door.jpg

Εδώ και μήνες σας αφήνω να κοιτάζετε από την κλειδαρότρυπα τη ζωή μου. Σήμερα, θα σας ανοίξω λίγο την πόρτα – θα σας βάλω στον κόσμο των e-mail μου, στα άδυτα των αδύτων μου. Σκουπίστε τα πόδια σας στο χαλάκι πριν μπείτε…

Το ήξερα ότι θα τσαντιζόσουν με τη δική μου ιστορία. Είναι ανθρώπινο να νιώθεις συμπάθεια για κάποια που υπέφερε το ίδιο με σένα και για τον ίδιο λόγο με σένα, και αντιπάθεια, αν όχι μίσος, για κάποιον που έκανε αυτό ακριβώς που σε έχει πληγώσει κι εσένα στη ζωή σου.
Αλλά σε όλες τις ιστορίες υπάρχουν δύο πλευρές. Και συνήθως η λιγότερο γνωστή είναι και η περισσότερο ενδιαφέρουσα. Πίσω από κάθε πληγωμένη γυναίκα υπάρχει ένας άνδρας με «πειραγμένη» ψυχολογία, με αμφιβολίες και, πολλές φορές, τύψεις.
ΟΚ, το ξέρω ότι πολλοί άνδρες είναι καθίκια και δε νιώθουν τίποτα, δεν νιώθουν άσχημα όταν πληγώνουν. Αλλά ξέρω, επίσης, ότι οι περισσότεροι από αυτούς που οι γυναίκες σταμπάρετε ως «καθίκια», στην πραγματικότητα δεν είναι.
Όταν ξεκινάς μια σχέση, δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Πόσο μάλλον όταν την ξεκινάς στα 16 σου. Ενθουσιάζεσαι, κάνεις σεξ για πρώτη φορά, έχεις κάποιον να γεμίζει τις άδειες ώρες σου. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου. Ότι αν μείνεις με τον ίδιο άνθρωπο για όλη σου τη ζωή, κάποια στιγμή θα κάνεις τη στραβοτιμονιά – και αν δεν την κάνεις την κατάλληλη στιγμή, μπορεί να καταστρέψεις μια ολόκληρη οικογένεια.
Και για πες μου, πώς χωρίζεις κάποιον που νοιάζεσαι, αλλά δεν θες να περνάς όλη τη μέρα μαζί του; Κάποιον που σε αγαπάει, αλλά δεν ξέρεις αν νιώθεις πια το ίδιο γι’αυτόν; Κάποιον που ξέρεις ότι αν καταπιεστείς λίγο θα περάσεις καλά μαζί του, αλλά ταυτόχρονα χτυπάει μέσα σου ένα κουδουνάκι που σου λέει ότι θέλεις να πάρεις μια τζούρα από μια άλλη, διαφορετική ζωή;
Όχι, δεν μπορείς να καταλάβεις, γιατί έχεις ζήσει μόνο τη μία πλευρά του δράματος. Έχεις σκεφτεί ποτέ, άραγε, ότι αυτός που χωρίζει μπορεί να πληγώνεται χειρότερα από αυτόν που χωρίζεται; Η απόφασή μου να χωρίσω ήταν η πιο δύσκολη της ζωής μου – και η απόφασή μου να επιστρέψω η πιο αβέβαια. Ακόμα δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό, το τίμιο, το ηθικό, το «πρέπον» – μα γιατί; Δεν είναι «πρέπον» αυτό που θέλουμε στη ζωή μας; Και τότε τι είναι «πρέπον»; Αυτό που θέλουν οι άλλοι για μας;
Δε σου λέω ότι είμαι θύμα. Και πάλι, θύτης είμαι. Αλλά όπως δεν μπορείς να κατηγορήσεις έναν δολοφόνο αν δεν ξέρεις τι τον οδήγησε στον φόνο, έτσι δεν μπορείς και να κατηγορήσεις έναν άνθρωπο που αποφάσισε να χωρίσει, αν δεν ξέρεις τι τον οδήγησε μέχρι εκεί…

Advertisements