res.jpg

Σήμερα ήταν η τελευταία μου μέρα στην δουλειά. Παραιτήθηκα μετά από 7 εξοντωτικούς μήνες. Στεναχωριέμαι; Όχι, δεν θα το’λεγα. Χαίρομαι; Όχι, οπωσδήποτε όχι. Το θέλω; Ναι, μάλλον το θέλω. Είναι η σωστή απόφαση; Θα δείξει, μόνο αυτό ξέρω. Είναι ηλίθιο να παίρνεις συνέντευξη από τον εαυτό σου; Ναι, πιστεύω πως είναι.
Ούτε καν αποχαιρέτησα τους πρώην συναδέλφους μου πριν φύγω. Δε μου έκαναν τίποτα – το ακριβώς αντίθετο, μου φέρθηκαν πάρα πολύ καλά, αν και ήμουν ο μικρότερος. Ποτέ δε μου φόρτωσαν αγγαρεία, ποτέ δεν θεώρησαν ότι έχουν περισσότερα δικαιώματα από μένα. Αλλά σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς. Όταν αποφοίτησα από το σχολείο, δεν χαιρέτησα ούτε έναν συμμαθητή μου. Όταν χώρισα, δεν την αποχαιρέτησα. Και σήμερα, φεύγοντας, είπα πάλι «καληνύχτα», λες και θα τους ξαναδώ αύριο. Όμως δεν θα τους ξαναδώ – και αυτοί δεν το ξέρουν. Ναι, είμαι κάφρος – αλλά σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς, δεν τους αντέχω.
Από αύριο θα είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος – «άνεργος», θα έλεγε ένας απαισιόδοξος. Αλλά εγώ προτιμώ το «ελεύθερος». Από αύριο αρχίζω τις επελάσεις μου στις παραλίες (αν ακούσετε ότι εξώκειλε φάλαινα στο Πόρτο Ράφτη, ξέρετε ποιος θα είναι), αρχίζω τους 12ωρους ύπνους (μέχρι να τους ξαναβαρεθώ και να επιστρέψω στα ξενύχτια), οργανώνω τις συναυλίες του καλοκαιριού (όλοι Scorpions!!!), ξαναγυρίζω στους φίλους που με χάσανε. Ξεκινάω τις πρώτες διακοπές που πραγματικά μου αξίζουν – όλες οι προηγούμενες ήταν περιττές, αφού ήμουν τεμπέλης κατά συρροή και κατ’εξακολούθηση.
Ναι, θα μου λείψει ο υπολογιστής μου, αυτός από τον οποίο τόσους μήνες έγραφα τα posts μου – αλλά έχω και στο σπίτι υπολογιστή, κι ας τρέχει πιο αργά και από πρωταθλητή του σούμο. Θα μου λείψει ο χαβαλές που κάναμε με τους πρώην συναδέλφους μου κατά τη διάρκεια των αγώνων – αλλά γι’αυτό είναι οι φίλοι. Πάντως, σίγουρα δεν θα μου λείψει η μυρωδιά του τσιγάρου πάνω στα ρούχα μου – καιρός για την αντεπίθεση του αντικαπνιστή.
Φεύγω ικανοποιημένος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα χρήσιμος (γιατί αν περίμενα να κάνω κάτι χρήσιμο για την κοινωνία μέσα από το blog, καλά σαράντα), έμαθα σημαντικά πράγματα και ξενύχτησα όσο δεν είχα ξενυχτήσει στα προηγούμενα 22 χρόνια. Αφήνω το καλό για το καλύτερο, και όταν το καλύτερο δεν θα μου είναι αρκετό, θα μετακομίσω σε κάτι ακόμα καλυτερο. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω – αν ήξερα τις συνέπειες των πράξεών μου, θα ήμουν Θεός, και ως γνωστόν χώρος για Θεό δεν υπάρχει στο στενόμυαλο σύμπαν μου…

Advertisements