Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Ίσως η χειρότερη μέρα του χρόνου. Γιατί όλες τις άλλες μέρες του χρόνου είμαστε απλώς κουρασμένοι, αγχωμένοι, βαριεστημένοι, μελαγχολικοί και στραβομούτσουνοι. Σήμερα, όμως, είμαστε όλα αυτά συν το θρήνο για το χαμό του Θεανθρώπου (άσχετο, αλλά δεν είναι παράδοξο αυτό το «Θεάνθρωπος»; Είναι σαν να λες «ηλιόχιονο» ή «σοκολατοπατατάκια»!).
Γιατί, κατά τας γραφάς, σαν σήμερα πριν αρκετές εκατοντάδες χρόνια σταυρώσανε έναν κύριο ονόματι Ιησού Χριστό, ο οποίος ήταν κάτι σαν τον Τσε Γκεβάρα της εποχής του, ένας επαναστάτης τον οποίο όλοι αντιπαθούσαν και ήθελαν να εξοντώσουν, εκτός από καμιά δωδεκαριά περίεργους που την έβρισκαν με τις παραβολές του (πού να έλεγε και ευθείες!…ΟΚ, το ξέρω ότι ήταν μαλακία, αλλά κάτι έπρεπε να σχολιάσω…).
Να ξεκαθαρίσω κάτι πριν με αφορίσει ο Χουντόδουλος: Respect στον Χριστό, ήταν γαμώ τα παιδιά και τον παραδέχομαι. Αλήθεια, πιστεύω ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο, τον σέβομαι και μου αρέσουν τα κηρύγματά του. Αλλά πώς να το κάνουμε: Υπάρχουν μερικά πράγματα που ποτέ δεν θα χωρέσουν στο ξερό μου κεφάλι. Δεν θα πιστέψω ποτέ ότι η μητέρα του ήταν παρθένα (και η μάνα μου παρθένα ήταν, πιστέψτε με!), δεν θα πιστέψω ποτέ ότι έκατσε να τον σταυρώσουν ενώ θα μπορούσε να κάνει ένα «τσαφ» και να βρεθεί κοντά στον μπαμπάκα του, δεν θα δεχτώ ποτέ ένα παραμυθάκι για μικρά παιδιά και ενηλίκους με μυαλό μικρού παιδιού.
Εξάλλου, είναι πια γνωστό ότι η θρησκεία, έτσι όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, αποτελεί εφεύρημα του Μεγάλου Κωνσταντίνου (καλή κουφάλα κι αυτός του λόγου του) και ότι η Βίβλος είναι ένα ωραιότατο κολάζ από 4-5 ευαγγέλια που βόλευαν τους παπάδες, που προτίμησαν να «θάψουν» τα υπόλοιπα 34.914 ευαγγέλια, που υποστήριζαν ότι ο Χριστούλης ήταν ένας κοινός θνητός, παντρεμένος με κάποια Μαρία Μαγδαληνή και με μία ωραιότατη οικογένεια.
Κι όμως, επιμένουμε να τιμούμε τη Μεγάλη Παρασκευή κατεβάζοντας κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα, συμπάσχοντας με τον Jesus Christ Superstar (ευτυχώς που δεν καρφωνόμαστε και σε σταυρούς δηλαδή…) που υποφέρει, υποφέρει, υποφέεεεεεερει, υποφέεεεεεεεερει πολύ. Λες και δεν ξέρουμε ότι αύριο θα σηκωθεί πάνω, θα βγάλει τη γλώσσα στον άπιστο Θωμά, θα διεκδικήσει τον τίτλο του πρίγκηπα στο Βασίλειο των Ουρανών και θα ζήσει αυτός αιώνια κι εμείς λιγότερο, με τα ανεκτίμητης αξίας σε χοληστερίνη αρνάκια και κοκορέτσια που θα καταβροχθίσουμε για να το γιορτάσουμε. Τουλάχιστον, είμαστε συνεπείς: Υποφέρουμε στο δράμα του τρώγοντας χόρτα και γιορτάζουμε με τη χαρά του τρώγοντας αρνιά.
Άλλο πάλι κι αυτό: Πας να πλησιάσεις το ζαμπόν στο ψυγείο σου και έρχεσαι αντιμέτωπος με τα υστερικά ουρλιαχτά της γιαγιάς σου, που εκτοξεύει σε βάρος σου εκατοντάδες κατάρες, ικανές να σου εξασφαλίσουν υποδοχή V.I.P. στην Κόλαση, όταν με το καλό. Όχι, φίλε μου, σήμερα δεν μπορείς να φας ζαμπόν, τυρί, γάλα, γιαούρτι, λάδι, βούτυρο και άλλα τέτοια αμαρτωλά. Θα φας χορταράκια (νερόβραστα, φυσικά), όσπρια («ούτε φακές δεν μπορούμε να φτιάξουμε χωρίς λάδι», άκουσα κάποια να λέει στο δρόμο. Αντικρούστε το επιχείρημά της, αν κοτάτε) και ψωμί (τι να το κάνεις σκέτο…).
Ξέρετε κάτι; Χαρείτε εσείς τη Μεγάλη Παρασκευή σας (για τους φίλους, Μεγάλη Παράνοια) όπως θέλετε. Εγώ και το γάλα μου ήπια, και το τυρί μου έφαγα, και σουβλάκια θα έτρωγα, αν δεν ένιωθα τύψεις για τα χιλιάδες πρόβατα γύρω μου που λιμοκτονούν με χορταράκια και σαλάτες. Να τα χέσω τα έθιμά σας, άμα είναι να καταπατούν την κατοχυρωμένη συνταγματικά ελευθερία αυτοδιάθεσης του στομαχιού μου!
Ας κάνουμε μια αρχή και ας καταργήσουμε τη Μεγάλη Παρασκευή. Δεν είναι τίποτα, απλά μετά τη Μεγάλη Πέμπτη θα υπάρχει η (σκέτη) Παρασκευή και θα ακολουθεί το Μεγάλο Σάββατο. Έτσι, θα εξασφαλίσουμε μία μέρα λιγότερου κλαυθμού και οδυρμού. Θα μας μένουν μόνο 364 μέρες ακόμα, βγάλε και τα Χριστούγεννα 363. Αλλά από κάπου δεν πρέπει να ξεκινήσουμε;

Advertisements