scorpions.jpg

Όχι, δεν θα ντραπώ καθόλου. Θα το πω ευθέως, με πλήρη συναίσθηση του τι λέω, έχοντας σώας τας φρένας (που λέει ο λόγος) και γνωρίζοντας τι μπορεί να πιστέψετε για μένα διαβάζοντάς το. Ε ναι, λοιπόν, είναι αλήθεια: ΔΕΝ είδα το τελευταίο επεισόδιο του Παρά 5! Ουφ, το’πα και ξαλάφρωσα! ΔΕΝ ανήκω στο 80% του ελληνικού πληθυσμού – έχοντας γνωρίσει ένα μικρό στατιστικά κομμάτι του, μπορώ να πω ότι είμαι περήφανος γι’αυτό. ΔΕΝ έβλεπα τηλεόραση χθες το βράδυ, κι αυτό γιατί είχα πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνω. Γιατί ίσως πολλοί να το ξεχάσατε μέσα στον παροξυσμό του Παρά 5, όμως χθες το βράδυ ήταν το πρώτο Scorpions Festival στο Γήπεδο Καραϊσκάκη. Ακόμα και με τη δική μου, ιδιόρρυθμη λογική, ήταν δυνατό να αφήσω τον γάμο και να πάω για πουρνάρια; Όχι βέβαια!!!
Είχα προμηθευτεί το εισιτήριό μου μία εβδομάδα νωρίτερα. Για άγνωστο μέχρι σήμερα λόγο, προτίμησα να γλιτώσω 10 ευρώ και να χάσω το προνόμιο της βολικής θέσης στις κερκίδες του Καραϊσκάκη, αποφασίζοντας να ξεροσταλιάσω στην αρένα, με αποτέλεσμα σήμερα να είμαι κλινικά νεκρός από τα γόνατα και κάτω.
Εντάξει, μου αρέσει να γκρινιάζω. Στην πραγματικότητα δεν μετάνιωσα για το φτηνό μου εισιτήριο. Αντίθετα, η αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα πλήθος που σκέφτεται ακριβώς τα ίδια με σένα, που κάνει ακριβώς τις ίδιες κινήσεις μαζί σου, που έχει το ίδιο αντικείμενο λατρείας με σένα, είναι εκπληκτική. Ναι, το ξέρω ότι ακούγεται σαν το υπνωτισμένο πλήθος που χαιρετούσε ναζιστικά τον Χίτλερ και εκστασιαζόταν μαζί του – ίσως και να είναι το ίδιο, αλλά είναι εκπληκτική αίσθηση. Δεν θα την άλλαζα για μία θέση από την οποία η σκηνή θα φαινόταν μόνο με τα κιάλια.
Έφτασα με την παρέα μου στο Καραϊσκάκη στις 5.30 – η συναυλία ξεκινούσε στις 7. Μπήκα αμέσως στο κλίμα, αφού το πρώτο πράγμα που άκουσα πλησιάζοντας στο Red Cafe ήταν το αγαπημένο μου «You and I» – φυσικά σε playback, αλλά εκείνη την ώρα μου αρκούσε (πού να’ξερα…).
Πιάσαμε μια καλή θέση στην αρένα (όσο καλή μπορεί να είναι μία θέση στην αρένα – πάλι γκρινιάζω…) και περιμέναμε. Νωρίς-νωρίς, κατά τις 6.30, βγήκαν οι Hannibal, ελληνικό συγκρότημα που κέρδισε τον σχετικό διαγωνισμό και επελέγη από τους ίδιους τους Scorpions σαν opening act για το φεστιβάλ. Ό,τι και να πω είναι λίγο: Ο frontman τους ήταν άψογος, ενώ τα τραγούδια τους ήταν αυθεντικές ροκιές – στιγμιαία με έκαναν να θέλω να αγοράσω τον δίσκο τους, αλλά αμέσως ξελαμπικάρισα και θυμήθηκα: «Η πειρατεία σώζει την τσέπη». Phew…That was close…
Ακολούθησε μία μικρή παύση και στην σκηνή εμφανίστηκαν οι Juliette And The Licks. Η τραγουδίστρια του συγκροτήματος, με ινδιάνικο φτερό στο κεφάλι και έντονο μακιγιάζ κάτω από τα μάτια, ήταν πολύ κεφάτη, το ίδιο και τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ. Αντίθετα, το κοινό δεν μοιραζόταν τον ενθουσιασμό τους. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν μαζί τους, αν και τα τραγούδια τους ήταν ξεσηκωτικά. Στην πραγματικότητα, όλοι περίμεναν να φύγουν από τη σκηνή για να μπουν τα μεγάλα ονόματα. «You really are amazing», αναφώνησε η Juliette κάποια στιγμή. Δεν νομίζω ότι το εννοούσε και δεν νομίζω ότι την πίστεψε κανείς – εγώ, πάντως, σίγουρα όχι.
Μετά από μεγάλη παύση (η οποία ήταν αρκετή για να φάω το πιο δυνατό χαστούκι που μου έχει δώσει ποτέ γυναίκα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…), κι ενώ ήταν ακόμα μέρα, το μεγάφωνο τσίριξε: «Ladies and gentlemen, please welcome Mr. Joe Cocker!». Η υποδοχή ήταν μάλλον χαλαρή για ένα τέτοιο μέγεθος – φαίνεται πως όλοι περίμεναν το τσίμπημα των Σκορπιών και απογοητεύτηκαν όταν είδαν έναν καραφλό τύπο στην σκηνή, εντελώς διαφορετικό (και καμιά 20αριά χρόνια μεγαλύτερο) από αυτόν που διαφήμιζε η αφίσα του φεστιβάλ.
Για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν ήμουν φαν του Τζο Κόκερ. Ωστόσο, αυτό δεν με εμπόδισε καθόλου να πάθω παράκρουση στο «You Can Leave Your Hat On», να φωνάξω πανηγυρικά «Unchain My Heart» στο ομώνυμο τραγούδι και να πέσω στα πατώματα (κρίμα που κάλυψαν το γρασίδι του γηπέδου – αν έχετε ποτέ κυλιστεί στο γρασίδι ξέρετε τι εννοώ…) με το «You’re So Beautiful». Αντίθετα, κάποιοι που στεκόντουσαν λίγο πιο πίσω φώναζαν στο τέλος κάθε τραγουδιού «Φύγε», «Ψόφα», «Τελείωνε» και διάφορα άλλα που θα τα κόψει η λογοκρισία.
Κάποια στιγμή τους έκανε κι αυτός το χατίρι, αφού βέβαια αποθεώθηκε από όλους τους υπόλοιπους, και έφυγε από τη σκηνή. Ήταν πια 10 το βράδυ και οι Scorpions δεν είχαν δείξει ακόμα σημάδια ζωής. Αυτό δεν θα με ενοχλούσε καθόλου υπό κανονικές συνθήκες, όμως χθες είχα τη φαεινή ιδέα να μην πάρω το αυτοκίνητό μου στο γήπεδο, προβληματισμένος από τον χαμό που έγινε στην συναυλία των Beastie Boys και πιστεύοντας αφελώς πως μία συναυλία που ξεκινά στις 7 το απόγευμα, ακόμα κι αν δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 11, θα είναι στα τελειώματά της. Προσπαθώ ακόμα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας συλλογισμός μου αποδείχθηκε σωστός – πάντως, όχι πρόσφατα.
Οι Scorpions εμφανίστηκαν στις 10.40. Αυτό σημαίνει ότι κατάφερα να τους απολαύσω για 20 ολόκληρα λεπτά πριν προλάβω να φύγω απρόθυμα για να προλάβω το τρένο. Και τι απόλαυση: Άκουσα δύο τραγούδια από το καινούργιο τους CD, το «Love ’em Or Leave ’em» και ένα ακόμα από τα παλιά τους που ούτε καν το θυμάμαι. Επίσης, από τον σταθμό του τρένου θυμάμαι πως άκουγα το «Send Me An Angel» και το τραγουδούσα, όχι ιδιαίτερα διακριτικά.
Συμπερασματικά: Πήγα στο Scorpions Festival για να δω τους Scorpions και τελικά είδα όλους τους άλλους εκτός από αυτούς! Και θα την πω την κακία μου, γιατί αλλιώς θα σκάσω: Αντί για τα 40 ευρώ που έδωσα για αυτό το φεστιβάλ, θα μπορούσα να δώσω 45 ευρώ για την επερχόμενη συναυλία των Evanescence, πάλι στο Καραϊσκάκη. Ήδη έχω ζητήσει από τους φίλους μου να φοράνε μπλούζες «I’m with stupid» όταν κυκλοφορούν μαζί μου – νομίζω πως μου αξίζει…
Αλλά τουλάχιστον η παρουσία μου στο Scorpions Festival μου έδωσε τη δυνατότητα σήμερα να γράφω για κάτι άλλο και όχι για το τελευταίο επεισόδιο του Παρά 5 – μας πρήξατε!!! Και για να σας την σπάσω, θα πω και το εξής: Μετά τους «Απαράδεκτους», το χάος…

Advertisements