με το «ποιο κόμμα πιστεύετε ότι θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές;», συνεχίζουν με το «τι ψηφίσατε στις προηγούμενες εκλογές», και τελικά καταλήγουν στο «αν γινόντουσαν αύριο οι εκλογές, τι θα ψηφίζατε;».Ειλικρινά, θα ήθελα να γινόταν να συνεννοηθούμε όλοι και στην επόμενη δημοσκόπηση να απαντήσουμε ομόφωνα «θα ψηφίσω Χριστοπιστία!», να έβγαινε το γκάλοπ με ποσοστό 79,3% Χριστοπιστία και να τρέχανε όλα τα κόμματα να προσεταιριστούν αυτόν τον πανίσχυρο αντίπαλο. Φυσικά, αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να λείπει από μία πολιτική δημοσκόπηση, οπότε την κρατάμε – αλλά σκεφτείτε το αυτό με την Χριστοπιστία…(post-it: Πολύ απότομα το κλείνεις το κείμενο, τι σκατά μάθαινες ρε άχρηστε 4 χρόνια στη σχολή; Γαμώ την Ανώτατη Εκπαίδευσή σας γαμώ!)

Advertisements