nadir_copy.jpg

(μουσική υπόκρουση: Three Days Grace – I Hate Everything About You)
Τον τελευταίο καιρό πηγαινοέρχομαι συνεχώς και αδιαλείπτως από το ζενίθ στο ναδίρ και αντιστρόφως, χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς. Δεν μπορώ να ξέρω γιατί, καθώς ο τρόπος που σκέφτομαι και λειτουργώ μου είναι ακόμα άγνωστος, αλλά η λέξη «κυκλοθυμικός» δεν επαρκεί πια για να περιγράψει την κατάστασή μου.
Φυσικά, εσείς βλέπετε μόνο το ζενίθ μου, ή τουλάχιστον αυτό που σε μένα φαίνεται έτσι. Όταν είσαι κυκλοθυμικός, δεν είναι πάντα αυτονόητος ο διαχωρισμός του καλού από το κακό, της χαράς από την λύπη, του νευρικού χαχανητού από το υστερικό κλάμα.
(μουσική υπόκρουση: Within Temptation – What Have You Done)
Γι’αυτό και μου είναι δύσκολο αυτή τη στιγμή να πω τι ακριβώς νιώθω – πιθανότατα, σε 1 λεπτό θα νιώθω κάτι εντελώς διαφορετικό, οπότε δεν έχει νόημα να το πολυσκέφτομαι. Αλλά υποθέτω πως θα ήταν εντελώς βαρετό να ήμιουν φυσιολογικός. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι φίλοι μου είναι λίγο ή πολύ σαν εμένα: Δεν ξέρουν τι θέλουν, δεν ξέρουν τι νιώθουν, δεν ξέρουν πού τους πηγαίνει το μονοπάτι που διάλεξαν.
(μουσική υπόκρουση: Terror X Crew – Να Τους Δω Να Τρέχουν)
«Το μόνο που θέλω είναι να τους δω να τρέχουν»,λέει το τραγούδι. Ποιους, άραγε; Εγώ θα ήθελα να τους βλέπω όλους να τρέχουν προς κάποια αγκαλιά, προς κάποιον που αγαπάνε – αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι ακριβώς το πνεύμα του τραγουδιού.
(Μουσική υπόκρουση: Διάφανα Κρίνια – Αυτό Το Τραγούδι Δεν Είναι Για Σένα)
Το έχω ξαναπεί και θα το λέω μέχρι να αποδειχθεί λάθος, δηλαδή για πάντα: Τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο. Αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, αλλά παραδόξως με παρηγορεί να το σκέφτομαι, να ξέρω ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα.
Μα πού είναι η θετική μου σκέψη; Είναι δυνατόν αυτή να συνυπάρχει με τον σχεδόν αυθαίρετα απαισιόδοξο Νόμο του Μέρφι; Φυσικά και είναι δυνατόν – στο διχασμένο μου μυαλό. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν έχω κάποια δεύτερη προσωπικότητα και δεν το ξέρω, κάποια αναπληρωματική προσωπικότητα που μερικές φορές βγαίνει στους δρόμους αντί για μένα χωρίς να το καταλάβω. Ιστορικό τρέλας δεν υπάρχει στην οικογένειά μου, αλλάποτέδεν είναι αργά για να ξεκινήσει ένα.
Κλείνω με τον απίστευτο μονόλογο του Διαβόλου-Αλ Πατσίνο από τον «Δικηγόρο του Διαβόλου» – ίσως κάποιοι από εσάς εντοπίσετε σε αυτόν την θεωρία του Γαλαξιακού Φαρσέρ…

«Για ποιον τα κάνεις όλα αυτά; Για τον Θεό; Αυτό είναι, για τον Θεό; Θα σου πω…Επίτρεψέ μου να σου δώσω κάποιες εμπιστευτικές πληροφορίες για τον Θεό. Ο Θεός λατρεύει να κοιτάζει. Είναι ένας φαρσέρ, σκέψου το. Δίνει στον άνθρωπο το ένστικτο, σας δίνει αυτό το εξαιρετικό δώρο και μετά τι κάνει; Σου ορκίζομαι, για την δική του ευχαρίστηση, για την κοσμική φάρσα του, καθορίζει τους κανόνες του αντίθετα από αυτό. Είναι η φάρσα όλων των εποχών. Κοίτα, αλλά μην αγγίζεις. Άγγιξε, αλλά μην γεύεσαι. Γεύσου, αλλά μην καταπιείς. Κι ενώ εσύ υποφέρεις, τι κάνει; Γελάει με την ψυχή του. Είναι εξυπνάκιας, είναι σαδιστής, είναι ένας Θεός σε άδεια. Να προσκυνήσω αυτό; Ποτέ! Είμαι εδώ από τότε που ξεκίνησε όλο αυτό. Έχω φροντίσει κάθε απόλαυση που ο άνθρωπος εμπνεύστηκε. Νοιάζομαι γι’αυτό που θέλει και ποτέ δεν τον έκρινα. Γιατί; Γιατί ποτέ δεν τον απέρριψα. Παρ’όλες τις ατέλειές του, είμαι οπαδός τοιυ ανθρώπου. Είμαι ανθρωπιστής!»

Advertisements