soccer.jpg

Τελικά, έχει την πλάκα του να είσαι αθλητικός δημοσιογράφος. Όσο και να γκρινιάζω, τελικά μου αρέσει – αν και δεν ξέρω αν είμαι διατεθειμένος να ασχολούμαι για όλη μου τη ζωή με τις ντρίμπλες του Αμπαλίνιο και τα κατορθώματα της θρυλικής Ντιουργκάρντεν.
Τελικός Κυπέλλου UEFA μεταξύ Εσπανιόλ και Σεβίλης. Κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το αποτέλεσμα του αγώνα, εκτός από κάποιον που το έχει παίξει στο Στοίχημα – να και το καλό του τζόγου: Δίνει ενδιαφέρον σε κατά τ’άλλα εντελώς αδιάφορα παιχνίδια. Οι υπόλοιποι απλώς περιμένουμε τη λήξη του αγώνα για να πάμε στα σπίτια μας.
Σχετικά νωρίς, στο 18`, η Σεβίλη σκοράρει. Πανηγυρισμοί στο ημιυπόγειο. Όλοι έχουμε την κρυφή ελπίδα πως αυτό θα είναι το μοναδικό γκολ του αγώνα και θα φύγουμε κανονικά στην ώρα μας – εκτός, βέβαια, από τον προαναφερθέντα συνάδελφο, ο οποίος είχε ποντάρει το κομπόδεμά του στην Εσπανιόλ.
Μόνο που η Εσπανιόλ είχε άλλη γνώμη: Δέκα λεπτά αργότερα, ισοφαρίζει. Μας μπαίνουν ψύλλοι στ’αυτιά: «Κάτι δεν παέι καλά, αυτό δεν ήταν μέσα στο πρόγραμμα». Αυτό είναι ακριβώς το «πρόβλημα» με το ποδόσφαιρο, ότι δεν έχει πρόγραμμα.
Στο 68` η Εσπανιόλ μένει με παίκτη λιγότερο. «Ε, τι στο διάολο, θα το βάλει τώρα το γκολ η άλλη και θα πάμε σπίτια μας», είναι η κυρίαρχη γνώμη. Και, όπως συνηθίζεται και στη ζωή, η κυρίαρχη γνώμη ήταν λάθος. Το παιχνίδι πήγε στην παράταση.
Δεν μπόρεσα να διακρίνω κάτι τέτοιο από την τηλεόραση, αλλά πιστεύω πως και οι 22 ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν είχαν φοβερό λόξυγγα από το 70` και έπειτα – με τόσες χριστοπαναγίες που εκτοξεύτηκαν από το ημιυπόγειο, αποκλείεται να τη γλίτωσαν.
Στην παράταση, ένας άγιος άνθρωπος κάνει το σκορ 2-1. «Πάλι καλά, τουλάχιστον θα γλιτώσουμε τα πέναλτι», είναι η κυρίαρχη γνώμη. Για ακόμα μια φορά, η κυρίαρχη γνώμη αστοχεί πανηγυρικά: 5 λεπτά πριν το τέλος, το σκορ γίνεται 2-2. Ε, εκείνη τη στιγμή δεν ξέραμε τι να πρωτοκάνουμε. Να γελάσουμε; Να κλάψουμε; Να πετάξουμε την τηλεόραση στον κάδο της ανακύκλωσης; Να το κλείσουμε το site και να πάμε να γίνουμε βατραχοκόμοι; Πάντως, επικράτησε η λογική και δεν κάναμε τίποτα από όλα αυτά.
Και φτάνουμε στην ψυχοφθόρο διαδικασία των πέναλτι. Εδώ, τα πράγματα είναι σαφώς πιο χαλαρά: Πιο πέρα δεν μπορεί να πάει το παιχνίδι. Πόσα πέναλτι να κάνουν πια, 12, 14; Κάποια στιγμή θα τη λήξουν τη σεμνή (αλλά στολισμένη με πολλά άσεμνα) τελετή.
Για την ιστορία, το Κύπελλο κατέκτησε η Σεβίλη, η ομάδα που προηγήθηκε δύο φορές στο παιχνίδι – εμείς το είδαμε σαν ένα είδος Θείας Δίκης, για να μάθει η ρουφιάνα η Εσπανιόλ να ισοφαρίζει εκεί που δεν την σπέρνουν.
Και αυτή ήταν μια κοινή, κοινότατη μέρα στη δουλειά. Πού να διαβάζατε και τι γινόταν στο Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, που είχαμε χωριστεί σε τρία στρατόπεδα: Γαύροι, Βάζελοι και Ουδέτεροι, οι οποίοι γελούσαν σε κάθε φάση. Αλλά αυτές τις μνήμες θα τις φυλάξω για την αυτοβιογραφία μου, την οποία σκοπεύω να εκδώσω περίπου το 2050, όταν θα έχω συλλέξει αρκετές εμπειρίες, ώστε να μην πάει και άκλαυτο το βιβλίο – να θυμηθώ να κάνω και μία καλή διαφημιστική καμπάνια.
Χμμμ…τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, η δουλειά μου είναι να υπηρετώ το ποδόσφαιρο, τον αυτοαποκαλούμενο και «Βασιλιά των Σπορ». Άρα, είμαι ένας Αυλικός, ένα πιονάκι στην προσωπική φρουρά του Βασιλιά, πάνω σε μία πολύχρωμη σκακιέρα. Αν και είναι κάπως δύστροπος ο Βασιλιάς μου, του έχω εμπιστοσύνη και τον υπηρετώ αδιαμαρτύρητα. Ζήτω ο Βασιλεύς!

Advertisements