go_by_sozesoze.jpg

O anisixos με προ(σ)καλεί και πάλι σε ένα blogοπαίχνιδο και ξέρει ότι δεν μπορώ να πω όχι – ευτυχώς που δεν μου έχουν προσφέρει ποτέ ναρκωτικά, δεν ξέρω τι θα απαντούσα!
Το νέο παιχνίδι είναι πιο απλό από τα άλλα: Με πηγή έμπνευσης μία φωτογραφία (την οποία ελπίζω να βλέπετε – αν για τεχνικούς λόγους δεν την βλέπετε, κάντε μια βόλτα από το blog του anisixou), πρέπει να γράψω τι σκέφτομαι. Και νομίζω ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι καταλληλότατη για κάτι τέτοιο.
Κανονικά, θα έπρεπε ο επεξεργαστής του μυαλού μου να τρέχει στο maximum των MHz που αντέχει χωρίς να καεί το ανεμιστηράκι του και να παράγει σκέψεις με τον ρυθμό που η Αννίτα Πάνια παράγει «ταλέντα». Κι όμως, παραμένει κολλημένο σε μία και μόνη απορία: Τι στο διάολο μπορεί να κάνει μία βαλίτσα σε μία έρημη παραλία, και μάλιστα μία χειμωνιάτικη μέρα; Άφησα την φαντασία μου να καλπάσει (και να χλιμιντρίσει την άφησα, αλλά δεν ήθελε) και κατέληξα στις εξής υποθέσεις:

1. Είναι Οκτώβριος. Αυτό δεν έχει σημασία, αλλά θέλω να κάνω εφέ. Είναι Οκτώβριος, που λέτε. Ένας πληρωμένος δολοφόνος, ψηλός και γεροδεμένος, έχει μόλις το προηγούμενο βράδυ «καθαρίσει» ένα σημαντικό θύμα και ο αρχιμαφιόζος του τον αντάμοιψε με μία βαλίτσα γεμάτη 500ευρα (γνωστά και ως «τα μοβ»). Ο δολοφόνος παίρνει τη βαλίτσα και φεύγει, κι ενώ έχει ήδη ξημερώσει. Για να αποφύγει τα αδιάκριτα βλέμματα, πηγαίνει σε μία ερημική παραλία ώστε να μετρήσει τα λεφτά – αν το έκανε μπροστά στον αρχιμαφιόζο μπορεί αυτός να το εκλάμβανε ως προσβολή και να του φύτευε μια σφαίρα στο κεφάλι για να μάθει. Την αφήνει σε ένα σημείο, αλλά πριν την ανοίξει παρατηρεί ένα σημείωμα πάνω στην βαλίτσα – είναι από την άλλη μεριά, δεν το βλέπετε εσείς, αλλά trust me. Δεν ξέρουμε τι γράφει πάνω αυτό το σημείωμα, όμως μόλις το βλέπει ο hitman, φεύγει τρέχοντας, βρίζοντας και φωνάζνοντας. Τι να έγραφε το σημείωμα άραγε; Ε τι, όλα εγώ θα σας τα λέω; Να σκεφτείτε μόνοι σας!

2. Η Αλ Κάιντα αποφασίζει να «χτυπήσει» μια κατάμεστη ελληνική παραλία, τιμωρώντας έτσι τους άπιστους Έλληνες που αγνοούν τους κανόνες του Αλλάχ και δεν φοράνε ολόσωμα μαγιό στις παραλίες. Την επιχείρηση αναλαμβάνει ο διαβόητος για την κακία του, αλλά όχι και για το μυαλό του, Μαλάκ Αλ Ούγκρα, ο οποίος καμουφλάρει μία πανίσχυρη βόμβα σαν βαλίτσα και την τοποθετεί στη μέση μίας δημοφιλούς ελληνικής παραλίας. Μόνο που το όλο σχέδιο έχει ένα λαθάκι, ένα ασήμαντο λαθάκι: Είναι Νοέμβριος και οι παραλίες δεν πρόκειται να γεμίσουν πριν από τον επόμενο Ιούνιο. Έτσι, η βόμβα-βαλίτσα παραμένει εκεί, μόνη της πάνω στην άμμο, περιμένοντας μερικούς μήνες για να επιτελέσει το θεάρεστο (σε κάποιον Θεό θα είναι αρεστό) έργο της…

3. Σεπτέμβριος. Ο χειμώνας ήρθε πρόωρα, ο κόσμος δουλεύει και οι παραλίες σφύζουν από άμμο, αλλά όχι από κόσμο. Ο ήρωάς μας είναι φοιτητής, που σήμερα φεύγει στο εξωτερικό για σπουδές, αφήνοντας την Ελλάδα για πρώτη φορά στη ζωή του. Έχοντας μεγαλώσει δίπλα στην θάλασσα (και μέσα σε αυτήν), πριν πάει στο αεροδρόμιο περνάει από μία κοντινή παραλία, άδεια λόγω της κακοκαιρίας, ώστε να δει για τελευταία φορά τη θάλασσα πριν φύγει για μία χώρα που δεν θα δει θάλασσα ούτε όταν λιώσει ο Βόρειος Πόλος. Μόνο που δεν του φτάνει να την δει. Σε μία στιγμή αυθόρμητης τρέλας, αφήνει στην άμμο τη βαλίτσα του, πετάει μακριά τα ρούχα του και βουτάει ολόγυμνος στην θάλασσα, για να την νιώσει για τελευταία φορά. Στην φωτογραφία δεν φαίνεται, γιατί την ώρα της λήψης ήταν κάτω από το νερό. Φυσικά, μετά θα πάρει τη βαλίτσα του (και τα ρούχα του!) και θα φύγει, όμως εξαιτίας αυτής της τρέλας του θα χάσει το αεροπλάνο, το οποίο θα συντριβεί λόγω κακοκαιρίας σε κάποιο βουνό και θα παρασύρει στον θάνατο όλους τους επιβάτες – τον ήρωά μας θα τον έχει σώσει η αγαπημένη του θάλασσα…

4. Ένας παππούς πλησιάζει σε αυτήν την ερημική παραλία, κρατώντας τη συγκεκριμένη βαλίτσα. Την αφήνει στην άμμο και βγάζει από μέσα της μία φωτογραφική μηχανή. Την φωτογραφίζει από κοντά και βάζει τη μηχανή στην τσέπη του παντελονιού του. Είναι η τελευταία ανάμνηση από τη γυναίκα του, που τον συντρόφευε επί 58 συναπτά έτη. Μέσα στην βαλίτσα βρίσκεται η τεφροδόχος της, οι στάχτες της. Ποτέ δεν ήθελε να θαφτεί κάτω από το χώμα. Αγαπούσε την θάλασσα. Και ο σύζυγός της δεν της χάλασε το χατίρι. Παίρνει την τέφρα από το μεγάλο δοχείο και την σκορπίζει στην θάλασσα. Όταν η τεφροδόχος έχει πια αδειάσει, την πετάει κι αυτή. Και η βαλίτσα; Αυτή θα μείνει εκεί, ερμητικά κλειστή. Θα πηγαίνει να την κοιτάζει κάθε μέρα. Μόνο εκείνη ήξερε πώς να την ανοίξει, μόνο εκείνη και αυτός. Έτσι, αν ποτέ γυρίσει, θα ανοίξει την βαλίτσα, ανακοινώνοντάς του την επιστροφή της…

5. Μιας και μπήκε καλοκαίρι, ο Χρήστος Φερεντίνος αποφασίζει να κάνει κάποια εξωτερικά γυρίσματα για το Deal, το οποίο μετονομάζεται προσωρινά σε Summer Deal. Έχουν μαζευτεί, λοιπόν, στην παραλία της εικόνας, που είναι γεμάτη κόσμο, όλοι οι παίκτες, τα συνεργεία, όλοι οι συντελεστές της εκπομπής. Και την ώρα που ετοιμάζονται να αρχίσουν την μαγνητοσκόπηση, πιάνει μια ξαφνική μπόρα, ένας κατακλυσμός από το πουθενά. Όλοι φεύγουν κακήν-κακώς από εκεί, τόσο οι συντελεστές της εκπομπής, όσο και οι λουόμενοι. Η παραλία μένει άδεια. Ή μάλλον, σχεδόν άδεια: Κάποιος από τους παίκτες ξέχασε εκεί την βαλίτσα του Deal. Μη σας κάνει εντύπωση το μέγεθός της, είναι στα πλαίσια της καλοκαιρινής ανανέωσης. Αλήθεια, τι ποσό να κρύβει μέσα η συγκεκριμένη βαλίτσα; Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ…

Αλήθεια, εσείς τι σκέφτεστε βλέποντας αυτήν τη φωτογραφία; Μπορείτε να δώσετε την δική σας εκδοχή – θα με ενδιέφεραν ιδιαίτερα οι απόψεις της Silias, του Coperty και της Neutrino (τα links δεξιά, ο υπολογιστής δεν τα σηκώνει κάτι τέτοια).

Advertisements