Συνήθως μας αρέσει να μιλάμε για τα κατορθώματά μας. Αυτά για τα οποία είμαστε περήφανοι, αυτά που μας επιτρέπουν να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να αναφωνούμε «είμαι απίστευτος, είμαι Θεός», σαν τον τύπο σε εκείνη τη φοβερή διαφήμιση. Όμως, σήμερα νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για τη μεγαλύτερη καφρίλα που έχω κάνει στη ζωή μου, με αφορμή μια συζήτηση που είχα με κάποιον φίλο.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχω υπάρξει ποτέ παράνομος και ποτέ δεν επιδίωξα να γίνω ενοχλητικός. Άλλωστε, δεν είχα και πολλές ευκαιρίες να το κάνω, αφού ποτέ δεν έμπλεξα με κακές παρέες, ούτε τριγυρνούσα σε κακόφημα και επικίνδυνα στέκια (τι βαρετός έφηβος που ήμουν!).
Επίσης, δεν πέταξα ποτέ νερόμπομπα από το μπαλκόνι σε κάποιον άγνωστο, αν και κάποτε είχα την παρόρμηση να το κάνω. Βέβαια, όταν το έκανε ένας φίλος μου πέσαμε στα πατώματα από τα γέλια, αλλά αυτό δε μετράει, έτσι δεν είναι;
Όμως, το να καταστρέψεις αισθητικά έναν τοίχο και να αναγκάσεις μια ολόκληρη πολυκατοικία να ξαναβαφτεί από την αρχή, αυτό μετράει.
Όπως ίσως θα θυμάστε, πριν αρκετά χρόνια ήταν στη μόδα το hip hop στυλ. Και δεν εννοώ μόνο τη μουσική χιπ χοπ, που ήταν το καλό κομμάτι της υπόθεσης (πριν τα Ημισκούμπρια γίνουν πιο γραφικά κι από τον Σεφερλή, πριν ο Βουρλιώτης γίνει ποπ είδωλο, πολύ πριν οι Terror X Crew συμπορευτούν με τον Λιακόπουλο), αλλά και το hip hop lifestyle. Δηλαδή, homeboy παντελόνια που αφήνουν τα οπίσθια να αερίζονται ελεύθερα, παράξενα χτενίσματα, που θα έκαναν τον Τρύφωνα Σαμαρά να τραβάει τα extensions του, και κυρίως γκραφίτι. Εγώ από όλα αυτά υιοθέτησα μόνο το τελευταίο.
Έχω ακόμα τετράδια, στα οποία πειραματιζόμουν με την «υπογραφή» μου, το tag μου, όπως λέγεται. Μετά από αρκετά λίτρα μελάνι (και αρκετά 12άρια στον έλεγχο, γιατί ήμουν πολύ απασχολημένος με την τέχνη μου για να παρακολουθήσω οποιοδήποτε μάθημα) κατέληξα στο Jose. Μου φαινόταν πολύ εύηχο και είχα βρει ένα ωραίο σχέδιο για να το εφαρμόσω.
Στο μεταξύ, η παρέα μου βρισκόταν στο ίδιο σημείο με εμένα. Είχαν και αυτοί τα δικά τους tags, άκουγαν την ίδια μουσική. Έτσι, αποφασίσαμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Αγοράσαμε ένα μαύρο σπρέι και καθήσαμε στην πολυκατοικία του ενός να συσκεφθούμε πού θα το χρησιμοποιήσουμε. Κάποια στιγμή, οι άλλοι πήγαν στο σπίτι του για να πάρουν κάτι και με άφησαν μόνο μου στην πιλοτή. Όχι εντελώς μόνο μου. Μόνο μου με το μαύρο σπρέι.
Πιστεύω ότι κάποια στιγμή συμβαίνει σε όλους αυτό που μου συνέβη εκείνη τη στιγμή: Ολική έκλειψη εγκεφάλου, οργανικό black out, πείτε το όπως θέλετε. Το μόνο που ξέρω είναι ότι μόλις άναψαν ξανά τα φώτα, στον τοίχο μπροστά μου υπήρχε ένα τεράστιο «JOSE». Το κοίταξα περισσότερο με τρόμο, παρά με ικανοποίηση για το κατόρθωμά μου. Μετά, ήρθαν και οι άλλοι. Όπως ήταν αναμενόμενο, έμειναν με ανοιχτό το στόμα.
Πρώτη αντίδραση; Να εξαφανιστούμε από την περιοχή. Δεύτερη αντίδραση; Να εξαφανίσουμε το σπρέι από προσώπου γης. Μετά, ψυχραιμία. Να μην καταλάβει κανείς ότι ήμασταν ταραγμένοι. Να βρούμε ένα άλλοθι, να μην μας υποψιαστεί κανείς. Νομίζω ότι δεν έχω ξαναζήσει ποτέ τέτοια αγωνία. Ούτε στις Πανελλαδικές, ούτε στο τελευταίο μάθημα της σχολής, ούτε καν όταν πήγα και μίλησα σε εκείνη την κοπέλα που μου άρεσε και μπέρδεψα τα λόγια μου.
Ίσως θα έχετε καταλάβει ότι όλα πήγαν καλά, αφού αν κάποιος με «κάρφωνε», τώρα θα ήμουν εγώ στο χώμα και ο διαχειριστήςτης πολυκατοικίας στη φυλακή. Η ευτυχία να έχεις καλούςφίλους, βλέπεις…
Μετά, όλα πήραν το δρόμο τους. Η πολυκατοικία βάφτηκε από την αρχή (για αρκετό καιρό με παρηγορούσε το γεγονός ότι αυτό αργά ή γρήγορα θα γινόταν, γιατί είχε τα χάλια της), εγώ δεν ξανάπιασα στο χέρι μου σπρέι, το ίδιο και οι φίλοι μου, σταδιακά απομακρύνθηκα και από την χιπ χοπ μουσική (για την ακρίβεια, μάλλον αυτή απομακρύνθηκε από μένα…) και έγινα, οριστικά και αμετάκλητα, «φλώρος», όπως έλεγε και ο Θ. χθες.
Όλοι κρύβουν ένα σκοτεινό παρελθόν, όσο καλά και αν το κρύβουν. Ακόμα και η Μητέρα Τερέζα, ακόμα και ο Γκάντι, ακόμα και ο πιο «αλάθητος» Πάπας δεν μπορεί να μην έκαναν ποτέ κάτι κακό. Ακόμα και ο Σκρουτζ Μακ Ντακ κάποτε κατέστρεψε ένα ολόκληρο χωριό και ξεσπίτωσε μια αφρικανική φυλή για να αποκτήσει τη γη της. Εμένα το σκοτεινό παρελθόν μου είναι ένα γκραφίτι που δεν υπάρχει πια και κανείς ποτέ δεν έμαθε ποιος είχε βεβηλώσει εκείνο τον τοίχο. Νομίζω ότι έχω ακόμα ελπίδες να μπω στον Παράδεισο, έστω και από την πίσω πόρτα. Αν και νομίζω ότι θα είναι πολύ βαρετά, χωρίς δικηγόρους, δημοσιογράφους, πολιτικούς και παπάδες…Δεν θα έχω με ποιον να τσακωθώ…

Advertisements