7-allergy-ari.gif

Ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια στο κινητό μου είναι μία (ελαφρώς άθλια, αλλά ωστόσο ενδιαφέρουσα) φορητή έκδοση του Family Feud. Ξέρω πως στους περισσότερους από σας δεν λέει τίποτα αυτό το όνομα, αλλά αν σας πω το όνομα της ελληνικής έκδοσής του, στοιχηματίζω ότι θα χτυπήσετε με το χέρι σας το μέτωπό σας και θα αναφωνήσετε «Ααααααααντε!!!», ή κάτι εξίσου ενθουσιώδες. Η ελληνική version του Family Feud λεγόταν «Κόντρες», και αργότερα «Κόντρα Πλακέ». Καλύτερα τώρα; Ωραία.
Θυμάστε τη διαδικασία: «Ρωτήσαμε 100 ανθρώπους και ψάχνουμε τις 3/4/5/6/99 δημοφιλέστερες απαντήσεις στην εξής ερώτηση». Χμμμ…Ξαφνικά συνειδητοποιώ πόσο ηλίθια μου φαίνονται τα σημερινά τηλεπαιχνίδια…
Στο θέμα μας: Σκεφτόμουν ποιες θα ήταν οι δημοφιλέστερες απαντήσεις στην ερώτηση «Πείτε μας κάτι που σας θυμίζει η άνοιξη». Φαντάζομαι πως θα ήταν «έρωτας», «λουλούδια», «Πάσχα», «αναγέννηση της φύσης» και δε συμμαζεύεται. Εμένα μου φέρνει στο μυαλό κάτι εντελώς διαφορετικό η άνοιξη: Τις αλλεργίες. Αν δεν έχετε αλλεργία, δεν μπορείτε να καταλάβετε γιατί.
Δεν μπορείτε να καταλάβετε τι σημαίνει να περνάς έναν ολόκληρο μήνα (και περισσότερο, αν έχει κέφια ο Φαρσέρ) με όλα τα συμπτώματα της γρίπης, της ίωσης και του απλού κρυολογήματος μαζί (εκτός από τον πυρετό, δυστυχώς, με αποτέλεσμα να λιώνεις στη ζέστη), επειδή ο ηλίθιος οργανισμός σου νομίζει ότι το άνθος της ελιάς είναι εξωγήινος εισβολέας που θέλει να κατακτήσει τα εγκεφαλικά σου κύτταρα και του επιτίθεται (;) με μίξες, δάκρυα κι ιδρώτα.
Δεν μπορείτε να καταλάβετε τι σημαίνει να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου μέχρι το σταθμό του μετρό, γιατί στα 5 λεπτά η ανάσα σου έχει κοπεί, αλλά και να μην μπορείς να οδηγήσεις, γιατί δεν μπορείς να δεις μπροστά σου – τότε συνειδητοποιείς και την παράξενη συγγένεια των δακρυγόνων αδένων με τα δακρυγόνα των μπάτσων.
Δεν μπορείτε να καταλάβετε πώς νιώθει κάποιος όταν τον ρωτούν για 300ή φορά «γιατί κλαις;», ενώ δεν κλαίει, παρά μόνο οι δακρυγόνοι αδένες του κάνουν υπερωρίες – και δεν πληρώνονται, κιόλας.
Αλλά μέσα από αυτό το blog έχω δεσμευτεί να δίνω θετικά μηνύματα – παρά την ανεξήγητη πεποίθησή μου ότι είμαι ένας μικρός και ταπεινός Ισοβίτης σε μία κοινωνία αμετανόητων Μοντεχρήστων. Αν δεν καταλάβατε αυτή την πρόταση, είστε άθλιοι και ελεεινοί τύποι. Διαβάστε τα άπαντα του Αρκά και τα ξαναλέμε μετά.
Που λέτε, λοιπόν, η αλλεργία μου δίνει μία εντελώς διαφορετική διάσταση στον όρο «γκρίνια». Μπορώ να γκρινιάζω για τα πάντα, έχοντας ασυλία: «Μην τον ξεσυνερίζεσαι, έχει τα χάλια του». Μπορώ να αποσπώ τον οίκτο των συναδέλφων μου όταν δουλεύω («κοίτα τον καημένο, ούτε την οθόνη δεν μπορεί να δει καλά»), αλλά και τον θαυμασμό των εργοδοτών μου όταν δεν παίρνω άδεια («είναι παλικάρι, άλλος θα πήγαινε σπίτι του»). Μπορώ να κλειστώ στο δωμάτιό μου για μία εβδομάδα, τρώγοντας ό,τι γουστάρω και παίζοντας όλη μέρα στον υπολογιστή Football Manager, και κανείς δε θα με κατηγορήσει ότι είμαι ξενέρωτος που δε βγαίνω. Ουδέν κακόν αμπιγιέζ καλού, που θα’λεγε και η Άντζελα.
Λοιπόν, αν δεν είχα τη θετική μου σκέψη θα με βρίσκανε σε κάποιο χαντάκι ένα πρωί. Ίσως νεκρό, αν και με τη μαλακία που με δέρνει, μάλλον θα αποτύγχανα και σε αυτό ακόμα. Είναι μία αποτυχία που δε με ενοχλεί ιδιαίτερα…

Υ.Γ.: Να μην ξεχάσω, όταν εκλεγώ δήμαρχος της Αθήνας να ξεριζώσω όλες τις ελιές – έτσι κι αλλιώς, άχρηστες είναι. Έχετε δει κανέναν να τις μαζεύει;

Advertisements