jedicertificate_04.jpg

Όχι, δεν απολύθηκα από τον στρατό – δεν έχω πάει ακόμα και ούτε σκοπεύω να τον τιμήσω σύντομα με την παρουσία μου, με όλο τον σεβασμό (;;;) προς την μαμά πατρίδα. Ούτε από δουλειά απολύθηκα – δεν θα ανεχόμουν να με απολύσουν, χίλιες φορές παραίτηση. Απολύθηκα από το Πανεπιστήμιο, με το αιτιολογικό ότι ολοκλήρωσα τις σπουδές μου και δεν με χρειαζόντουσαν άλλο. Κοινώς, το πήρα το τιμημένο (το πτυχίο)!!!
Μάλιστα, είναι γεγονός: Εγώ, ο ορκισμένος εχθρός του συστήματος, είμαι πλέον ορκισμένο κομμάτι του, μετά την τέλεση της σημερινής ορκομωσίας στην Αίθουσα Τελετών (και όχι Γραφείο Τελετών, όπως άκουσα να λένε – πέθανε κανείς;) του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην πασαρέλα της Αίθουσας παρέλασαν με χάρη περίπου 50 νέοι πτυχιούχοι του Τμήματος Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε. (για τους φίλους, ΕΜΜΕ, με την θέση του τόνου στο δεύτερο έψιλον να αμφισβητείται), μεταξύ των οποίων κι εγώ, αλλά και η συμblogίτισσα Mei Generis (πού χάθηκες εσύ στο τέλος;;;).
Η μέρα ξεκίνησε εντελώς φυσιολογικά. Δηλαδή άργησα να ξυπνήσω, έκανα μπάνιο με παγωμένο νερό επειδή το ζεστό απεργούσε, έχασα το λεωφορείο (μα να μην στείλει μία λιμουζίνα, ένα ραδιοταξί, έστω ένα πούλμαν το Πανεπιστήμιο να μας πάρει; Ζητάω πολλά;), μία εντελώς φυσιολογική μέρα για κάποιον που έχει συνηθίσει τα τσαλιμάκια του Γαλαξιακού Φαρσέρ.
Πρώτη στάση στα Προπύλαια. Μαζεμένος κόσμος, παντού λουλούδια, παντού χαμόγελα. Μπορεί να είναι έτσι η ζωή μου κάθε μέρα; Ε; Μπορεί;;;
Εκεί μας μοιράζουν τους όρκους μας. Σας τον παραθέτω τον όρκο μας, αν θέλετε να τον διαβάσετε – εγώ πάντως κάπου στη μέση κόντεψα να πνιγώ από τα γέλια, περίπου στο σημείο που λέει για το «τέμενος των Μουσών»…LOL!

Του Πτυχίου του Τμήματος Επικοινωνίας και των Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως αξιωθέντες όρκον ομνύομεν προ του Πρυτάνεως και του Προέδρου του Τμήματος Επικοινωνίας και των Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως και πίστην καθομολογούμεν τήνδε. Από του ιερού περιβόλου του σεπτού τούτου Τεμένους των Μουσών εξερχόμενοι, κατ’επιστήμην βιωσόμεθα, ασκούντες ταύτην δίκην θρησκείας, εν πνεύματι και αληθεία. Ούτω χρησίμους ημάς καταστήσομεν, προς άπαντας τους δεομένους της ημετέρας αρωγής και εν πάση ανθρώπων κοινωνία, αεί προς ειρήνην και χρηστότητα ηθών συντελέσομεν, βαίνοντες εν ευθεία του βίου οδώ, προς την αλήθειαν και το δίκαιον αποβλέποντες και τον βίον ανυψούντες εις τύπον αρετής, υπό την σκέπην της Σοφίας. Ταύτην την επαγγελίαν επιτελούσιν, είη ημίν, συν ταις ευχαίς των ημετέρων διδασκάλων, ο Θεός βοηθός εν τω βίω.

Διαβάζετε ακόμα; Παράξενο, εγώ θα είχα ήδη βαρεθεί. Αλλά αφού συνεχίζετε εσείς, μαγκιά σας.
Ακολουθεί η μετάβαση στα ενδότερα του Πανεπιστημίου, δηλαδή στην γκαρνταρόμπα του. Εκεί βρίσκονται δύο ντουλάπες γεμάτες μεταχειρισμένες τηβέννους σε αποκρουστικό μπλε χρώμα και ασορτί (τόσο σε αποκρουστικότητα, όσο και στο χρώμα) πηλίκια. Ειλικρινά, πιστεύω ότι ο Μπόζο ο κλόουν θα θεωρούσε την συγκεκριμένη ενδυμασία κιτς και απαράδεκτη, όμως τα Πανεπιστήμια την θεωρούν την κατάλληλη αμφίεση για μία από τις σημαντικότερες στιγμές στην ζωή ενός ανθρώπου – δεν είναι ανατριχιαστική και μόνο η σκέψη ότι έχεις λάβει την παιδεία σου από ένα ίδρυμα που έχει χειρότερο γούστο από τον Μπόζο τον κλόουν; Εγώ νιώθω κάτι σουβλιές στο στομάχι…
Και να έβγαινε σε κοντομάνικο, πάει κι έρχεται. Αλλά η τήβεννος πρέπει να καλύπτει τα πάντα, να μη φαίνεται τίποτα. Με ζέστη ή με κρύο, με χιόνι ή με χαλάζι, η τήβεννος έχει στάνταρ εξοπλισμό, στον οποίο δεν συμπεριλαμβάνεται ο κλιματισμός. Και μετά κατηγορούμε τους Μουσουλμάνους ότι ντύνουν τις γυναίκες τους με μπούρκα – εδώ ντύνουμε τα παιδιά μας έτσι!
Τέλος πάντων, θα μπορούσα να βρω αμέτρητες ακόμα ατάκες για να σχολιάσω τις τηβέννους, αλλά την πολλή τη μαλακία την βαριέται κι ο μαλάκας. Και δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ την έχω ψιλοβαρεθεί.
Μερικά λεπτά αργότερα βρεθήκαμε στην κατάμεστη Αίθουσα Τελετών, όπου δεν έπεφτε καρφίτσα – τώρα ξέρω γιατί είναι τόσο σημαντικό για μία ομάδα να αγωνίζεται εντός έδρας. Εκεί ήταν ήδη ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου (και ουχί των Ημισκουμπρίων) και ο Πρόεδρος του Τμήματος, οι οποίοι κατάφεραν να είναι πιο βαρετοί και λιγότερο ζωντανοί και από τα άψυχα πορτρέτα που κοσμούσαν την Αίθουσα.
(Σημείωση: Ο Φαρσέρ συνεχίζει την πλάκα ακόμα και τώρα: Από τα 2.800 και βάλε τραγούδια της mp3ήκης μου επέλεξε το Mass Media του Τσακνή, τραγούδι που ταιριάζει γάντι στην ημέρα…»κι άμα είσαι καλός θα σου δείξω και πτώματα»…Και μετά κου λέτε ότι υπερβάλλω!!!)
Μετά, παραλάβαμε τα πτυχία μας. «Λίαν Καλώς» γράφει το παλιόχαρτό μου, για το οποίο έχυσα αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα (όποιος/α πραγματικά πίστεψε ότι έχυσα έστω και ένα από αυτά τα τρία, έχει πρόβλημα). Τον μέσο όρο μου δεν αξιώθηκα ποτέ να τον μάθω, γιατί δεν είμαι μαθηματική διάνοια, αλλά εκκολαπτόμενος δημοσιογραφίσκος.
Τέλος, ήρθε η ώρα της αναμνηστικής φωτογραφίας. Όλα τα μοντελάκια της σχολής, ντυμένα στο μπλε του εσκιμώου που παγιδεύτηκε για 30 χρόνια σε παγόβουνο (ναι, το ξέρω ότι είπα πως δεν θα ξανασχολίαζα την τήβεννο – από πότε κάνετε το λάθος να με πιστεύετε;), ποζάραμε για τους φωτογράφους, τους συγγενείς και τους φίλους μας. Αλήθεια, γιατί οι μανάδες κλαίνε στις ορκομωσίες; Ποτέ δεν θα το καταλάβω…
Από τούδε, δεν μπορώ να θεωρούμαι φοιτητής. Αντίο φοιτητικό εισιτήριο, πραγματικά θα μου λείψεις. Πλέον είμαι ένας…αλήθεια, τι είμαι; Τέλος πάντων, δεν είναι σήμερα η κατάλληλη μέρα για να λύσω τα υπαρξιακά μου – έχω ολόκληρο το καλοκαίρι μπροστά μου γι’αυτόν το λόγο.
Τι να μου ευχηθώ; Καλή σταδιοδρομία; Καλά μυαλά; Καλός πολίτης; Καλά σαράντα; Ώρα καλή στην πρύμνη μου κι αέρα στα πανιά μου; Δεν ξέρω – μάλλον για την ώρα θα πρέπει να μου ευχηθώ «καλή τύχη»…Θα την χρειαστώ…

Advertisements