listener.gif

Αν υπάρχει ένα καλό στοιχείο στον χαρακτήρα μ
Πάντα είχα πολλούς φίλους. Βέβαια, είχα και αρκετούς εχθρ
Παρατηρώ κάτι τελευταία και μου αρ
Όλοι έχουμε προβλήματα. Άλλα μικρά, άλλα μεγ

OK, σίγουρα θα σας έχει συμβεί κι εσάς να μην ξέρετε πώς να ξεκινήσετε ένα κείμενο! Τέλος πάντων.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τελευταία όλο και περισσότεροι μου λένε τα προβλήματά τους. Και αυτό είναι κάτι που λατρεύω.
Πριν από αρκετό καιρό, δέχτηκα ένα e-mail. Ήταν κάποια που είχε ανάγκη έναν καλό ακροατή, να ακούσει τα προβλήματά της, να νιώσει τον πόνο της, να της προσφέρει έναν ώμο να κλάψει, βρε αδερφέ!
Και δεν είναι μόνο αυτή. Φίλοι και φίλες μου εμπιστεύονται τα βάσανά τους, πιθανότατα περιμένοντας κάποια συμβουλή που θα κάνει πιο απλά τα πράγματα.
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα καλός στο να δίνω συμβουλές – και είμαι ακόμα χειρότερος στο να τις δέχομαι. Αλλά πάντα ήμουν καλός ακροατής, ένας από αυτούς τους λίγους ανθρώπους (ή τουλάχιστον λίγους έχω γνωρίσει) που είναι διατεθειμένοι να περάσουν μέρες ολόκληρες ακούγοντας το δράμα σου και προσπαθώντας να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα. Ίσως αυτή είναι η μοναδική φορά που θα με δείτε να λέω καλά λόγια για τον εαυτό μου – αυτό το post κάποτε θα έχει μουσειακή αξία.
Μου αρέσει να ακούω τα προβλήματα των άλλων. Εκτός από το προφανές αίσθημα ικανοποίησης που με διακατέχει, ξέροντας ότι γνωστοί και άγνωστοι μου εμπιστεύονται χωρίς δεύτερη σκέψη τα πιο μυστικά τους μυστικά, ενθουσιάζομαι όταν σκέφτομαι πως κάποιος μου δίνει την άδειά του να κοιτάξω τη ζωή του μέσα από μία μισάνοιχτη πόρτα. Κατά κάποιον τρόπο, νιώθω σαν τον Γκερντ Βίσλερ στο «Das Leben der Anderen», βρίσκω τις ζωές των άλλων πολύ πιο ενδιαφέρουσες από τη δική μου.
Το έχω ξαναγράψει και πιο παλιά: Όλοι έχουμε ανάγκη έναν καλό ακροατή. Αλλιώς κρατάμε μέσα μας φαρμακερά μυστικά που μας δηλητηριάζουν κάθε μέρα και περισσότερο. Οι καλοί ακροατές έχουν ανοσία σε αυτά τα δηλητήρια…

Advertisements