haveaniceday.jpg

Το κυρίαρχο παράπονο που έχω από τη ζωή μου είναι ότι δεν έχει εκπλήξεις. Συνήθως, μπορώ να προβλέψω τα πάντα για την υπόλοιπη μέρα, από το αν θα έχω δύσκολη μέρα στη δουλειά, μέχρι το ποια ακριβώς φανάρια θα με πιάσουν στην Κηφισίας. Σε γενικές γραμμές, η ζωή μου είναι πιο προβλέψιμη (αλλά ευτυχώς όχι πιο σύντομη) κι από αυτή ενός αρνιού τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Όμως, σήμερα ο Γαλάξιακός Φαρσέρ (τον οποίο έχω πολύ καιρό να αναφέρω και φοβάμαι πως θα αρχίσει να μου ρίχνει κατάρες) μου επεφύλασσε μια μεγάλη έκπληξη: Μια συνάντηση με έναν παλιό μου συμμαθητή. Και τι συνάντηση…
Την ώρα που έμπαινα στο βαγόνι του μετρό, άκουσα κάποιον να με φωνάζει. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα γύριζα το κεφάλι, πεπεισμένος ότι αυτά τα πράγματα δε συμβαίνουν σε μένα, αλλά παραδόξως το έκανα. Και τον είδα μπροστά μου, να μου χαμογελάει.
Ο Θ. δεν ήταν ποτέ φίλος μου. Για την ακρίβεια, ήταν πάντα αρκετά ψηλά στη λίστα των ανθρώπων που θα ήθελα να αλυσοδέσω σε έναν τοίχο και να τους βασανίζω ανελέητα 24 ώρες το 24ωρο. Ήταν ο κλασικός «νταής», ο «γαμάω και δέρνω», ένας κάφρος που όμοιό του είχα δει μόνο στο «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα». Κάπνιζε (σίγουρα τσιγάρα, πιθανόν και άλλα πράγματα), έβγαλε σχεδόν όλη την Τρίτη Λυκείου εκτός τάξης (είτε για «τουαλέτα», είτε με αποβολή), καυχιόταν ότι αυνανιζόταν 5 φορές τη μέρα. Λες και δε φαινόταν ότι τον είχε χτυπήσει στο κεφάλι.
Και νάτος τώρα μπροστά μου, με τη στολή της αεροπορίας, να μου χαμογελάει. Φορούσε και γυαλιά. Δυσκολεύτηκα να τον αναγνωρίσω. Και το κατάλαβε.
«Με θυμάσαι;», με ρώτησε δύσπιστα.
«Φυσικά σε θυμάμαι, Θ.», του απάντησα με όσο μεγαλύτερη φυσικότητα μπορούσα. Δεν ξέρω αν τον έπεισα.
Μέσα σε 10 λεπτά έμαθα όλα όσα έγιναν στη ζωή του τα τελευταία 5 χρόνια που είχα να τον δω. Τελείωσε τη σχολή που πέρασε, κάνει το στρατιωτικό του στην Αεροπορία (εξ ου και η στολή), παράλληλα δουλεύει. Παράξενα συμβατική ζωή για κάποιον που θεωρούσα εντελώς ανισόρροπο.
Αλλά αυτά ήταν λεπτομέρειες μπροστά στα άλλα που μου είπε. Μου μίλησε μέσα από την καρδιά του, λες και ήμασταν ποτέ φίλοι. «Γίναμε φλώροι κι εμείς, πιάσαμε δουλειά, τελειώσαμε από φοιτητές, γίναμε φλώροι…μέχρι και γυαλιά έβαλα», μου είπε με αφοπλιστική ειλικρίνεια, παραβλέποντας, ασφαλώς, το γεγονός ότι εγώ ήμουν φλώρος από τότε που πιπιλούσα τον αντίχειρά μου στην κοιλιά της μάνας μου.
«Αυτό δεν περίμενα να το ακούσω από σένα», του είπα με ακόμα πιο αφοπλιστική ειλικρίνεια, χωρίς να το σκεφτώ.
Με κοίταξε και νομίζω ότι χαμογέλασε αμυδρά, αν και μάλλον προβληματίστηκε. Δεν ξέρω αν του αρέσει περισσότερο η ζωή του έτσι όπως είναι τώρα – δεν τόλμησα να τον ρωτήσω. Για την ακρίβεια, ίσως να μην το σκέφτηκα καν εκείνη την ώρα, σαστισμένος από τον άνθρωπο που έβλεπα μπροστά μου, που ήταν σαν να του είχαν κάνει μεταμόσχευση εγκεφάλου.
Δεν είναι φοβερό να βλέπεις πόσο έχει αλλάξει ένας παλιός σου συμμαθητής; Και δεν είναι ακόμα πιο φοβερό να τον ακούς να σου μιλάει φιλικά, αν και ποτέ δεν ανταλλάξατε ούτε καλημέρα στα 10 χρόνια που πήγατε μαζί σχολείο; Για κάτι τέτοιες εκπλήξεις αξίζει η ζωή!
Και για κάτι τέτοιες εκπλήξεις αξίζει το μετρό. Γιατί τόσες χιλιάδες Αθηναίοι το χρησιμοποιούν κάθε μέρα, τι διάολο, κάπου θα πετύχεις κάποιον γνωστό. Γιατί δεν είναι ψέμα αυτό που λένε, «μικρός που είναι ο κόσμος»…Μικρός και παράξενος…

Advertisements