liv.jpg

Η 23η Μαϊου 2007 ήταν μία ξεχωριστή μέρα για την Αθήνα – εντάξει, μη βαράτε, για την Ελλάδα. Ήταν ο τελικός του Champions League. Ναι, το ξέρω ότι αυτό για τις γυναίκες είναι τόσο συναρπαστικό όσο είναι για τους άνδρες το τουρνουά σταυροβελονιάς της Κάτω Ραχούλας, αλλά είναι σημαντικό γεγονός, και όταν αυτό διεξάγεται στην πόλη σου (ΟΚ, στην ΧΩΡΑ σου! Αμάν πια!) δεν μπορείς παρά να ενθουσιαστείς.
Αν κάθε μέρα μαθαίνεις κάτι καινούργιο, μια τέτοια μέρα μαθαίνεις πολλά. Να, λοιπόν, τι μου έμαθε αυτή η μέρα, που θα περάσει στην ιστορία σαν μία από τις πιο ιδιαίτερες (προσοχή: όχι καλύτερες ή χειρότερες) της σχετικά σύντομης και προβλέψιμης ζωής μου:

– Τελικά, υπάρχουν κάποιοι λόγοι για τους οποίους αξίζει να ξυπνήσεις στις 8 το πρωί – δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Μην το κάνουμε και συνήθεια, όμως, να λείπει…

– Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πάρει κάποιος άλλος. Κοέλιο, φάε τη σκόνη μου και κάτι άλλο που θα το κόψει η λογοκρισία.

– Αυτό που έγινε αυτές τις μέρες με τους οπαδούς της Λίβερπουλ (κυρίως) δεν θα ξαναγίνει ποτέ – ευτυχώς πρόλαβα και έβγαλα αρκετές φωτογραφίες. Έβαψαν κόκκινο το Σύνταγμα, έκαναν εθνικό μας ύμνο το «You’ll Never Walk Alone», μοίρασαν απλόχερα τρέλα στην Αθήνα και τους Αθηναίους. Θα μου λείψουν.

– Δεν υποστήριζα καμία από τις δύο ομάδες – δυστυχώς, η λατρεμένη μου Λιντς έπεσε στην τρίτη κατηγορία και όλα τα άλλα μου είναι αδιάφορα. Αλλά λυπήθηκα για τους οπαδούς της Λίβερπουλ, που τους έβλεπα στο μετρό να κλαίνε και να κάθονται απογοητευμένοι στα πατώματα – το ταξίδι από τον Παράδεισο στην Κόλαση διαρκεί πολύ περισσότερο από την αντίστροφη διαδρομή…

– Το Champions League δεν συνδυάζεται απαραίτητα με πίτσες, μπύρες και πατατάκια. Δεν το περίμενα, αλλά τελικά κράτησα ανέπαφη τη δίαιτα και χθες – τελικά, είναι καθαρά ψυχολογικό το θέμα: Αν δεν τρώνε οι άλλοι γύρω σου, δε νιώθεις ούτε εσύ την ανάγκη να φας.

– Ήταν η πρώτη φορά που η Λίβερπουλ ηττήθηκε σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από ομάδα που φορούσε άσπρα. Τώρα μπορείτε να κάνετε τους έξυπνους στην παρέα σας.

– Ο τελικός του επόμενου Champions League θα είναι καλύτερος – χειρότερος δεν μπορεί να είναι!

– Είχα ξεχάσει πόσο αδιάφορη είναι η απονομή ενός Κυπέλλου στα επίσημα του σταδίου και όχι στο κέντρο του – και δεν χρειαζόταν να μου το θυμίσει ο μεσιέ Πλατινί…

– Τι ωραία που θα ήταν να είχαμε κάθε μέρα 24ωρο μετρό, όπως χθες! ‘Εφυγα από τη δουλειά στις 2.30 τα ξημερώματα και η επιστροφή στο σπίτι ήταν πιο ευχάριστη από ποτέ.

– Δεν κυκλοφορεί κανένας στους δρόμους στις 3 το πρωί. Αυτό λίγο πολύ το φανταζόμουν, αλλά χθες το είδα από πρώτο χέρι.

– Επίσης, είναι πολύ απελευθερωτικό συναίσθημα να χορεύεις ζεϊμπέκικο στο πεζοδρόμιο της Μεσογείων. Δοκιμάστε το κάποια στιγμή που θα ξεμείνετε στους δρόμους μέχρι τα ξημερώματα – όχι απαραίτητα στη Μεσογείων.

– Ο Γαλαξιακός Φαρσέρ (ναι, ο Φαρσέρ, τρέχει κάτι;) έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο mp3 μου, από τότε που ανακάλυψα ότι υπάρχει και το random play. Χθες το βράδυ έβαλε κολλητά τα δύο και μοναδικά τραγούδια που μπορούν να με κάνουν να κλάψω, και αμέσως μετά το Love Today του Mika, το τραγούδι που ακούω κάθε φορά που έχω τις μαύρες μου για να μου φτιάξει τη διάθεση – κι όλα αυτά μεταξύ 200 τραγουδιών. Δεν κατάλαβα ακριβώς το μήνυμα που προσπαθεί να μου περάσει, αλλά μάλλον ήταν κάτι καλό, κάτι σαν «σταυρώθηκες, ξανασταυρώνεσαι, αλλά μετά θα αναστηθείς»…

Advertisements