sarcasm.jpg

Ανήκω στην, απ’ό,τι έχω καταλάβει πολυπληθή, κατηγορία ανθρώπων που νιώθουν ότι έχουν πολλά να πουν, όμως όταν τους βάζουν ένα μικρόφωνο μπροστά καταφέρνουν μόνο να ψελλίσουν ένα «εεεεε…εεεεε…εεεεε…Γεια σας…εεεεε…εεεεε…», πριν οι άλλοι βαρεθούν και τους μαζέψουν το μικρόφωνο. Βέβαια, δεν έχει τύχει ποτέ να μιλήσω σε μικρόφωνο – αλλά ξέρω ότι αυτό θα συμβεί, είναι αυτονόητο.
Όταν σκέφτεσαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα, πιθανότατα θα πεις βλακείες. Και για να μην πεις βλακείες, πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος. Και, όπως θα έπρεπε ήδη να έχετε καταλάβει, συνήθως είμαι λιγότερο συγκεντρωμένος και από διαμελισμένο πτώμα.
Να’μαι πάλι, αυτοσαρκάζομαι, γελάω με τα ίδια μου τα χάλια. Λατρεύω να «τσαλακώνω» τον εαυτό μου για να κάνω τους άλλους να γελάσουν! Πιστεύω πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να σχολιάζει τον οποιονδήποτε, αν δεν είναι διατεθειμένος να γελάσει πρώτα και κύρια με τον εαυτό του. Βέβαια, εγώ έχω και εύκολο έργο – με τόσες μαλακίες που κάνω καθημερινά, έχω άφθονο υλικό για να κοροϊδεύω τον εαυτό μου! Να’μαι πάλι, αυτοσαρκάζομαι, γελάω με τα ίδια μου τα χάλια!
Άλλοι το θεωρούν μιζέρια, πιστεύουν ότι πρέπει να είσαι αξιολύπητος για να γελάς με τα στραβά σου, αντί να προσπαθείς να τα διορθώσεις. Αυτοί ακριβώς είναι οι άνθρωποι που δεν θα πλησιάσουν κοντά μου ούτε σε ένα παραστριμωγμένο βαγόνι στο μετρό. Ποιος τους έχει ανάγκη;
Κανένας άνθρωπος που πραγματικά έχει χιούμορ δε διστάζει να κάνει πλάκα με τον εαυτό του, με τον ίδιο τρόπο που κανένας πραγματικά καλός ηθοποιός δε διστάζει να «τσαλακώσει» το προφίλ του, παίζοντας έναν δύσκολο ρόλο. Όταν έχεις αποφασίσει να κάνεις τους άλλους να γελάνε, πρέπει να δεχτείς να τους επιτρέπεις να γελάνε και μαζί σου – αλλιώς, δεν είσαι σωστός.
Δεν θέλω να διορθώσω τα ελαττώματά μου, γιατί αν τα διορθώσω δεν θα είμαι εγώ, αλλά κάποιος άλλος που δεν έχει ελαττώματα. Θέλω μόνο να τα μετατρέψω σε πηγή γέλιου. Για πολλούς, τα ελαττώματα είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεσαι, κάτι που πρέπει να αλλάξεις, η συνεχής υπενθύμιση του Φαρσέρ στην ανθρωπότητα ότι αυτός είναι ο μαμιάς της γειτονιάς και εμείς είμαστε οι πλαστικές κούκλες που χρησιμοποιεί όταν βαριέται. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτό το τελευταίο ισχύει.
Αν βλέπεις έτσι τα ελαττώματά σου, δεν μπορείς ποτέ να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Αν στον καθρέφτη βλέπεις έναν χοντρό και λες «είμαι χοντρός», καλωσήρθες στον κόσμο της κατάθλιψης! Αν όμως λες «όσο πιο πολύ παχαίνω, τόση περισσότερη ομορφιά προσφέρω στον κόσμο», τότε μπορείς να περάσεις χωρίς διαβατήριο στην ιδιωτική σου Disneyland (ή σε ένα ιδιωτικό ψυχιατρείο, αν το πιστεύεις κιόλας…).
Αλλά θα σταματήσω εδώ. Ξέρω πόσο κουραστικός γίνομαι όταν αρχίζω να μιλάω για όλους και για όλα, γιατί με πιάνει η πολυλογία μου και αρχίζω να λέω για άσχετα πράγματα, όπως το ποδόσφαιρο, τον καιρό – αλήθεια, τι ωραίο καιρό που κάνει τελευταία! Είναι ό,τι πρέπει για βόλτες και παγωμένα μιλκ σέικ σε καφετέριες, αλλά εγώ είμαι σε δίαιτα, τι να πεις – άσχημο πράγμα η δίαιτα, κατάρα από τον Φαρσέρ, άλλο να στο λέω κι άλλο να λυσσάς της πείνας, τρώγωντας μαρούλια, λες και είσαι λαγός- αλήθεια, δεν είναι πολύ συμπαθητικοί οι λαγοί; Μικρό με λέγανε Μπαγκς Μπάνι, γιατί προεξείχαν οι κοφτήρες μου, αλλά μετά μπήκαν στη θέση τους από μόνοι τους, χωρίς σιδεράκια – ουπς, νομίζω πως ξέφυγα πάλι…

Advertisements