diet_coke_bacon.jpg

Σε όλους μας αρέσει να κρυφακούμε, να μπαίνουμε στη ζωή κάποιου άλλου από την μπαλκονόπορτα και να περιδιαβαίνουμε στο σαλόνι της. Και όταν ένας άγνωστος σου ανοίγει διάπλατα την πόρτα για να περάσεις, μπορεί να χάνεται ένα μέρος της γοητείας, όμως η απόλαυση παραμένει αναλλοίωτη. Σας μπέρδεψα; Φυσικά σας μπέρδεψα – αυτός ήταν ο σκοπός μου.
Χθες καθόμουν στα Starβλαξ, απολαμβάνοντας τον ήλιο, λίγο πριν αρχίσει να βρέχει και αρχίσω να απολαμβάνω τη βροχή. Λίγο αργότερα, το διπλανό τραπέζι απέκτησε ενοίκους. Ηταν μία μάνα με το παιδάκι της, περίπου 11-12 χρονών (το παιδάκι, όχι η μάνα!), και ο θείος του παιδιού, πιθανότατα ο αδερφός της (εκτός κι αν της ήταν κάτι άλλο και τον έχει συστήσει στο παιδί ως «θείο» – αλλά αυτό δεν μπορώ να το ξέρω…).
Όπως πάντα, είχα τη διάθεση να κρυφακούσω τις συζητήσεις τους, όμως δεν χρειάστηκε: Μιλούσαν τόσο δυνατά, που θα τους άκουγε και κουφός. Φυσικά, χάθηκε λίγη από την γοητεία του κρυφακούειν, αλλά αποζημιώθηκα με τη γοητεία του κρυφογελάν – γιατί δεν έπρεπε να καταλάβουν πως γελούσα μαζί τους.
Και πώς να μη γελάσω με αυτά που άκουγα! Το καημένο το παιδί είχε κάποια κιλά παραπάνω (μη φανταστείτε και κανέναν μπόγο, μια χαρά ήταν) και η μάνα του προσπαθούσε να το πείσει να κάνει δίαιτα. «Μην φας τη σαντιγί», «θα τρως μόνο σαλάτες», «τόλμα να φας πατάτες και θα δεις τι θα πάθεις», ξέρετε τώρα, οι γνωστές παρανοϊκές μαμάδες. Μόνο που το παιδί αποδείχθηκε σπίρτο μοναχό, σε αντίθεση με τη μάνα του, που ήταν another brick in the wall (τούβλο, ντε!).
Βλέπετε, η μάνα του ήταν εξίσου χοντρή (για την ακρίβεια, πολύ περισσότερο) και με μία ατάκα την αποστόμωσε: «Εσύ γιατί δεν κάνεις δίαιτα;». Εμφανώς ταραγμένη, του είπε πως το λέει για το καλό του. «Κι εγώ για το καλό σου το λέω, άμα πάθεις εσύ τίποτα εγώ τι θα κάνω;», την έστειλε ξανά αδιάβαστη. Κλασικό παράδειγμα της εξέλιξης των ειδών: Η αλεπού 100 και το αλεπουδάκι 120 (σε δείκτη IQ).
Μέχρι εκείνο το σημείο, τα πήγαινε πολύ καλά και το θαύμαζα, όμως τότε ανέλαβε δράση ο θείος. «Μα αν δεν αδυνατίσεις, θα έχεις πρόβλημα, δεν θα σε πλησιάζει κανένας…και καμία», του είπε και του έκανε την ερώτηση-παγίδα: «Εσύ θα έκανες παρέα με μια παχιά;» Εκεί την πάτησε. «Όχι, δεν μου αρέσουν οι παχιές», είπε, δίνοντάς του την ευκαιρία να κάνει μία μακροσκελή διάλεξη για τις αρετές των κοκαλιάρηδων και το μαρτύριο των χοντρών και χάνοντας οριστικά το debate. Μικρό είναι, θα μάθει.
Αναρωτιόμουν τι θα κάνω εγώ αν ποτέ μου βγει τόσο έξυπνο το παιδί μου – αν ποτέ αποφασίσω ότι αυτός ο κόσμος είναι τόσο υπέροχος ώστε να αξίζει να του αφήσω κάτι για να με θυμάται. Εγώ, που δεν μπορώ να πείσω τον σκύλο μου να μην κατουράει στο διάδρομο, που δεν μπορώ να πείσω τους αναγνώστες μου ότι έχω σώας τας φρένας, που δεν μπορώ καν να πείσω τον εαυτό μου ότι υπάρχω για κάποιον λόγο πάνω στον πλανήτη και δεν φύτρωσα κατά λάθος. Και να φανταστείτε ότι με προόριζαν για δικηγόρο – ολόκληρο σίριαλ θα γύριζαν με τις γκάφες μου, θα έλιωναν τα μηχανάκια της AGB από την υπερθέρμανση.
Αλλά με στοιχειώνει αυτή η σκέψη, πως κάποτε θα πω στο παιδί μου να κάνει δίαιτα και θα μου απαντήσει: «Εσύ γιατί δεν κάνεις δίαιτα;»…

Advertisements