untitled.jpg

Όταν έμεινα και επισήμως άνεργος, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να κάνω όλα όσα δεν είχα κάνει εκείνους τους 7 μήνες. Ένας από τους πρώτους μου στόχους ήταν να δω όλες τις ταινίες που έχασα σε αυτό το διάστημα.
Τα χρήματα που έχω δώσει τον τελευταίο καιρό στο βιντεοκλάμπ της γειτονιάς μου είναι αρκετά για μία σούπερ σπέσιαλ ανακαίνιση και επέκταση στο διπλανό οικόπεδο. Ξεκίνησα υποτονικά, με το «The Devil Wears Prada» (απρόσμενα εξαιρετικό), αλλά η συνέχεια ήταν καταιγιστική: «Το Κυνήγι της Ευτυχίας» (ένας Γουιλ Σμιθ δεν φέρνει την άνοιξη), «Μια Νύχτα στο Μουσείο» (Μπεν Στίλερ και Όουεν Γουίλσον…χρειάζεστεκι άλλα;), «Ο Τελευταίος Βασιλιάς της Σκωτίας (ΟΚ, τελικά το άξιζε το Oscar ο Γουίτακερ…) και πολλές, πολλές ακόμα. Και σήμερα ήταν η μέρα της έκπληξης.
Όταν άκουσα για πρώτη φορά πως γυρίστηκε επιτέλους ελληνικό σπλάτερ με ζόμπι, κάτι μέσα μου σκίρτησε – επιτέλους, η κατεξοχήν b-χώρα είχε την δική της, κατάδική της b-movie!
Να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι φαν του είδους – αντίθετα, είμαι από αυτούς που όχι απλά κλείνουν τα μάτια στις σκηνές ωμής βίας, αλλά μετά ψαχουλεύουν και όλο το σώμα τους για να σιγουρευτούν πως είναι ακόμα αρτημελείς.
Ωστόσο, και μόνο στην ιδέα πως θα δω τα ανθρωποφάγα ζόμπι να κυκλοφορούν ελεύθερα στους δρόμους της αγαπημένης μου Αθήνας, δεν μπορούσα να αντισταθώ. Ήξερα πως αυτή η ταινία είναι φτιαγμένη από τρελούς σαν εμένα, για τρελούς σαν εμένα.
Επιγραμματικά, οι εντυπώσεις μου από την ταινία:

– Για ελαφρώς ερασιτεχνική ταινία, είναι εντυπωσιακή. Τα εφέ είναι άψογα – μόνο που ένιωσα κάπως «ριγμένος», αφού η ταινία είναι πολύ μικρή, ούτε 80 λεπτά. Ο λαός απαιτεί κι άλλα ζόμπι στο πανί!

– Θα ήθελα να δω μία πανοραμική άποψη χιλιάδων ζόμπι να ανεβοκατεβαίνουν στην Ερμού ή στο Σύνταγμα ή στην Ομόνοια ή στο μετρό ή στην Βουλή. Θα ήταν μια εξαιρετική αλληγορία, δεδομένου ότι όλοι μας έχουμε δει νεκροζώντανους σε αυτά τα μέρη – εκτός και αν είστε τυφλοί.

– Δεν θέλει και πολλή σκέψη για να καταλάβεις ότι οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς δεν είχαν ιδιαίτερη εμπειρία και ίσως και ιδιαίτερο ταλέντο. Από την άλλη, δεν θέλει και πολύ ταλέντο για να παίξεις σε μία ταινία τρόμου…

– Συνήθως, σε μία ταινία τρόμου περιμένεις να τρομάξεις. Σε αυτήν την ταινία, γέλασα απίστευτα. Οι τρόποι με τους οποίους σκοτώνονται τα ζόμπι είναι καθαρά κωμικοί και οι διάλογοι δεν βγάζουν απελπισία, αλλά γέλιο – δεν ξέρω αν αυτό γενικά θεωρείται καλό ή κακό, αλλά εγώ το απόλαυσα!

– Οι πρωταγωνιστές της ταινίας δεν ξεφεύγουν από τα κλισέ του είδους. Ένας σκληροτράχηλος πιστολέρο, ένας ταξιτζής-κινούμενο ανέκδοτο, μία φαινομενικά άχρηστη λογίστρια, που όμως όταν χρρειαστεί ξέρει καλύτερο καράτε κι από τον Τσάκι Τσαν, μία 15χρονη που δεν ξέρει να κάνει τίποτα και μοναδικός λόγος ύπαρξής της είναι να την σώζουν οι άλλοι, και η αδιάφορη φίλη της. Αλλά υπάρχει και προσαρμογή στα ελληνιικά πρότυπα, οπότε αυτό διορθώνεται.

– Έχει πλάκα να βλέπεις ένα θρίλερ γυρισμένο στην πόλη σου. Αναγνωρίζεις τις περιοχές, τις βλέπεις πολύ διαφορετικά και νιώθεις μία οικειότητα, που δεν υπάρχει στα ξένα θρίλερ, που έχουν μια αίσθηση «ξένου», δεν σε κάνουν να πιστεύεις ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί κοντά σε σένα.

– Δηλώνω ευθαρσώς ότι στα δεν ξέρω και ‘γω πόσα χρόνια που παρακολουθώ DVD, ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να ξαναδώ οποιαδήποτε ταινία με σχολιασμό από τους συντελεστές της – ούτε καν το λατρεμένο μου Se7en! Όλα αυτά μέχρι σήμερα. Δεν περίμενα πως κάποτε θα συνέβαινε αυτό.

– Για τις τρύπες (τι τρύπες, δηλαδή, εδώ μιλάμε για τούνελ ολόκληρα!) στο σενάριο δεν κάνω αναφορά – απλά, δεν με ενδιαφέρουν.

– Ένας από τους πρωταγωνιστές, ο Αργύρης ο ταξιτζής, φοράει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας μπλούζα από το Πανηγύρι του Κολλεγίου Ψυχικού του ’95 ή του ’96, αν δεν κάνω λάθος. Ως απόφοιτος του σχολείου, δεν πιστεύω ότι στα 80κάτι χρόνια ζωής του έχει βγάλει ποτέ ταξιτζή – δεν ξέρω τι ακριβώς υπονοεί η ταινία!

– ***SPOILER ALERT***
ΟΚ, δεν θα σας πω τι γίνεται στο τέλος – αλλά δεν μπορώ να μην αναφέρω το γεγονός ότι δεν υπάρχει happy end, κάτι που με έκανε να λατρέψω ακόμα περισσότερο την ταινία!

Advertisements