lunari2.jpg

Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να διαβάσω κάτι εντελώς διαφορετικό. Τα ΚΟΜΙΞ και τα MAD μου κοντεύουν να εξαϋλωθούν από την πολλή χρήση, και το ίδιο θα πάθαιναν και τα αλμπουμάκια του Αρκά αν δεν ήταν τόσο ανθεκτικά. Τις ατάκες της Μαφάλντας αρχίζω και τις μαθαίνω απέξω, ενώ τα παλιά τεύχη του FREE απλά μου θυμίζουν πόσο τραγική κατάληξη είχε ένα τόσο ενδιαφέρον περιοδικό. Η Βαβέλ είναι πάντα μία καλή λύση, αλλά δεν έχω πολλά τεύχη της – ίσως γεννήθηκα σε λάθος εποχή. Το βιβλίο που διαβάζω είναι πολύ καλό (τα «Πυθαγόρεια Εγκλήματα» του παλιού καιθηγητή μου, Τεύκρου Μιχαηλίδη), όμως η λογοτεχνία ποτέ δεν μου αρκούσε – κείμενο χωρίς εικόνα για μένα είναι σαν στερεοφωνικό χωρίς ηχεία. Κάτι λείπει, αλλά τι;
Έριξα μία ματιά στην γεμάτη περιοδικά βιβλιοθήκη μου και, κάπου ανάμεσα στον Σεντρίκ, τη Γαλέρα και τα Maxim (ΟΚ, παλιά το διάβαζα κι αυτό, δεν ντρέπομαι να το πω!), παρατήρησα ένα Μικρό Παραπέντε. Για όσους δεν το ξέρουν, το Μικρό Παραπέντε ήταν ένα χιουμοριστικό περιοδικό κόμικς, κάτι σαν τη Βαβέλ αν την εξέδιδε ο Μητσικώστας. Δυστυχώς, την περίοδο που έβγαινε εγώ έτρωγα ακόμα φρουτόκρεμες και έβρεχα τις πάνες μου, γι’αυτό και μόνο οι περιστασιακές μου βόλτες στο Μοναστηράκι με έφεραν σε επαφή μαζί του.
Το συγκεκριμένο τεύχος μου τράβηξε την προσοχή σήμερα. Είναι το τεύχος 36, του Νοεμβρίου του 1989 και στο εξώφυλλό του απεικονίζεται ένας τύπος που ετοιμάζεται να διεισδύσει (με μάσκα οξυγόνου και βατραχοπέδιλα) σε ένα σεξουαλικό όργιο. Η ατάκα στα αριστερά της εικόνας δείχνει πόσο λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε: «Θέλω λιγότερη διαφθορά – ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετέχω». Παραδεχτείτε ότι αυτό το σύνθημα σας εκφράζει και προχωρήστε στην επόμενη παράγραφο.
Στην τρίτη σελίδα του τεύχους, ένα κόμικ του Τζουλιάνο: «Πρώτα ο καφές με κυάνιο, μετά τα κρασιά με μεθάνιο, το εμφιαλωμένο νερό με κολοβακτηρίδια, το μολυσμένο ελαιόλαδο, η ραδιενέργεια από το Τσέρνομπιλ, η τρύπα του όζοντος και το νέφος. Σήμερα, για να πεθάνει κανείς από γηρατειά πρέπει να έχει έναν κώλο, ΝΑ!». Τσεκάρω την ημερομηνία στο εξώφυλλο. Όχι, δεν κάνω λάθος – αυτό το τεύχος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1989 και όχι χτες.
Φυσικά, ακολουθούν ιστορίες-κοσμήματα του αγαπημένου μου Edika, του Larson, του Αρκά και πολλών άλλων. Όμως έμεινα άναυδος με ένα καταπληκτικό κόμικ του Enzo Lunari, ένα κόμικ μόνο με σχέδιο και χωρίς λόγια, το οποίο και σας μεταφέρω μόνο με λόγια και χωρίς σχέδιο – αυτά τα μέσα έχω, αυτά μεταχειρίζομαι!

Είναι Δευτέρα και ένας παππούς (ο γνωστός παππούς του Lunari, ο Εριτρέο Κατζουλάτι – γουρλώστε τα μάτια σας από έκπληξη που ξέρω το όνομά του, θα με ικανοποιήσει ιδιαίτερα!) κάθεται στο παγκάκι ενός πάρκου και ετοιμάζεται να φάει ένα σάντουιτς. Την ώρα που είναι έτοιμος να φάει την πρώτη μπουκιά, βλέπει ένα σπουργίτι να τον κοιτάζει μελαγχολικά, ζητώντας τροφή. Ο παππούς του πετάει γενναιόδωρα κάποια ψίχουλα, ενώ του δίνει νερό στο καπάκι του παγουριού του.
Την Τρίτη, στο ίδιο παγκάκι, ο παππούς ετοιμάζεται να φάει το σάντουιτς του. Αυτή τη φορά, τα σπουργίτια που τον περιμένουν είναι 5 και ζητάνε όλα τροφή. Ο παππούς τους πετάει απρόθυμα κάποια ψίχουλα.
Την Τετάρτη και την Πέμπτη το παγκάκι έχει κυριολεκτικά γεμίσει από σπουργίτια, που περιμένουν ανυπόμονα τον παππού να τα ταϊσει. Αυτός δεν έχει και πολλές επ[λογές.
Την Παρασκευή, ο παππούς προσέρχεται στο κατάμεστο (από σπουργίτια) παγκάκι, κρατώντας μια μεγάλη σακούλα. Τα σπουργίτια εκστασιάζονται, περιμένοντας μεγάλο φαγοπότι. Ο παππούς ανοίγει την σακούλα και – τι έκπληξη! – από μέσα βγαίνει μία τροφαντή γάτα, που τα κατασπαράζει! Επιτέλους, ο παππούς τρώει το σάντουιτς του με την ησυχία του.
Το κόμικ θα μπορούσε να τελειώνει εδώ, όμως η Νέμεσις έχει άλλη γνώμη: Το Σάββατο έχουν μαζευτεί στο παγκάκι του 4 γάτες, που νιαουρίζουν επίμονα ζητώντας φαγητό!

Η ιστορία έχει αμέτρητα επίπεδα ανάγνωσης και ο καθένας κρατάει αυτό που του ταιριάζει. Εγώ απλά χαίρομαι που η Ύβρις του παππού δεν έμεινε ατιμώρητη.
Λοιπόν, νομίζω ότι είμαι έτοιμος για το Φεστιβάλ της Βαβέλ! Αύριο θα είμαι εκεί – αναλυτικό ρεπορτάζ τη Δευτέρα!!!

Advertisements