super.jpg

…και για όσους ακόμα αναρωτιούνται γιατί χτυπιούνται οι καμπάνες, Χριστός Ανέστη, όπως και κάθε χρόνο εδώ και σχεδόν 2000 χρόνια. Να ζήσουμε, να τον θυμόμαστε.
Αυτό το κείμενο θα μπορούσε να τιτλοφορείται και «Πώς πέρασα το Πάσχα» και να αποτελεί την έκθεση ενός 10χρονου μυξιάρικου. Αλλά πρέπει να παραδεχτείτε ότι αυτός ο τίτλος τραβάει την προσοχή, έτσι δεν είναι; Ε, τι σκατά μάθαινα τόσα χρόνια που σπούδαζα δημοσιογραφία;
Που λέτε, λοιπόν, φέτος έκανα Ανάσταση στην Καισαριανή, σε μία εκκλησία που έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο κάνω Ανάσταση σε διαφορετική εκκλησία, λες και καθεμιά παίζει διαφορετικά τροπάρια (όλες τα ίδια παίζουν, αν αναρωτιέστε…).
Ξεκινήσαμε για την εκκλησία στις 23:40, για να προλάβουμε τον χαβαλέ. «Για να μη χάσουμε την Ανάσταση του Υπερανθρώπου», όπως είπε χαρακτηριστικά ο θείος μου. Δυστυχώς, μάλλον αργήσαμε, γιατί όταν φτάσαμε εμείς ούτε ο Σούπερμαν, ούτε ο Σπάιντερμαν, ούτε ο Μπάτμαν ήταν εκεί.
Αντίθετα, όλοι αυτοί που περίμενα ήταν εκεί. 15χρονα με κούτες ολόκληρες γεμάτες κάθε είδους στρακαστρούκες; Τσεκ. Γιαγιάδες και λοιπές κυράτσες που τινάζονται μέχρι τον τρούλο μόλις ακούνε τα μπαμ-μπουμ και αφορίζουν τα κωλόπαιδα που χαλάνε τη γιορτή; Τσεκ. Παιδάκια που αναρωτιούνται πού είναι ο Χριστούλης που αναστήθηκε και κρατάνε τις λαμπάδες τους 1 μέτρο μακριά τους για να μην καούν (καίγοντας όλους τους άλλους); Τσεκ. Δυστυχώς, γκομενάκι με ροζ λαμπάδα που να γράφει πάνω «light my fire» δεν βρήκα…
Πάντως, όσο και να επιμένω ότι δεν υπάρχει Θεός, πρέπει να παραδεχτώ ότι το βράδυ της Ανάστασης έγινα μάρτυρας ενός εντυπωσιακού θαύματος: Φτάσαμε στην εκκλησία 10 λεπτά πριν τις 12 και είδαμε όλους όσους είχαν ήδη φτάσει να έχουν αναμμένες τις λαμπάδες τους. Αναρωτηθήκαμε αν είχε ήδη γίνει η Ανάσταση και την χάσαμε, όμως 10 λεπτά αργότερα, ο παπάς έκραξε: «Χριστόοοοοοοοοος Ανέεεεεεεεεεεστη εεεεεεεεεεκ νεεεεεεεεκρώωωωωωωωωωωωων». Δηλαδή, το Άγιο Φως έφτασε στις λαμπάδες μας πριν το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης! Σας προκαλώ να εξηγήσετε αυτό το αδιαμφισβήτητο θαύμα με τη λογική σας.
Ακολούθησε η παραδοσιακή μαγειρίτσα. Σας εκλιπαρώ, μη μου πείτε ποτέ τι έχει μέσα αυτό το πράγμα, γιατί θα πάω αμέσως για πλύση στομάχου. Μερικές φορές, καλύτερα να μην ξέρεις τι τρως…Καλύτερα να ρουφάς, παρά να μιλάς…
Και φτάνουμε στην Κυριακή. Πάσχα των Ελλήνων, γαμώ τις γιορτές μας γαμώ. Οι άλλοι να έχουν ξυπνήσει από τις 7 το πρωί για να ετοιμάσουν το αρνί και να έχουν βάλει στη διαπασών τραγούδια που τα αυτιά μου έχουν ανακηρύξει εδώ και χρόνια επικίνδυνα για την ψυχική μου υγεία. Τελικά γεννήθηκα σε λάθος χώρα. Ίσως και σε λάθος πλανήτη.
Κάθε Πάσχα την έχω αυτήν την αίσθηση. Γιατί βλέπω τους πάντες γύρω να καταβροχθίζουν πέτσες και κοκαλάκια από αρνί, την ίδια ώρα που εγώ βολεύομαι με αυγουλάκια και σαλάτες. Ζω για τη στιγμή που η κατανάλωση του αρνιού θα απαγορευτεί σε όλο τον κόσμο, συνεπεία της βλαβερής του επίδρασης στον ανθρώπινο οργανισμό. Τότε θα δικαιωθούν οι αγώνες μου.
Γιατί το έρμο το αρνί τραβάει χειρότερο Γολγοθά από τον Θεάνθρωπο (ή Υπεράνθρωπο, αν προτιμάτε). Άσε που δεν ανασταίνεται κιόλας στο τέλος. Τουλάχιστον, ο άλλος πέθανε, αλλά άξιζε τον κόπο: Έγινε διάσημος, γυρίστηκαν καμιά 200αριά ταινίες για την πάρτη του και εξασφάλισε την υστεροφημία του. Όταν ο Μελ Γκίμπσον αποφασίσει να σκηνοθετήσει τα «Πάθη του Αρνιού» («The Passion of the Lamb»), ξυπνήστε με. Αν διαφωνείτε, η (αναγκαστική) σιωπή των αμνών προς απάντησή σας.
Καλή χώνεψη και μην ξεχνάτε: Από Δευτέρα (του Θωμά) δίαιτα!

Υ.Γ.: Δυστυχώς, δεν φάνηκα αντάξιος της φήμης μου και φέτος αποκλείστηκα στα ημιτελικά της αυγομαχίας, χάνοντας την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον τίτλο μου τα τελευταία 2 χρόνια σε αυτό το επιφανές άθλημα. Του χρόνου θα πάρω κίτρινο αυγό, για γούρι…

Advertisements