car.jpg

Το κακό όταν είμαι αναγκασμένος να πάρω το αυτοκίνητο για να πάω στη δουλειά είναι ότι…βασικά ότι σιχαίνομαι τα αυτοκίνητα και την οδήγηση και την κίνηση και τους ηλίθιους οδηγούς και τους ηλίθιους πεζούς και τα φανάρια. Και ότι δεν μπορώ να πάρω το μετρό, φυσικά. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν υπάρχει και τίποτα καλό. Εκτός, ίσως, από το ότι έχω έναν καλό λόγο να γκρινιάζω για μέρες.
Έχω ξαναπεί (και δεν έχω αλλάξει γνώμη ακόμα, παραδόξως) ότι θεωρώ πως το αυτοκίνητο είναι μία ακόμα από αυτές τις εφευρέσεις που αποδεικνύουν πόσο αυτοκαταστροφικό ον είναι ο άνθρωπος, μία εφεύρεση που μας προσφέρει έναν ακόμα τρόπο να σκοτωθούμε, γιατί οι ήδη υπάρχοντες είναι πια ντεμοντέ (καρκίνος; Πφφφφ…όλος ο κόσμος έχει…να πέσεις από το μπαλκόνι;;; Καλά, πού ζεις, στο 1800;). Ναι, πιστεύω ότι το αυτοκίνητο ανήκει στην ίδια κατηγορία εφευρέσεων με την ατομική βόμβα, τις κυνηγετικές καραμπίνες και τα πατατάκια: Στις εφευρέσεις που μας βοηθούν να σκοτωθούμε γρήγορα και απολαυστικά. Εντάξει, με τα πατατάκια μπορεί και να μην είναι και τόσο γρήγορο, αλλά είναι απολαυστικό.
Βέβαια, πρέπει να τονίσω ότι όσο επικίνδυνη και αποκρουστική κι αν βρίσκω αυτή την εφεύρεση, μία άλλη εφεύρεση που σχετίζεται με το αυτοκίνητο κερδίζει τον θαυμασμό μου και την θεωρώ σημαντικότερο επίτευγμα της ανθρωπότητας, αμέσως μετά την ΙΟΝ αμυγδάλου: Αυτός ο μηχανισμός που επαναφέρει το φλας στη θέση του όταν έχεις τελειώσει την στροφή. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν.
Αλλά ακόμα και μια τόσο θαυμάσια εφεύρεση δεν αρκεί για να σώσει το αυτοκίνητο από την οργή μου. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο κι όχι ένα ταπεινό post για τους λόγους που μισώ τα αυτοκίνητα, γι`αυτό και κρατάω αυτούς τους λόγους για το βιβλίο μου, το οποίο θα κυκλοφορήσει το 2045 με τίτλο «The Stranger 1984-2044: 60 χρόνια ιδιοφυίας». Κρίμα που δεν θα ζήσω για να το δω να εκδίδεται.
Πιστεύω πως αν ο Σίσυφος έκανε τη μαλακία του σήμερα, η τιμωρία του δεν θα ήταν να σπρώχνει αιώνια έναν βράχο σε ένα βουνό χωρίς κορυφή – σιγά τα ωά. Η τιμωρία του θα ήταν να περιπλανιέται αιώνια σαν την άδικη κατάρα στους δρόμους του Παγκρατίου, της Κυψέλης και του κέντρου της Αθήνας μέσα σε ένα Fiat Uno του 1990, ψάχνοντας να παρκάρει. ΑΥΤΗ είναι τιμωρία.
Αλλά είναι αναγκαίο κακό, δυστυχώς. Γιατί αν δεν πάρω το αυτοκίνητο στη δουλειά, τότε θα βρίσκομαι στο έλεος της κίτρινης φυλής – και δεν εννοώ τους Κινέζους, με αυτούς δεν έχω πρόβλημα (ακόμα). Βασικά, έχω τρεις τρόπους για να γυρίσω από τη δουλειά: α. Να πάρω το αυτοκίνητο και να γυρίσω σαν κύριος, έχοντας βέβαια περάσει τη μισή μου μέρα ψάχνοντας να παρκάρω το μεσημέρι, β. Να πάρω ταξί και να πληρώσω τα μαλλιοκέφαλά μου για να κινδυνέψω να σκοτωθώ 25 φορές μέσα σε μία γκαζιέρα, παρέα με έναν ψιλοκοιμισμένο τύπο που είναι αμφίβολο αν ξέρει τη διαφορά μεταξύ Κηφισιάς και Κηφισού, γ. Να πάρω τα πόδια μου στις 2 τα ξημερώματα και να φτάσω στο σπίτι κατά τις 6.30, αν γλιτώσω από τις ορδές των σεληνιασμένων οδηγών που νομίζουν ότι βρίσκονται σε υπερειδική διαδρομή στο Ράλι Ακρόπολις. Από αυτές τις επιλογές, η β. είναι η λιγότερο ελκυστική. Μακράν.
Αλλά να πω και το καλό του αυτοκινήτου, τώρα που μου ήρθε: Μπορώ να τραγουδάω (τρόπος του λέγειν) το Smooth του Santana στη διαπασών, χωρίς να με κοιτάζουν όλοι γύρω σαν να είπα ότι η Χρύσπα είναι η καλύτερη τραγουδίστρια που έβγαλε αυτή η χώρα, μετά τη Σοφία Βέμπο. Το καλό να λέγεται (αλλά μετά να λέγεται και το κακό, ώστε το καλό να μη φαίνεται και μας χαλάει τη μόστρα).
Καμιά φορά σκέφτομαι πως θα έπρεπε να μάθω να οδηγώ μηχανή και όχι αυτοκίνητο. Αυτό το παθαίνω ειδικά όταν ένα μηχανάκι ντριμπλάρει το δικό μου και άλλα 300 αυτοκίνητα σε ένα μποτιλιάρισμα και χάνεται στον ορίζοντα. Αλλά μετά βλέπω μηχανάκια χύμα στο δρόμο και ασθενοφόρα να ουρλιάζουν και αναρωτιέμαι τι είναι χειρότερο: Να οδηγείς ένα όχημα που μπορεί να σε σκοτώσει ή να οδηγείς ένα όχημα που μπορεί να σκοτώσει εσένα, τους συνεπιβάτες σου, τους επιβάτες του άλλου οχήματος, καμιά δεκαριά περαστικούς πεζούς και μερικούς ακόμα που περιμένουν στη στάση του λεωφορείου; Χμμμ…Δύσκολο δίλημμα…

Advertisements