Νομίζω ότι το Je t’aime έχει ξεμείνει από καλά τραγούδια. ΟΚ, ακούσαμε τον Κατέλη, λατρέψαμε τον Βα-Βα-Παρασκευά, αποθεώσαμε τον Σ.Δ.Μ.Τ.Π (γιατί το «Σχιζοφρενής Δολοφόνος Με Το Πριόνι» είναι too much!)., αλλά μετά τι; Δεν υπάρχει εξέλιξη! Τι, στέρεψε η δημιουργική φαντασία του Καρβέλα; Όχι τίποτα, αλλά αν δεν κάνει κάτι σύντομα, τον βλέπω να ξεπέφτει πάλι και να γράφει τραγούδια για την Αννούλα του – μπρρρρρρρρρρ…
Εγώ προτείνω στην δολοφονική (για το ελληνικό τραγούδι) επιτροπή της εκπομπής να υιοθετήσει το παρακάτω άσμα, που έγραψα σε μία στιγμή συναισθηματικής φόρτισης και συγκλονιστικής έμπνευσης – δώστε βάση στους πονεμένους στίχους και τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στα κουπλέ:

Η ΨΥΧΟΠΑΘΗΣ

Σ’είδα στο πεζοδρόμιο και μου’χες κάνει κλικ
Θυμάμαι πρέπει ν’άκουγες τραγούδια του Αττίκ
Νόμιζα πως θα είχαμε την τέλεια χημεία
Μα τελικά κατάντησες μια σκέτη τραγωδία

Γιατί εσένα δεν είναι να σ’εμπιστεύεται κανείς

Είσαι μυθομανής, είσαι πυρομανής
Είσαι σεξομανής και ηρωινομανής
σε παίρνω στο τηλέφωνο κι ο τηλεφωνητής
μου λέει «πάρτε αργότερα, λείπει η ψυχοπαθής»

Όταν σε είδα ορκίστηκα να μην κοιτάξω άλλη
μέχρι που καλλιέργησες τις τρίχες στη μασχάλη
Τότε η καρδιά μου χτύπησε μέσα μου καμπανάκι
γιατί τότε κατάλαβα πως ήσουνα σαπάκι

Γιατί εσένα δεν είναι να σ’εμπιστεύεται κανείς

Είσαι μυθομανής, είσαι πυρομανής
Είσαι σεξομανής και ηρωινομανής
σε παίρνω στο τηλέφωνο κι ο τηλεφωνητής
μου λέει «πάρτε αργότερα, λείπει η ψυχοπαθής»

Advertisements