fire11.jpg

Σήμερα είναι μία από αυτές τις (όχι και τόσο σπάνιες στο δικό μου σύμπαν) παράξενες μέρες, αυτές που ξυπνάς το πρωί και καταλαβαίνεις ότι μοιάζουν διαφορετικές, ακούγονται διαφορετικές, μυρίζουν διαφορετικά. Κι αν ρωτήσεις κάποιον γιατί είναι τόσο παράξενη αυτή η μέρα, το πιθανότερο είναι πως θα σου απαντήσει «δεν είναι πιο παράξενη από τις άλλες, ιδέα σου είναι». Και θες να τον πλακώσεις στα χαστούκια, που κι αυτό είναι παράξενο, γιατί υπό κανονικές συνθήκες θα συμφωνούσες μαζί του.
Παράξενη μέρα σήμερα…Παντού στάχτες, λες και βρίσκομαι μέσα στο τασάκι της Λιάνας Κανέλλη. Στους τοίχους, στα αυτοκίνητα, στα ρούχα μου, στα δέντρα – τι ειρωνεία, αλήθεια, να νιώθουν τα απανταχού δέντρα τις στάχτες των νεκρών αδελφών τους πάνω στη σάρκα τους…Άραγε αυτοί που τα έκαψαν θα ήθελαν να καούν σε κρεματόριο ζωντανοί όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι τους και μετά να τους τρίψει κάποιος στη μούρη τις στάχτες; Ε, κύριε Πολύχοντρα, άμα τους πιάσετε ποτέ (που πιο πιθανό θεωρώ να τραγουδήσουν ντουέτο το «Can’t Take My Eyes Off You» η Έφη Θώδη με τη Μαντόνα στο πανηγύρι της Αγίας Μαρουλίας της Παρτουζιάρας, για να είμαι ειλικρινής), να μια καλή ιδέα για ένα φινετσάτο και πρωτότυπο βασανιστήριο – γιατί ξέρω ότι σας αρέσουν αυτά τα σαδομαζοχιστικά. Χειροπέδες, δερμάτινα, μαστίγια, να παίζει το τρανζίστορ τ’αμερικάνικα του Marilyn Manson, ξέρετε εσείς τώρα…
Παράξενη μέρα σήμερα…Μου θύμισε εκείνη τη μέρα που είχαμε έκλειψη ηλίου (άλλη παράξενη μέρα εκείνη!) και σκοτείνιασε ο τόπος πρωινιάτικα. Έτσι και σήμερα, ο ήλιος δε φαινόταν πουθενά και το φως του ήταν υποτονικό. Αν αυτό συνέβαινε στους Αρχαίους Μάγιας, θα καταλάβαιναν ότι ο φανταστικός Θεός τους (και αυτό δεν το εννοώ με την έννοια του «φανταστικέ πατέρα!») χόρτασε καμμένη Γη και δεν θα ξαναέκαιγαν δάσος – ναι, είδα το Apocalypto χθες το βράδυ, φαίνεται; – ωστόσο, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο θεός δεν είναι φανταστικός, είναι παντού ανάμεσά μας. Είναι στα χέρια μας, στις τσέπες μας, στο ξεροκέφαλό μας.Έχει υλική μορφή, έχει πολλά χρώματα (μπλε, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μωβ, που είναι η υπέρτατη θεότητα), έχει ανεξάντλητη δύναμη. Κι αντί να εξοντώσουμε τον θεό μέσα μας, εξοντώνουμε όλους τους αντιφρονούντες – λατρεύω τις καπιταλιστικές κοινωνίες!
Παράξενη μέρα σήμερα…Πριν από λίγο έβρεξε, έτσι ξαφνικά. Και μάλιστα χωρίς να φύγει ο ήλιος, Τώρα έχει συννεφιά. Δεν ξέρω, το βράδυ ίσως χιονίσει ή ίσως να έχουμε κανέναν ανεμοστρόβιλο – μη σας πω ότι θα βρέξει και βατράχια, είναι ίσως η πλέον κατάλληλη μέρα για να το δω κι αυτό!
Κάτι τέτοιες, παράξενες μέρες, έχεις δύο επιλογές: Ή θα μείνεις καρφιτσωμένος στο κρεβάτι, ελπίζοντας ότι έτσι θα γλιτώσεις την επερχόμενη συμφορά, ή θα βγεις στους δρόμους και θα ψάχνεις παντού να βρεις και να παρατηρήσεις πράγματα που δεν πρόκειται να ξανασυμβούν, τουλάχιστον όχι σύντομα. Μη με ρωτήσετε ποιο από τα δύο είναι καλύτερο – την απάντηση την έχετε ήδη…

Advertisements