vamp1.jpg

Δεν ξέρω τι γνώμη έχετε για τα βαμπίρ, άλλοι τα συμπαθούν και άλλοι τα αντιπαθούν. Προσωπικά, αν και εκτιμώ ιδιαίτερα το γεγονός ότι είναι πάντα ντυμένα στην τρίχα και ευγενέστατα, τα αντιπαθώ, για τον ίδιο λόγο που αντιπαθώ τους νεκροθάφτες, τους πολιτικούς και τα μανιτάρια: Γιατί ζουν σε βάρος των άλλων, πίνοντας το αίμα τους.
Βέβαια, δεν έχω συναντήσει βαμπίρ στη ζωή μου, και ούτε θα έλεγα ότι με ενθουσιάζει μια τέτοια προοπτική. Αλλά έχω συναντήσει (και έχω ήδη ζήσει 23 χρόνια με) κάποια που τα πλησιάζει επικίνδυνα: Τη μάνα μου, της οποίας η δουλειά είναι ακριβώς να παίρνει αίμα. Όχι για να το πιει, αλλά για να το εξετάσει. Αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Την περασμένη εβδομαδα, το «βαμπίρ» διψούσε για το δικό μου αίμα. Παράξενο, γιατί δεν είμαι καθόλου γλυκοαίματος – σχεδόν παρακαλάω τα καλοκαίρια για να με τσιμπήσει κανένα κουνούπι, να νιώσω κι εγώ λίγο καλοκαίρι. Ναι, έπρεπε να κάνω εξετάσεις. Ούτε να πεθάνει από χοληστερίνη δεν μπορεί κανείς σε αυτό το σπίτι με την ησυχία του. Αλλά τέλος πάντων.
Έχοντας ήδη αρχίσει να σκέφτομαι το φόβο της σύριγγας (που, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, είναι ο κύριος λόγος που ποτέ δεν έκανα ναρκωτικά), ξεκίνησα το άλλο μαρτύριο: Υγιεινή διατροφή. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί: Αντίο σουβλάκια, πατατάκια, σοκολάτες, μπισκότα, σάντουιτς, παγωτά και καλωσήρθατε σαλάτες, χόρτα, μαύρο ψωμί, φρούτα και δημητριακά. Μη σας τύχει: Το έκανα για 4 μέρες. Έχασα 4 κιλά και έγινα περίπου 4 φορές πιο χλωμός απ’ό,τι συνήθως. Αφού για λίγο πίστευα ότι θα μπορούσα να περάσω και μέσα από τοίχους – από εκεί αποκόμισα κι εκείνο τον πόνο στον ώμο.
Και όπως και σε κάθε θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, η κορύφωση ήρθε μες τα μαύρα μεσάνυχτα: Στις 5 το πρωί, το βαμπίρ άνοιξε την πόρτα και μου επιτέθηκε λυσσασμένο στο χέρι – φαίνεται πως εκεί είναι πιο νόστιμο το αίμα. Η επίθεση κράτησε μερικά δευτερόλεπτα, αλλά μου φάνηκε σαν να ήταν ώρες. Όταν συνήλθα από το σοκ, ήμουν ακόμα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με ένα κομμάτι βαμβάκι στο χέρι. Μέσα στη ζάλη μου, μου φάνηκε πως έγραφε πάνω «Hasta la vista, baby», αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.
Τα αποτελέσματα βγήκαν πολύ γρήγορα. Φαίνεται πως το αίμα μου ήταν φρόνιμο, γιατί ήθελε να τελειώνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα με αυτή την ιστορία – τελικά, την έχω στο αίμα μου την απέχθεια για τη γραφειοκρατία, κυριολεκτικά! Ξέρω ότι σας απογοητεύω, αλλά δεν θα πεθάνω σύντομα, τουλάχιστον όχι από φυσικά αίτια. Χοληστερίνη φυσιολογική (εσείς που τσακίσατε αρνιά και κοκορέτσια το Πάσχα κάνατε εξετάσεις ή δε νιώσατε ακόμα στο πετσί σας την οργή των αμνών;), ζάχαρο σχετικά χαμηλό (μέχρι υπογλυκαιμίας – ευκαιρία να τρώω περισσότερες σοκολάτες!), όλα τα υπόλοιπα καλά. 4 μέρες υγιεινής διατροφής κατάφεραν να πείσουν το βαμπίρ ότι τρέφομαι αποκλειστικά με βλίτα και ραπανάκια. Ε, δε φημίζονται και για τη νοημοσύνη τους…
Τέλος πάντων, δεν μπορώ να πω, μου βγήκε σε καλό αυτή η ιστορία…Πάω να φάω μία Lacta με φουντούκια…

Advertisements