40873.jpg

Αναρωτιόμουν τι να συμβαίνει άραγε με τις φωτογραφίες. Πολλοί γνωστοί μου αποφεύγουν να βγάζουν φωτογραφίες, κι εγώ το ίδιο. Γιατί όμως; Ποιος είναι ο λόγος που όσο μεγαλώνουμε, τόσο πιο απρόθυμοι είμαστε να φωτογραφηθούμε;
Για μένα, η φωτογραφία είναι πρώτα απ’όλα στατική. Δεν αποδεικνύει τίποτα: Ένα πλατύ χαμόγελο μπορεί απλά να επισκιάζει ένα φρικτό συναίσθημα, απλά και μόνο επειδή στις φωτογραφίες ΠΡΕΠΕΙ να χαμογελάς. Πρέπει, γιατί στο μέλλον αυτές τις εικόνες θα έχεις να θυμάσαι, να σου θυμίζουν τον παλιό καλό καιρό, τις διακοπές στις Κυκλάδες, τα φοιτητικά σου χρόνια…Πρέπει…
Η φωτογραφία ενέχει κάτι το καταπιεστικό. Είσαι υποχρεωμένος να χαμογελάσεις- αν δεν το κάνεις, απορρίπτεσαι, δεν μπορείς να φωτογραφηθείς. Χωρίς να σε ρωτήσει κανένας αν θέλεις να χαμογελάσεις, χωρίς κανείς να νοιαστεί αν θέλεις στο μέλλον να θυμάσαι εκείνη τη στιγμή. Απλώς, κάποια στιγμή ακούγεται μια οικεία φωνή που λέει «χαμογελάστε!», και υπακούς αντανακλαστικά, σαν το σκύλο του Παβλόφ.
Δεν θέλω να θυμάμαι πώς έμοιαζα πριν 5 ή 10 χρόνια. Δεν έχω κενά μνήμης που νιώθω την ανάγκη να γεμίσω με τις τεχνητές αναμνήσεις που δημιουργούν οι παλιές φωτογραφίες. Τα πραγματικά σημαντικά στοιχεία παραμένουν χαραγμένα στη μνήμη, και οι φωτογραφίες είναι περιττές.
Τι αξίζει να φωτογραφηθεί; Ένα τοπίο που ίσως να μην ξαναδείς ποτέ. Ένα σύνθημα σε έναν τοίχο που αύριο μπορεί να μην υπάρχει. Μία στιγμή που δεν πρόκειται να ξαναζήσεις ποτέ. Ο άνθρωπος δεν είναι ενδιαφέρον θέμα. Όλες οι φωτογραφίες ανθρώπων είναι ίδιες: Πλαστά χαμόγελα σε μια ψευδαίσθηση ευτυχίας, σχεδόν μη άνθρωποι, τόσο μακάριοι όσο δεν θα υπάρξουν ποτέ στη ζωή τους, καρικατούρες του ίδιου τους του εαυτού.
Καμιά φορά με βγάζουν φωτογραφία μετά από αρκετή πίεση. Χαμογελάω μετά βίας και, αν η φωτογραφία φτάσει ποτέ στα χέρια μου, τη σκίζω. Δεν έχω ανάγκη να θυμάμαι κάτι που έκανα παρά τη θέλησή μου. Ούτε νιώθω ευχάριστα ξέροντας ότι άλλοι άνθρωποι θα κρατήσουν αυτή τη φωτογραφία που εγώ θα σκίσω, «για να με θυμούνται». Λες και θα με ξεχάσουν αλλιώς.
Φοβάμαι ότι η υπερβολική επίδραση της τηλεόρασης τα τελευταία χρόνια μας έχει κάνει λίγο υπερβολικούς. Καμιά φορά αντικαθιστούμε και την ίδια μας τη μνήμη με εικόνες, επειδή έτσι έχουμε μάθει να κάνουμε με το χαζοκούτι. Όμως η εικόνα δεν παύει να είναι κάτι το πλασματικό, κάτι το προσωρινό. Ενώ η μνήμη έχει διαχρονικό χαρακτήρα…

Y.Γ.: Φωτογραφίες όπως αυτή που παραθέτω σήμερα, όμως, αξίζουν την προσοχή μας!

Advertisements