untitled5.jpg

Όλοι ψάχνουμε ένα νόημα στη ζωή μας. Όλοι ψάχνουμε έναν καλό λόγο να μη δέσουμε μια πέτρα στο λαιμό μας και να μη φουντάρουμε στο βυθό του Σαρωνικού, του Θερμαϊκού ή όποιου άλλου κόλπου, κολπίσκου, όρμου ή και ποταμού έχουμε πρόχειρο. Και δεν είναι καθόλου παράδοξο που δυσκολευόμαστε να τον βρούμε.
Άλλοι βρίσκουν τον λόγο ύπαρξής τους στη θρησκεία. Πιστεύουν ότι αυτή η ζωή είναι απλά ένα πρόχειρο διαγώνισμα. Αν γράψεις καλά, θα πάρεις το πτυχίο σου και θα κερδίσεις με το σπαθί σου τη θέση σου σε έναν Παράδεισο, μαζί με άλλους ξενέρωτους σαν εσένα. Αν αποτύχεις, θα καταλήξεις στα ζοφερά καζάνια της Κόλασης, παρέα με το υπόλοιπο 98% των ανθρώπων που υπήρξαν στη γη. Παραδόξως, αυτοί θέλουν να τα πάνε καλά, δεν καταλαβαίνω γιατί. Εγώ στη θέση τους δεν θα διάβαζα καθόλου.
Για άλλους, ο λόγος ύπαρξής μας είναι να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιά, που με τη σειρά τους θα κάνουν κι άλλα παιδιά, που με τη σειρά τους θα κάνουν κι άλλα παιδιά, μέχρι να μη χωράμε όλοι στη γη και να αρχίσουμε να αλληλοσκοτωνόμαστε πάλι. Ενδιαφέρον concept, δε λέω, αλλά είναι λίγο εγωιστικό να λες ότι ο σκοπός της ζωής σου είναι να αναπαράγεσαι σε βάρος όλων των υπολοίπων μορφών ζωής. Δε μου ταιριάζει.
Άλλοι βρίσκουν πιο πρωτότυπους σκοπούς. Μερικοί αφιερώνουν τη ζωή τους στη φιλανθρωπία, αρκετοί στο να σπάνε τα νεύρα των άλλων και ελάχιστοι (και συμπτωματικά οι πιο ανεγκέφαλοι) πιστεύουν πως σκοπός της ζωής τους είναι να κυβερνήσουν το λαό τους. Φυσικά, υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν απολύτως κανέναν σκοπό στη ζωή και περιφέρονται από δω κι από κει, αδιάφοροι για τα μυστήρια της ζωής – ανοίξτε την τηλεόραση ένα μεσημέρι και θα τους δείτε κι εσείς.
Εμένα τίποτα από αυτά δε με ικανοποιεί. Είμαι πολύ ρεαλιστής για να πιστεύω σε θεό, πολύ απαισιόδοξος για να θέλω να αναπαραγάγω το φρικτό είδος μας, πολύ φτωχός για να αφοσιωθώ σε φιλανθρωπίες, πολύ αλτρουιστής για να σπάω τα νεύρα των άλλων, πολύ φυσιολογικός για να θέλω να κυβερνώ τους άλλους. Και, δυστυχώς, πολύ περίεργος για να μην ψάχνω νόημα στη ζωή.
Μετά από χρόνια σκέψης, νομίζω πως κατέληξα σε αυτό που θέλω να κάνω. Θέλω ο σκοπός της ζωής μου να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Θέλω να ταιριάζει στον χαρακτήρα μου και να είναι εφικτή η επίτευξή του. Ο σκοπός της ζωής μου είναι να κάνω τους άλλους να χαμογελούν. Γιατί όχι; Μπορώ να το κάνω και είναι ένα (μικρό αλλά κατορθωτό) βήμα για έναν καλύτερο κόσμο.
Από εδώ και πέρα, θα προσπαθώ να κάνω τους γύρω μου να χαμογελούν. Μπορεί να μην τα καταφέρω με όλους, όμως ακόμα κι αν πετύχω ένα χαμόγελο, ο κόσμος θα έχει γίνει λίγο πιο υποφερτός. Δεν είναι αυτός ένας καλός λόγος για να συνεχίσεις να ζεις; Εγώ νομίζω πως είναι…

Smiling’s
Tough
Round
Athens.
Nevertheless,
Grinners
Earn
Respect

Advertisements