surprise.jpg

Πλέον δεν μπορώ να το κρύψω – λατρεύω τα παιχνίδια! Αφού να φανταστείτε μέχρι τα 16 μου έπαιζα κρυφτό. Έτσι, δεν μπορώ να πω όχι όταν με προσκαλούν σε ένα τέτοιο. Ο anisixos το έχει καταλάβει και το εκμεταλλεύεται απροκάλυπτα. Το νέο παιχνίδι (που ο ίδιος επινόησε) ονομάζεται «Διχασμένες φράσεις» και είναι πολύ πιο απλό απ’όσο φαίνεται αρχικά: Σχολιάζω δύο φράσεις που μου δίνει αυτός (μία γνωστή ρήση και μία δικής του εμπνεύσεως) και κατόπιν αναφέρω κι εγώ μία γνωστή ρήση και μία δική μου φράση, τις οποίες καλούνται να σχολιάσουν αυτοί που θα πάρουν την «πάσα» μου.

Πάμε λοιπόν:

1. «Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις» (Π. Κοελιο)

Έχω αναφερθεί και παλιότερα σε αυτό το απόφθεγμα (συγκεκριμένα, εδώ ) και η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει από τότε. Στην πραγματικότητα, η εμπειρία μου δείχνει πως όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσει κάποιος άλλος – πιθανότατα, κάποιος που αντιπαθείς. Αλλά αυτή είναι μάλλον μία από τις συνήθεις υπερβολές μου. Ακόμα κι έτσι, ο Κοέλιο είναι ένας αρχιμούφας, ένας μέτριος παραμυθάς που προσπαθούσε να βρει μερικές καλές ατάκες, ώστε να κάνει τους αναγνώστες του να πουν «τι είπε τώρα ο πούστης…», μερικές δήθεν βαθυστόχαστες και ευχάριστα αφελείς μπούρδες, με τις οποίες ο κόσμος θα ταυτιστεί και θα προσπαθήσει να δώσει νόημα στη ζωή του. Ο «Αλχημιστής» είναι γεμάτος από τέτοια παραδείγματα, όπως και τα άλλα βιβλία του – δοκίμασα να διαβάσω το «11 Λεπτά», αλλά χρειάστηκα ακόμα λιγότερα για να καταλάβω ότι δε με ενδιέφερε καθόλου. Η συγκεκριμένη φράση έχει γίνει πια κλισέ και θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά αποσπάσματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μόνο που η φράση αυτή κάπου χάνει: Όλοι θα θέλαμε να είναι έτσι τα πράγματα, αλλά φυσικά και δεν είναι έτσι. Ό,τι και να κάνουμε εμείς, ακόμα κι αν θέλουμε κάτι πάρα πολύ, υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας που, αναλόγως τι πιστεύει ο καθένας, λέγεται «τύχη», «Θεός», «πεπρωμένο» κλπ. Αν αυτός ο παράγοντας δεν είναι με το μέρος σου, τότε δεν θα πετύχεις ποτέ αυτό που θέλεις – εκτός κι αν ζεις σε χολιγουντιανή ταινία. Αλλά ζεις σε έναν τρισδιάστατο κόσμο, έτσι δεν είναι;

2. «Δεν πρεπει να ενθουσιαζεσαι οταν τυχαινουν στιγμες ευτυχιας. Γιατι ειναι παροδικες. Κρατα παντα σταση αμυνας. Ακομα και αυτο που σου δινει προσκαιρη χαρα μπορει να μην ειναι αληθινο, να μην εχει διαρκεια, να μην επαληθευτει» (Anisixos)

Αυτό δεν είναι καλό να το σκέφτεται κανείς – για την ακρίβεια, είναι επικίνδυνο. Ναι, φυσικά και θα τύχουν στιγμές ευτυχίας που θα είναι περαστικές και θα τις διαδεχθούν λιγότερο ευχάριστες ώρες. Ωστόσο, το μόνο που καταφέρνεις ανησυχώντας για τα άσχημα που θα έρθουν είναι να μην μπορείς να απολαύσεις αυτές τις στιγμές ευτυχίας. Από τη δική μου οπτική γωνία, όταν τυχαίνουν στιγμές ευτυχίας πρέπει να απολαμβάνεις όλα όσα μπορούν να σου προσφέρουν, μέχρι την τελευταία σταγόνα. Αν κλαίμε στα εύκολα, στα δύσκολα τι θα κάνουμε;;;

3. Δεν είναι ακριβώς απόφθεγμα, αλλά ο περίφημος μονόλογος του Διαβόλου-Αλ Πατσίνο από την ταινία «Ο Δικηγόρος Του Διαβόλου»: «Για ποιον τα κάνεις όλα αυτά; Για τον Θεό; Αυτό είναι, για τον Θεό; Θα σου πω…Επίτρεψέ μου να σου δώσω κάποιες εμπιστευτικές πληροφορίες για τον Θεό. Ο Θεός λατρεύει να κοιτάζει. Είναι ένας φαρσέρ, σκέψου το: Δίνει στον άνθρωπο το ένστικτο, σας δίνει αυτό το εξαιρετικό δώρο και μετά τι κάνει; Σου ορκίζομαι, για την δική του ευχαρίστηση, για την κοσμική φάρσα του, καθορίζει τους κανόνες του αντίθετα από αυτό. Είναι η φάρσα όλων των εποχών. Κοίτα, αλλά μην αγγίζεις. Άγγιξε, αλλά μην γεύεσαι. Γεύσου, αλλά μην καταπιείς. Κι ενώ εσύ υποφέρεις, τι κάνει; Γελάει με την ψυχή του. Είναι εξυπνάκιας, είναι σαδιστής, είναι ένας Θεός σε άδεια. Να προσκυνήσω αυτό; Ποτέ! Είμαι εδώ από τότε που ξεκίνησε όλο αυτό. Έχω φροντίσει κάθε απόλαυση που ο άνθρωπος εμπνεύστηκε. Νοιάζομαι γι’αυτό που θέλει και ποτέ δεν τον έκρινα. Γιατί; Γιατί ποτέ δεν τον απέρριψα. Παρ’όλες τις ατέλειές του, είμαι οπαδός του ανθρώπου. Είμαι ανθρωπιστής!»

Τελικά είναι ανθρωπιστής ο Διάβολος; Είναι φαρσέρ ο Θεός; Δεν ξέρω, εσείς θα μου πείτε τη γνώμη σας – εγώ όπου βρεθώ κι όπου σταθώ λέω πως ο Θεός είναι ένας φαρσέρ. Όσο για τον Διάβολο, δεν ξέρω αν είναι ανθρωπιστής, αλλά πρέπει να είναι περισσότερο ανθρωπιστής από τον Θεό…Γιατί είναι αλήθεια ότι δεν απέρριψε ποτέ τον άνθρωπο…

4. «Ο Πύργος της Βαβέλ δεν γκρεμίστηκε ποτέ…Τα κομμάτια του έμειναν για πάντα μέσα μας, ώστε να υψώνεται σε κάθε συνάντησή μας με κάτι άγνωστο και διαφορετικό. Είναι η ιδιότροπη και φοβισμένη άμυνα του οργανισμού μας σε καθετί ξένο. Είναι η Βαβέλ μας, η ατομική μας Βαβέλ, που μας εμποδίζει να γνωρίσουμε το άγνωστο…»

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με αυτό το εκπληκτικό απόφθεγμα – αυτός που το επινόησε πρέπει να είναι άτομο εξαιρετικής ευφυίας και σπάνιου χαρακτήρα. Αλήθεια, ποιος να το έγραψε;…Α, έτσι εξηγείται: Εγώ το έγραψα! Συμφωνήστε, διαφωνήστε, κάντε ό,τι θέλετε τέλος πάντων.

Λοιπόν, το παιχνίδι συνεχίζεται ως εξής: Οι επόμενοι θα πρέπει να σχολιάσουν τις φράσεις 3 και 4 και να αναφέρουν και δύο ακόμα: Μία που έχει πει κάποιος άλλος και μία δική τους.

Κανονικά, θα πρέπει να δώσω την «πάσα» μου σε 5 συμblogίτες. Μόνο που δεν ξέρω ποιους να διαλέξω. Επομένως, θα καταφύγω σε άλλα μέσα. Έι, εσύ. ΝΑΙ, ΕΣΥ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΩΡΑ! Σε σένα μιλάω. Συνέχισε το παιχνίδι. Σχολίασε τις βλακείες μου και πρόσθεσε και τις δικές σου. Μία blogογειτονιά είμαστε, μην ντρέπεσαι. Πάρε πάσα και βάλε γκολ!

Advertisements