lottery.jpg

Μου αρέσει να παρομοιάζω τον εγκέφαλό μου με κληρωτίδα του Τζόκερ. Κάθε μέρα που περνάει, οι σκέψεις στριφογυρίζουν μέσα του σαν μπαλάκια, όλη μέρα. Μιλάμε για πολύ καλό ανακάτεμα, μην πει κανείς ότι είναι και στημένη η κλήρωση. Και μία φορά τη μέρα, ανοίγει ένα μικρό πορτάκι. Αμέσως, στριμώχνονται εκεί μπροστά όλα τα μπαλάκια-σκέψεις, προσπαθώντας να βρουν μία διέξοδο, σαν μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα που μόλις βρήκαν έναν άδειο παράδρομο (μόλις έκανα μία παρομοίωση μέσα σε μία άλλη παρομοίωση…καλό είναι αυτό τώρα;).  Και ένα τυχερό μπαλάκι αποκαλύπτεται στον κόσμο, σαν νεογέννητο μωρό που μόλις έχει βγει από τη μήτρα της μάνας του (κι άλλη παρομοίωση στην παρομοίωση…κάτι δεν πάει καλά εδώ…). Και ήρθε η ώρα της κλήρωσης…Για να δούμε τι λέει το μπαλάκι…Χμμμ…»ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ!». Ενδιαφέρον θέμα.
Ναι, σιχαίνομαι τη δουλειά μου. Όχι τη δημοσιογραφία – αυτή τη λατρεύω. Εννοώ την τωρινή δουλειά μου, και κυρίως αυτούς που με δουλεύουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Εδώ και 3 εβδομάδες δουλεύω κατά μέσο όρο 10 ώρες τη μέρα (χθες το κοντέρ σταμάτησε στις 13 ώρες – το ατομικό μου ρεκόρ των 14,5 ωρών παραμένει ακατάρριπτο για την ώρα), χωρίς ρεπό (το οποίο πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για να ανακληθεί – αν είσαι εργαζόμενος, γιατί για τους εργοδότες δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση) και φυσικά χωρίς λεφτά – ακόμα κι αν τα αξίζεις περισσότερο από αυτούς που τα παίρνουν.
Επίσης, δυσκολεύομαι να βρω χρόνο για ύπνο – αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, γιατί πάντα θεωρούσα τον ύπνο χάσιμο χρόνου, αλλά όταν περνάς 10 ώρες μπροστά σε έναν υπολογιστή, τα βλέφαρά σου κατεβαίνουν σε απεργία. Και δεν μπορείς να τους πεις και τίποτα, τα αιτήματά τους είναι δίκαια: «Καλύτερες εργασιακές συνθήκες, περισσότερο ύπνο, φακούς επαφής». Φυσικά, κανένα από τα 3 δεν ικανοποιείται και η απεργία συνεχίζεται, με απρόβλεπτες συνέπειες…
Άσε που νιώθω ότι δεν εκτιμούν τις καλές μου προθέσεις. Δηλαδή, την ιώβεια υπομονή που έχω δείξει σε αρκετές περιστάσεις, την εκνευριστική ψυχραιμία μου όταν μου είπαν ότι είχα βραδινή βάρδια (κι ενώ είχα κανονίσει έξοδο μία εβδομάδα νωρίτερα), τη σκυλίσια φιλοτιμία μου, που σχεδόν νιώθω τη μύτη μου υγρή πια μετά από τόσους μήνες, σε λίγο θα κυνηγάω και την ουρά μου, και αρκετές άλλες αρετές που έχω επιδείξει (αλλά με έχουνε ε-πηδήξει, μετά συγχωρήσεως…).
Αποφάσισα να παραιτηθώ – έτσι κι αλλιώς, συμβόλαιο να με δεσμεύει δεν υπάρχει. Μπορώ και αύριο να πάρω ένα τηλεφωνάκι και να πω «ξέρετε, παιδιά, αποφάσισα να μην ξαναπατήσω στο μαγαζάκι σας, λέω να πάρω έναν 22ωρο ύπνο και μετά να πάω διακοπές στις Μαλδίβες, οπότε μη με υπολογίζετε». Αλλά αυτό δεν είναι του χαρακτήρα μου – ανάθεμα τους καλούς μου τρόπους ρε πατέρα! Δεν μπορούσες να με κάνεις και λίγο κάφρο; Τέλος πάντων, υποθέτω πως τώρα είναι αργά για κλάματα.
Πάντως, ανυπομονώ για εκείνη τη στιγμή που θα μπω στο γραφείο του αρχισυντάκτη και θα του πω «παραιτούμαι». Γουάου, θα είναι η πρώτη μου παραίτηση! Χμμμ…είναι φυσιολογικό να σκέφτομαι έτσι; Αλλά ακόμα κι αν δεν είναι – με ενδιαφέρει; Όχι, καθόλου.
Αυτή η κληρωτίδα είναι όλο εκπλήξεις. Αναρωτιέμαι τι θα βγάλει αύριο. Αν και ακόμα περιμένω το Τζόκερ…

Advertisements