4a.jpg

Ημέρα: Τρίτη 4 μ.Π.
Ώρα: Δεν έχει σημασία – θο μπορούσε να είναι οποιαδήποτε ώρα της μέρας, αφού τις έχω όλες στη διάθεσή μου.
Τόπος: Το σπίτι μου, όπου σαπίζω ανελέητα.
Επιπλέον στοιχεία: Είμαι και σε δίαιτα – ναι, το ξέρω πως δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο πλην εμού και των τριγλυκεριδίων μου, αλλά είναι ένα επιπλέον στοιχείο.

Σήμερα είναι Τρίτη 4 μ.Π. (μετά Παραίτησιν). Κάποια πράγματα πάνε καλά, κάποια πάνε ακόμα χειρότερα. Τουλάχιστον, τίποτα δεν μένει ίδιο – αυτό είναι πολύ καλό για κάποιον που ο ενθουσιασμός του με οτιδήποτε έχει διάρκεια ζωής 5 λεπτά το πολύ.
Θυμάμαι τότε, την Πέμπτη 1 π.Π., που σκεφτόμουν πόσο θα άλλαζε η ζωή μου την Μέρα της Κρίσεως. Ονειρευόμουν εξωτικές παραλίες και χιλιάδες γκόμενες να έρχονται καταπάνω μου καθώς ψεκάζομαι με αφροδισιακό Aroxol, περίπου σαν τη διαφήμιση του Axe – μόνο που το Aroxol μυρίζει σαφώς πιο ωραία. Ε, έπεσα λίγο έξω. Για την ακρίβεια, έπεσα πιο έξω κι από το πλοίο της Louis που στουκάρισε σε εκείνο τον ύφαλο στη Σαντορίνη, αλλά προτιμώ να μην το κάνω θέμα.
Το βράδυ της Μέρας της Κρίσεως κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Για την ακρίβεια, σαν spazarhidus fterokaipoupoulus, μία σπάνια ράτσα πουλιών που όταν κοιμούνται βγάζουν ένα ροχαλητό που ακούγεται σαν σμήνος ελικόπτερων. Έτσι μου είπαν, τουλάχιστον – εγώ έχω την τύχη να μην με ακούω όταν κοιμάμαι.
Την επόμενη μέρα ένιωθα ότι ήθελα να κάνω τα πάντα. Να κάνω μπάντζι τζάμπινγκ χωρίς αλεξίπτωτο, να κυνηγήσω ελέφαντες στην Αφρική με ελβετικό σουγιά, να κάνω καταδύσεις χωρίς μπουκάλες οξυγόνου ή, το πιο επικίνδυνο απ’όλα, να περάσω από την Ομόνοια στις 3 το πρωί. Τελικά, δεν έκανα τίποτα από αυτά. Αντίθετα, πήρα πίτσες και κοκακόλες και είδα DVD μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα.
Η επόμενη μέρα ήταν σαφώς πιο ενδιαφέρουσα. Φρόντισα να δω τους φίλους που έχασα τους προηγούμενους 7 μήνες. Πρώτη στάση στο Πασαλιμάνι, για καφέ μπροστά από τις θαλαμηγούς και τα καϊκια – σε κάτι τέτοια μέρη είναι που σιχαίνεσαι τη θάλασσα. Αν τυχόν πέσεις εκεί μέσα, θα βγεις με μόνιμο χαμόγελο, σαν τον Τζόκερ – αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό.
Επόμενη στάση στην Γλυφάδα για σινεμά. Τελικά, μόνο σινεμά δεν είδαμε. Εισιτήρια υπήρχαν μόνο στην πρώτη σειρά και μετά την τραυματική μου εμπειρία στην «Μέρα Ανεξαρτησίας», την οποία είχα δει πρώτο τραπέζι πίστα και βγήκα με σύνδρομο καταδίωξης από UFO, δεν το ξαναεπιχείρησα. Αλλά η βραδιά δεν πήγε χαμένη – φαγητό, ποτό, βάφλα με παγωτό βανίλια και καραμέλα (χωρίς σοκολάτα είναι άθλια), κανείς δεν χάνεται.
Τελευταίος σταθμός στο σπίτι ενός φιλικού ζευγαριού. Σας έχει τύχει ποτέ να μην μπορείτε ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ να θυμηθείτε το όνομα κάποιου που ξέρετε πολύ καιρό; Ε, αυτό μου συνέβη εκεί – επί δύο ολόκληρες ώρες έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ πώς την έλεγαν την κοπέλα. Και να φανταστείτε ότι το όνομά της έχει μόλις 3 γράμματα! Θαυμάζω τα χρυσόψαρα για την εξαιρετική τους μνήμη.
Χθες είχα τα πρώτα συμπτώματα του συνδρόμου στέρησης βασανιστηρίων. Ένιωσα για πρώτη φορά λίγο παράσιτο, συνειδητοποιώντας ότι όλοι γύρω μου δουλεύουν, εκτός από μένα και τον Καραμανλή. Αν και ένιωσα αρκετά καλύτερα όταν σκέφτηκα πως ο Καραμανλής είναι Πρωθυπουργός – αν μπορεί αυτός, τότε σίγουρα μπορώ κι εγώ!
Και σήμερα δεν άφησα το κρεβάτι μου για τίποτα – μόνο όταν εφευρεθεί το εκτινασσόμενο κρεβάτι θα σηκωθώ αδιαμαρτύρητα. Όλη μέρα άκουγα μουσική, έλυνα σταυρόλεξα, έγραφα κάτι μαλακίες για το blog μου – ώπα, αυτό το τελευταίο ξεχάστε το, δεν απευθυνόταν σε σας. Αυτή είναι ζωή! Ή μήπως…ζωή είναι αυτή; Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
Παρεμπιπτόντως, αν γνωρίζετε κάποιον που να χρειάζεται στην δουλειά του έναν ελαφρώς παρανοϊκό σχεδόν πτυχιούχο δημοσιογράφο με πλούσια προϋπηρεσία σε fora, blogs και νυχτερινά κέντρα (ως θαμώνας), πείτε του να μου στείλει ένα βιογραφικό – θα το μελετήσω και, αν είναι τυχερός, μπορεί να τον τιμήσω με την παρουσία μου.
Σήμερα είναι Τρίτη 4 μ.Π.. Κάποια πράγματα πάνε χάλια, κάποια πάνε ακόμα καλύτερα. Τουλάχιστον, τίποτα δε μένει ίδιο. Εκτός από αυτήν την παράγραφο, που κάτι μου θυμίζει – α, ναι, τα ίδια έγραφα και στην αρχή. Τι να πεις, επαναλαμβάνομαι…Τι να πεις, επαναλαμβάνομαι…

Advertisements