01-kid.jpg

Όταν περνάς 6 συνεχόμενους μήνες ως «υπάλληλος», είναι δύσκολο να φανταστείς ότι ταυτόχρονα μπορείς να θεωρείσαι και φοιτητής. Κι όμως, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι δεν έχω πάρει ακόμα το πτυχίο στα χέρια μου (ελέω καταλήψεων), σήμερα άσκησα το φοιτητικό εκλογικό μου δικαίωμα. Δεν σας λέω τι ψήφισα – θα σας πω μόνο ότι ψήφισα μία παράταξη, μόνο και μόνο επειδή δεν θέλω να βγει η άλλη. Κι αυτό γιατί καμία παράταξη δε με εκφράζει απόλυτα.
Για πείτε μου λοιπόν: Τι κάνεις όταν έχεις 5 επιλογές και καμία από αυτές δεν σε καλύπτει; Πολύ απλά: Δημιουργείς μία ακόμα. Αυτό ακριβώς συνέβη στις περσινές εκλογές των τιμημένων Ε.Μ.Μ.Ε.. Ακολουθεί η παραμυθένια, όσο και σύντομη, ιστορία του πολιτικού μορφώματος ονόματι Φ.Α.Τ.Σ.Α., που έμελλε να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό της σχολής, έστω και για μία χρονιά.
Σκηνή πρώτη: Γκρο-πλαν στην Καπνικαρέα. Σταδιακό zoom in στο πεζούλι, στην πλευρά που κοιτάζει στην Καλαμιώτου. Έξι φοιτητές Δημοσιογραφίας συζητούν. Μιλάνε με ενθουσιασμό. Η κάμερα εστιάζει στην αρχηγική φυσιογνωμία της παρέας, τον άνθρωπο που είναι πιο ενθουσιασμένος κι από Ρουβίτσα που γνωρίζει από κοντά το ίνδαλμά της. Η απόφαση ελήφθη και είναι τελεσίδικη: Θα δημιουργήσουν τη δική τους παράταξη, αφού καμία άλλη δεν τους εκφράζει. Αυτό που για πολύ καιρό χοροπηδούσε σαν τρελό στο μυαλό τους, θα έπαιρνε επιτέλους σάρκα και οστά. Έστω και μία μόλις μέρα πριν από τις εκλογές.
Η κάμερα ακολουθεί τους 6 επίδοξους πολιτευτές, καθώς διασχίζουν την Ευαγγελιστρίας, περνούν τη Σταδίου, φτάνουν στην Ιπποκράτους και καταλήγουν στην Ναυαρίνου. Ένα και μοναδικό θέμα συζήτησης: Πώς θα ονομάζεται η νέα παράταξη. Να είναι κάτι σοβαρό ή κάτι αστείο; Να είναι κάποια αρχικά ή ένα απλό όνομα;
Σκηνή δεύτερη, στα υγρά κι ανήλιαγα υπόγεια του Παλιού Χημείου. Οι παραδοσιακές παρατάξεις είναι συγκεντρωμένες σε μία αίθουσα και κανονίζουν τις λεπτομέρειες της ψηφοφορίας. Η κάμερα εστιάζει στην είσοδο, από την οποία περνούν 6 τύποι όλο χαμόγελα – το κοντράστ με όλους τους υπόλοιπους είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Δηλώνουν την πρόθεσή τους να κατέβουν στις εκλογές με νεοσύστατη παράταξη. Οι αντιδράσεις αναμενόμενες: Ειρωνικά μειδιάματα, απαξιωτικά βλέμματα, δύσπιστες γκριμάτσες. Τελικά, ενημερώνονται ότι πρέπει να προσκομίσουν ένα ψηφοδέλτιο μέχρι τις 5 το απόγευμα. Λεπτομέρεια: Η ώρα είναι 4…
Απότομη μετάβαση στην τρίτη σκηνή, η οποία διαδραματίζεται στο πλησιέστερο Internet  Cafe. Οι 6 τύποι έχουν ήδη καταλήξει στο όνομα της παράταξης: Φ.Α.Τ.Σ.Α., που σημαίνει Φοιτητικός Απολιτικός Τολμηρός Συλλογικός Αγώνας. Πιασάρικο και αστείο. Μία φωτογραφία από το Google (αυτή που βλέπετε στην αρχή του post), λίγη πληκτρολόγηση σε Word και σε 10 λεπτά το πρώτο ψηφοδέλτιο του Φ.Α.Τ.Σ.Α. είναι γεγονός.
Επιστροφή στο Παλαιό Χημείο. Το ψηφοδέλτιο παραδίδεται στην επιτροπή, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των παρευρισκομένων, που μέχρι εκείνη την ώρα πίστευαν ότι επρόκειτο για ένα αστείο. Η συνεδρίαση ξεκινά κανονικά, με την ολομέλεια του Φ.Α.Τ.Σ.Α. παρούσα. Στο μεταξύ, ο υπεύθυνος Τύπου της παράταξης (!) συντάσσει το μανιφέστο του Φοιτητικού Απολιτικού Τολμηρού Συλλογικού Αγώνα, το οποίο το ίδιο βράδυ δημοσιεύεται στο forum της σχολής.
Το επόμενο πρωί ξεκινά νωρίς. ΠΟΛΥ νωρίς. Στις 4 το πρωί είναι όλοι στο πόδι. Παίρνουν το πρώτο μετρό και συναντιούνται στο Πανεπιστήμιο, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, σαν μυστική οργάνωση. Εφοδιασμένοι με αυτοσχέδιες κονκάρδες (για την ακρίβεια, το έμβλημα της παράταξης πατημένο με κόλλα πάνω σε αυτοκολλητάκια της ΠΑΣΠ), ενημερώνουν τους ανυποψίαστους φοιτητές για τον νέο άνεμο που πνέει στη σχολή.
Οι αντιδράσεις ποικίλες. Πολλοί κοιτάζουν με καχυποψία τους χαβαλέδες που ήρθαν να τους χαλάσουν την πιάτσα. «Οι εκλογές δεν είναι σόου, ξέρετε», λέει χαρακτηριστικά μία χοντρή της ΠΚΣ. Φυσικά και δεν είναι σόου – αλλιώς, αυτή δεν θα εμφανιζόταν ούτε σαν κομπάρσος. Άλλοι (και κυρίως άλλες) ενθουσιάζονται με τη νέα προοπτική. Κάποιοι δίνουν και την ψήφο τους.
Και έρχεται η ώρα των αποτελεσμάτων. Οι φάκελοι ανοίγουν αργά και βασανιστικά. Πρώτος φάκελος: «ΠΚΣ». Πανηγυρισμοί από τους οπαδούς της κόκκινης εξέδρας. Δεύτερος φάκελος: «ΔΑΠ». Πανηγυρισμοί από τα γαλάζια παιδιά. Τρίτος φάκελος: «ΦΑΤΣΑ». Η κοπέλα κρατάει τον φάκελο σαν να κρατάει γοβάκι διακοσμημένο με φρεσκοπατημένα σκατά. Η απογοήτευσή της είναι έκδηλη. Αντί για εξέδρα ακούγονται πνιχτά γέλια.
Η ψηφοφορία φτάνει στο τέλος της. Αποτέλεσμα; ΠΚΣ και ΔΑΠ στις ίδιες ακριβώς ψήφους. Ε, μετά κάποιος βρίσκει ένα ψηφοδέλτιο που παράπεσε και βγάζει την παράταξή του νικήτρια – κλασικά πράγματα.
Αλλά το θέμα είναι άλλο: Κάποιος «ΦΑΤΣΑ», μόλις μία μέρα μετά την ίδρυσή του, καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα. Οι 21 ψήφοι του (αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος για τη συγκεκριμένη σχολή, περίπου 5.5%) θα μπορούσαν να έχουν πάει προς οποιαδήποτε από τις δύο μεριές και να τους χαρίσουν τη νίκη – αλλά δεν πήγαν. Γιατί αυτοί οι 21 που ψήφισαν ΦΑΤΣΑ δεν το έκαναν από υποχρέωση, αλλά επειδή δεν τους εξέφραζε καμία παράταξη. Η μία με τη φιλοκυβερνητική της προπαγάνδα, η άλλη με την ξεπερασμένη της φιλολογία, οι υπόλοιπες με την ουσιαστική τους ανυπαρξία, όλες είχαν απογοητεύσει τους φοιτητές. Ο ΦΑΤΣΑ δεν ήταν το σύμπτωμα μιας άρρωστης φοιτητικής κοινότητας, αλλά η πρώτη υγιής αντίδρασή της.
Φέτος, οι διάδρομοι του Παλιού Χημείου έμοιαζαν πολύ άδειοι χωρίς τις κονκάρδες του ΦΑΤΣΑ με έμβλημα το μωρό. Τι παράξενο: Μία μπλε γωνία, μία πράσινη γωνία, μία κόκκινη γωνία, κι όμως, όλα έμοιαζαν άχρωμα, όλα έμοιαζαν εκτυφλωτικά ασπρόμαυρα.
Και με το πλάνο να γίνεται ασπρόμαυρο και σταδιακά να μαυρίζει εντελώς, πέφτουν οι τίτλοι του τέλους. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς…στον κόσμο μας!!!

Advertisements