lookalike_five.jpg

Χθες μου συνέβη κάτι παράξενο. Δηλαδή παράξενο για μένα, γιατί σε όλους έχει συμβεί έστω και μία φορά: Με μπέρδεψαν με κάποιον άλλο στον δρόμο.
Ήταν βράδυ και περπατούσα μόνος μου στον δρόμο, χαμένος στον μίζερο (αλλά ειδικά διαμορφωμένο για μένα και μόνο) κόσμο μου. Κάποια στιγμή, ένα μηχανάκι delivery σταμάτησε κοντά μου. Ο οδηγός του, ένας πληθωρικός μελαμψός τύπος, με κοίταξε και μου φώναξε: «Πώς πάει; Όλα καλά;».
Τον κοίταξα με το παραξενεμένο βλέμμα της γάτας που κοιτάζει το πλυντήριο την ώρα που ο κάδος στριφογυρίζει. Προσπαθούσα να θυμηθώ αν τον ήξερα από κάπου ή να εξακριβώσω αν θα μπορούσε να είναι δραπέτης του Μαλανδρίνου, κωλομπαράς ή, απλά, σίριαλ κίλερ. Αφού κατέληξα στο αφελές συμπέρασμα πως τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να ισχύει, απάντησα διστακτικά: «Μια χαρά».
Προχώρησε λίγο και με ξανακοίταξε. «Πάντως, μοιάζεις πολύ με τον άλλο», μου είπε χαμογελώντας αμήχανα και έφυγε γκαζώνοντας.
Όχι, κύριος, εγώ δεν μοιάζω με κανέναν! Εκτός κι αν εννοούσες τον Γεωργούλη, οπότε αλλάζει το πράγμα. Αλλά επειδή οι πιθανότητες να συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι περίπου οι ίδιες με το να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να έχω βγάλει ουρά και κεραίες στο κεφάλι, επιμένω: ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΟΙΑΖΩ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!
Δεν είναι τυχαίο: Εδώ και 23 χρόνια που δυσφημίζω τον κόσμο μας με την ύπαρξή μου, ποτέ δεν βρέθηκε κανείς να μου πει ότι μοιάζω με τον Χ τραγουδιστή, ή με τον Ψ ποδοσφαιριστή ή με τον Ω γείτονα του ξαδέρφου του μπατζανάκη του ή με τον…φτου, ξέμεινα από γράμματα. Ακόμα και όταν ήμουν μωρό, κανείς δεν μου έλεγε ότι μοιάζω με τον πατέρα μου ή την μάνα μου – τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτό είναι λίγο ύποπτο…θα πρέπει να το τσεκάρω…
Νιώθω παράξενα ξέροντας ότι εκεί έξω (και μάλιστα κάπου κοντά σε μένα, αφού η πιτσαρία για την οποία δούλευε ο ντελιβεράς είναι τοπική) βρίσκεται ένας σωσίας μου. Νιώθω πως δεν έσπασε το καλούπι όταν γεννήθηκα, όπως πίστευα, αλλά δημιούργησε ακόμα έναν σαν κι εμένα πριν σπάσει – τρέμε κόσμε, αυξάνομαι και πληθύνω μόνος μου! Το μόνο που μένει τώρα είναι να μου κανονίσει ο Φαρσέρ κι ένα ραντεβουδάκι μαζί του. Σε κάποια γωνία, στο περίπτερο, στο μετρό – μόνο στο κρεβάτι του να μη με στείλει. Δεν θα ήθελα να μάθω πώς είναι να κοιμάται κανείς μαζί μου, έχω ακούσει τις χειρότερες κριτικές, ότι ροχαλκίζω σαν ασθματική ατμομηχανή, κλωτσάω, πετάω μαξιλάρια, τραβάω μαλλιά, προσπαθώ να μπω σε ντουλάπες και άλλα ωραία.
Πολύ θα ήθελα να τον γνωρίσω αυτόν τον «άλλο». Αν και επιμένω πως δεν γίνεται να είναι ο ίδιος με μένα – ούτε καν να μου μοιάζει. Αν μου πάρεις την μοναδικότητά μου, είναι σαν να μου παίρνεις την ίδια την ύπαρξή μου, δεν υπάρχει πια λόγος να ζω. Αλήθεια, μήπως να βάψω τα μαλλιά μου πράσινα ή να κάνω τατουάζ σε όλο μου το σώμα; Αποκλείεται και ο σωσίας μου να κάνει το ίδιο!
Ίσως απλά υπερβάλλω. Εντάξει, σίγουρα υπερβάλλω – αλλιώς δεν θα έκανα ούτε τον Τζόκερ να χαμογελάσει. Αλλά και πάλι: Να ξέρω ότι υπάρχει κάποιος που μου μοιάζει εκεί έξω και να μην έχω σκόρδα, ασημένιες σφαίρες και σταυρουδάκια για να τον αντιμετωπίσω αν χρειαστεί; Τι αφελές εκ μέρους μου – λες και δεν έχω έρθει ποτέ αντιμέτωπος  με τον εαυτό μου! Αφού πάντα μπροστά μου τον βρίσκω σε ό,τι κάνω! Απλά, αυτή τη φορά ίσως να τον δω ξαφνικά μπροστά μου, με σάρκα και οστά – ελπίζω να μην είναι βράδυ και τρομάξω…Εντάξει; Αυτοσαρκάστηκα αρκετά ή να ασελγήσω λίγο ακόμα στο πτώμα μου; Α, αρκεί τόσο; ΟΚ – ήσασταν εκπληκτικό κοινό κι εγώ πληκτικός αφηγητής. Το show της ζωής μου συνεχίζεται με ακόμα περισσότερα επεισόδια – μην το χάσετε, αν είστε αρκετά μαζοχιστές!

Advertisements