disturbance.jpg

Με προβλημάτισε πολύ το σχόλιό του anisixou, και με προβλημάτισε ακριβώς επειδή το έκανε ο συγκεκριμένος συμblogίτης. Δεν θα διαφωνήσω ότι ίσως τα τελευταία μου κείμενα δεν έχουν πιότητα (το ορθογραφικό δεν είναι τυχαίο), αλλά δεν θα τα έλεγα απογοητευτικά. Απλώς, άλλαξα στυλ, θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάει και όχι να προβληματίζεται – μάλλον προσωρινό είναι, μου συμβαίνει κάθε 5 λεπτά περίπου, απλά αυτή τη φορά κράτησε λίγο παραπάνω. Δεν ξέρω αν το κάνω καλά ή όχι, αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει να με προβληματίσει – χαμογελώντας, πάντα.
Εκεί που θα διαφωνήσω κάθετα μαζί του, είναι στο θέμα του Γαλαξιακού Φαρσέρ. Είναι ένα λατρεμένο concept, που ταιριάζει πάντα και παντού – κάτι σαν τον μαϊντανό, αλλά πιο φιλοσοφημένο. Ο Φαρσέρ είναι η δική μου βερσιόν του Θεού, αυτή που δημιούργησα όταν συνειδητοποίησα ότι αυτό που μου πασάρει η Εκκλησία και το κατεστημένο σαν «Θεό» είναι λιγότερο ρεαλιστικό και από το να τραγουδήσει ο Βας-Βας-Βας στο Ηρώδειο. Πολύ λιγότερο, αν κρίνω από την κουλτούρα μας.
Όσο για τις εκπλήξεις, ακόμα και με αυτά τα κείμενα εγώ εκπλήσσω τον εαυτό μου – δεν ξέρω για σένα. Δεν ξέρω τι περιμένεις από μένα εσύ και όλοι οι άλλοι μαζοχιστές (γιατί περί μαζοχιστών πρόκειται, είμαι πεπεισμένος) που τη βρίσκετε να διαβάζετε τα posts μου, αλλά ένα κείμενο για τις κατσαρίδες είναι αναμφίβολα μία έκπληξη – τώρα θετική ή αρνητική, αυτό είναι άλλο θέμα.
Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα αυτό το blog σαν ένας περιπλανώμενος Δον Κιχώτης, που παντού στο μετρό έβλεπε οτιδήποτε άλλο εκτός από ανεμόμυλους, όπως ήταν στην πραγματικότητα. ‘Ενας ναυπηγός της φαντασίας, ένας ταξιδευτής του αγνώστου, ένας σκοτεινός και μυστηριώδης  αγνωστος. ΟΚ, δε λέω, είχε πλάκα – παρεμπιπτόντως, anisixe, δεν στο έχω πει ποτέ, αλλά μου θυμίζεις πολύ εμένα εκείνη την περίοδο. Τώρα αυτό δεν ξέρω αν θα το πάρεις ως κομπλιμέντο ή ως προσβολή, αλλά ήθελα να το πω από καιρό.
Όμως, τελικά είδα ότι δε με γεμίζει να κάνω τον κόσμο να προβληματίζεται. Διανύω μία φάση παρατεταμένης (και εν πολλοίς ανεξήγητης) ευημερίας και θέλω να τη μεταδώσω σε όλο τον κόσμο. Και επειδή δεν μπορώ να έρθω σε επικοινωνία με όλο τον κόσμο, αρχίζω από το ταπεινό μου blog, είναι το μόνο που μπορώ να κάνω.
Φυσικά, κάποια στιγμή θα χωρίσω, θα απολυθώ, θα πάθω σκορβούτο, θα βγάλω ρυτίδες. Τότε, θα γράψω ένα σπαραξικάρδιο post, θα σας ψυχοπλακώσω και θα σας στείλω να αγοράσετε καινούργιο πακέτο χαρτομάντιλα. Και την επόμενη μέρα θα γράψω τον Δωδεκάλογο του Γύφτουλα Νο3 και θα σας στείλω αδιάβαστους.
Αυτό ήταν ίσως το πρώτο μου αυτοβιογραφικό post μετά από πολύ καιρό. Τα’πα και ξαλάφρωσα. Ευχαριστώ τον anisixo για το εποικοδομητικότατο σχόλιό του – πάντα τέτοια! Ελπίζω να σταματήσω να τον απογοητεύω.
The best are yet to come! Or at least that’s what they told me…

Advertisements