052.jpg

Είναι μερικά γεγονότα από τα οποία δεν μπορείς να λείπεις, είναι αβάσταχτος ο πόνος να μην μπορείς να λες «ήμουν κι εγώ εκεί». Η σημερινή πολυδιαφημισμένη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την οικολογική καταστροφή στην Πάρνηθα ήταν ένα από αυτά. Εγώ ούτε ανήκω σε οικολογική οργάνωση (κυρίως επειδή έχω δει τις διαμαρτυρίες της Greenpeace και δεν θέλω να με σκέφτομαι κρεμασμένο από ένα τάνκερ στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού), ούτε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος είμαι σε αυτά τα θέματα – ο κόσμος θα καταστραφεί από μόνος του ούτως ή άλλως, εμείς απλώς του κάνουμε ευθανασία. Κι όμως, δεν θα ένιωθα καθόλου άνετα με τον εαυτό μου αν δεν πήγαινα σε μία τέτοια διαμαρτυρία, έστω κι αν ξέρω ότι ο μόνος που πραγματικά θα κέρδιζε κάτι από αυτήν θα ήταν ο περιπτεράς στη γωνία της Ερμού, που σήμερα πρέπει να έβγαλε αρκετά λεφτά για να κάνει διακοπές στις Μαλδίβες.
Έφτασα στο Σύνταγμα στις 7 ακριβώς. Μόνος μου, γιατί κανείς άλλος δεν μπορούσε: Η μία είναι άρρωστη, ο άλλος μένει μακριά, ο παράλλος απλά δεν ενδιαφέρεται. Άμα τους έλεγα ότι θα έχει και μολότοφ θα ερχόντουσαν. Επέλεξα να φορέσω την αγαπημένη μου pornstar μπλούζα, θέλοντας να περάσω ένα σαφές μήνυμα: Βάλτε φωτιές στα κρεβάτια, όχι στα δάση.
Εκ πρώτης όψεως, τίποτα δεν φαινόταν διαφορετικό. Το πρώτο πράγμα που είδα βγαίνοντας στην επιφάνεια ήταν οι γνωστοί περίεργοι που πουλούσαν αριστερές εφημερίδες (αναρωτιέμαι αν βρέθηκε κανείς να αγοράσει). Τους απέφυγα με δύο εντυπωσιακές ντρίμπλες και μία διπλή πιρουέτα και προχώρησα στην κατάμεστη Πλατεία Συντάγματος. Εκεί είδα τα πρώτα πανό, αλλά δεν τους έδωσα σημασία εκείνη την ώρα. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να είμαι στο κέντρο των εξελίξεων, δηλαδή μπροστά στην Βουλή.
Φτάνοντας εκεί, οι κεραίες μου έπιασαν μια ενδιαφέρουσα συνομιλία στο κινητό:

– Έλα ρε, που είσαι;…Ακόμα στο Ζάππειο ρε;…Και πώς θα αρχίσουμε την επανάσταση;

Πράγματι, ο αέρας μύριζε κάτι από επανάσταση – τουλάχιστον δεν μυρίζει πια καμμένο ξύλο, κάτι είναι κι αυτό. Αναρχοαριστερά σχήματα με μαύρες σημαίες και σπρέι στα χέρια, οικολογικές οργανώσεις με αμέτρητα μικρά και μεγάλα πανό, αλλά και απλοί «τουρίστες» σαν εμένα, από όλες τις ηλικιακές ομάδες – ούτε το Παρά 5 δεν προσείλκυε τόσο ετερόκλητο κοινό! Δεν ξέρω πόσοι ήμασταν εκεί, δεν μπορώ να υπολογίσω. Αλλά ξέρω πως όλος ο χώρος μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, μαζί με όλες τις λωρίδες της Πανεπιστημίου μπροστά από αυτόν και το πεζοδρόμιο μέχρι τις σκάλες της Πλατείας Συντάγματος ήταν κατειλημμένα – διόλου ευκαταφρόνητο πλήθος, έτσι δεν είναι;
Ξαφνικά, άρχισαν να ακούγονται σφυρίχτρες. Από την Πλατεία Συντάγματος ξεπρόβαλε μία τεράστια Κοκκινοσκουφίτσα, η πιο άσχημη και αποκρουστική Κοκκινοσκουφίτσα όλων των εποχών, και δίπλα της ένα πανό που έγραφε: «Περπατώ εις το δάσος όταν το δάσος δεν είναι εδώ». Ξεχεριαστήκαμε όλοι στο χειροκρότημα – ούτε ο Σάκης Ρουβάς από τις ρουβίτσες τέτοια υποδοχή! Η Κοκκινοσκουφίτσα στρογγυλοκάθισε στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και έδωσε το έναυσμα για την διαμαρτυρία. Αλλά έλειπε ακόμα η αφορμή…
Αυτή δόθηκε όταν μια μίνι διμοιρία αστυνομικών έκανε το ολέθριο λάθος να περάσει μπροστά από τη Βουλή. Δεν ξέρω αν φαντάζεστε τι επακολούθησε, αλλά θα σας δώσω μία ιδέα: Τι θα γινόταν αν ο Σαλπιγγίδης έβαζε γκολ στο Καραϊσκάκη και το πανηγύριζε έξαλλα μπροστά στη Θύρα 7, κάνοντας κωλοδάχτυλα και δείχνοντας τα «προσόντα» του; Ε, κάτι τέτοιο φανταστείτε.
Ο χώρος τραντάχτηκε από την φοβερή ιαχή «ΑΙΣΧΟΣ!», ακολουθούμενη από 3 παλαμάκια και επαναλαμβανόμενη ρυθμικά. Αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή: Ακολούθησαν μακρόσυρτα «ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ!» και εκκωφαντικά σφυρίγματα – απορώ που δεν έσπασαν τα τζάμια της Βουλής, από πλεξιγκλάς είναι; Αυτές οι αποδοκιμασίες συνοδεύονταν και από άλλες ατάκες, όπως «ΟΥΣΤ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ» και «ΑΧΡΗΣΤΟΙ», μόνο που αυτές ήταν κάπως υποτονικές – είναι και οι κάμερες, βλέπεις, άμα σε ακούσει ο Μεγάλος Αδελφός θα σου βάλει πιπέρι στο στόμα και δεν θέλω να σκέφτομαι πού αλλού.
Ακολούθησε μία ομοβροντία από συνθήματα. Σας παραθέτω όσα συγκράτησα:

ΝΤΡΟΠΗ-ΝΤΡΟΠΗ, ΔΑΣΗ ΠΑΛΙ ΑΠ’ΤΗΝ ΑΡΧΗ (στον ρυθμό του «γαύροι μ***ιά, μ***ιά, γ**ώ τον Πειραιά»)

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ (στον ρυθμό του «1-1-4»)

ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ (στον ρυθμό του «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»)

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΤΟΥΒΛΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ (παρομοίως)

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΒΙΛΕΣ ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ (παρομοίως)

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΖΩΑ ΤΟΥ (παρομοίως – μες στην πρωτοτυπία, έτσι;)

ΟΛΗ Η ΠΑΡΝΗΘΑ ΔΡΥΜΟΣ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ (περίπου σε πετσοκομμένο ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο)

ΝΑ ΚΑΕΙ-ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ (το κορυφαίο σύνθημα της βραδιάς, στον ρυθμό του «ο λαός απαιτεί διαβατήριο στη Ναζλί»)

ΕΔΩ-ΕΔΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΙΚΟΠΕΔΟ (στο ρυθμό του «εδώ, εδώ, στο γήπεδο αυτό»)

ΠΟΥ’ΝΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ; ΟΕΟ ΠΟΥ’ΝΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ; ΠΟΥ’ΝΑΙ ΤΟ ΔΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΣΟΟΟΟΟΟΟΟΣ; (χρειάζεται να σας πω σε ποιον ρυθμό;)

Ο ΛΑΟΣ ΖΗΤΑ ΝΑ ΔΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, Μ’ΑΥΤΟΣ ΤΡΩΕΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΜΑΓΕΡΕΙΟ (σε ελαφρώς απροσδιόριστο ρυθμό)

Παραδόξως, κανείς δε σκέφτηκε το παραδοσιακό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», αν και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Πάρνηθα: Πρώτα η φωτιά και μετά το τσεκούρωμα για να χτιστούν μερικές βιλάρες.
Φυσικά, δεν ήταν μόνο αυτά. Από τις αγαπημένες μου στιγμές ήταν η ομαδική μούντζα με κατεύθυνση τη Βουλή, σε μία εικόνα που θα λάτρευε ο Χατζηγιάννης να βάλει στο βιντεοκλίπ του «Χέρια Ψηλά». Επίσης, δεν μπορώ να μην αναφέρω αυτό που έγραφε η μπλούζα κάποιου: «Save the planet. Kill yourself». Θα την αγόραζα όσο-όσο αν είχα λεφτά.
Σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω ότι αυτή τη φορά ΔΕΝ κάηκε τίποτα στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη (θεός σχωρέστον), αν και θα είχε πλάκα να καίγανε πάλι το φυλάκιο του τσολιά και μετά να τραγουδούσαν αγκαλιασμένοι «να βάλετε φωτιά στη φούντα του τσολιά και όχι στην Πεντέλη και στην Πάρνηθα». Μάλλον συνυπολόγισαν το γεγονός ότι το φυλάκιο είναι ξύλινο και αποφάσισαν να μην το ενοχλήσουν εις μνήμην των χαμένων αδερφών της Πάρνηθας.
Παρατήρησα ότι πολλοί από τους διαδηλωτές έφτασαν με ποδήλατα στο Σύνταγμα, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι δεν νοιάζονται μόνο για την Πάρνηθα, αλλά και για το περιβάλλον γενικότερα. Αντίθετα με τους διάφορους «οικολόγους», που γέμισαν την Πανεπιστημίου με αμέτρητα φέιγ βολάν και άλλα σκουπίδια. Σκατά οικολόγοι είστε, με το συμπάθιο.
Τελειώνοντας, αξίζει να αναφέρω ότι κατά τις 8.30 είδα τον Αλέξη Τσίπρα (δεν ξέρω αν είχε έρθει νωρίτερα ή απλά άργησε να τον φέρει το σχολικό) και τον άκουσα να συζητά με κάποιο άλλο μέλος του Σ.Υ.ΡΙΖ.Α. (αυτό δεν είναι όνομα για κόμμα, αλλά για splatter του Γουες Κρέιβεν!) τα σχέδια της Βουλής για την «αναδάσωση» της Πάρνηθας. Συμπαθητικός τύπος φαίνεται από κοντά – σε εκείνες τις προεκλογικές του αφίσες, αυτές που κράταγε ένα κομμάτι παζλ, έμοιαζε λίγο σαν την Κρίστα από τον Τροχό της Τύχης όταν παρουσίαζε τους φούρνους μικροκυμάτων.

Αν έχετε φτάσει ως εδώ, δύο είναι τα πιθανά ενδεχόμενα: Είτε διαβάσατε όλο αυτό το κείμενο-σεντόνι κεντημένο, είτε (πιο πιθανό) απλά προσπεράσατε καμιά 20αριά σειρές για να δείτε τι γίνεται στο τέλος. Αν ισχύει το δεύτερο, χαίρομαι που σας έπιασα – τι νομίζατε, ότι είστε πιο έξυπνοι από μένα κουφαλίτσες; Αν ισχύει το πρώτο, χαρά στο κουράγιο σας – ελπίζω τουλάχιστον να άξιζε τον κόπο!

Advertisements