23.gif

Όταν ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο, κατά τας Γραφάς, ξεκουράστηκε την 7η μέρα. Φανταστείτε: Ένα ον άπειρο, άυλο, που έχει την ικανότητα να δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο σε 6 μέρες, χρειάστηκε ακόμα κι αυτό μια μέρα ρεπό. Εγώ το δικό μου από το blog το πήρα αυτοβούλως χθες, παραμονή των γενεθλίων μου.
Ναι, λοιπόν, σήμερα έχω γενέθλια. Είναι η μοναδική ημέρα του χρόνου που μεγαλώνω έναν ολόκληρο χρόνο κι όχι απλά μια μέρα. Είναι η μοναδική μέρα του χρόνου που μπορώ να είμαι περήφανος για ένα τόσο απλό πράγμα, όσο το ότι γεννήθηκα. Και είναι, ίσως, η μοναδική μέρα του χρόνου που μπορώ να χαμογελάω χωρίς λόγο και να μην θεωρούμαι χαζοχαρούμενος.
Φέτος, ο Γαλαξιακός Φαρσέρ μου έκανε το καλύτερο δώρο, ίσως το καλύτερο που μου έχει κάνει ποτέ κανείς: Εντελώς απρόσμενα, μου έφερε μια παλιά μου φίλη, που είχα χάσει εδώ και σχεδόν 10 χρόνια, σε μια πανέμορφη συσκευασία δώρου και μου χάρισε μερικές ώρες μαζί με αυτήν και μία εξίσου απολαυστική παρέα. Ειλικρινά, οποιοδήποτε άλλο δώρο έρχεται απελπιστικά δεύτερο, μετά από αυτό! Ευχάριστώ, κύριε Φαρσέρ – πού να πίστευα ότι υπάρχεις, δηλαδή!
Αλλά ακόμα και αυτήν την υπέροχη μέρα, βρίσκω πάντα λόγους να γκρινιάζω. Άλλωστε, μέρα χωρίς γκρίνια είναι σαν εκκλησία χωρίς αγιογραφίες.
Οι ευχές των γενεθλίων είναι όλες κοινότοπες. «Χρόνια Πολλά», «Να τα εκατοστήσεις», «Πολύχρονος» (η παραλλαγή «Πολύχρωμος» έχει καταντήσει πια εξίσου αποφευκτέα). Εμένα με ρωτήσατε αν θέλω να ζήσω χρόνια πολλά, να γίνω πολύχρονος και να σαπίσω μέχρι τα 100 μου; Θάνατος στα κλισέ!!!
Αν κάποιος από εσάς νιώθει την (ανεξήγητη με τη λογική) ανάγκη να μου ευχηθεί κάτι, τουλάχιστον ας φροντίσει να το κάνει πρωτότυπα!

Υ.Γ.: Γεγονός είναι πως όποιος έχει δει την ταινία «The Number 23» με τον Τζιμ Κάρεϊ, κοιτάει παντού γύρω του για να δει τον αριθμό 23. Εγώ που σήμερα κλείνω τα 23 θα έπρεπε να ανησυχώ;

Advertisements