dance.jpg

Σπάνια χάνω μια καλή ευκαιρία να βγω με καλή παρέα. Έτσι, δεν θα μπορούσα να πω όχι στην πρόταση για clubbing που είχα χθες, παρά το γεγονός ότι έχω τόση σχέση με τον χορό, όση και η Άντζελα Δημητρίου με τους Led Zeppelin.
Η πρώτη αναγνωριστική πτήση είχε γίνει έναν μήνα πριν, στο πάρτυ γενεθλίων ενός φίλου σε γνωστό club. Το ξέρω ότι θα σας φανεί παράξενο, αδιανόητο, ίσως και ανώμαλο, αλλά μέχρι τότε δεν είχα πάει ποτέ σε club. Ναι, έχω συναίσθηση του πόσο ξενέρωτος είμαι, αν αυτή είναι η επόμενή σας ερώτηση.
Απλώς, δυσκολευόμουν να καταλάβω τι θέση μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που απεχθάνεται το κάπνισμα, το ποτό και τον χορό σε έναν χώρο όπου όλοι καπνίζουν, πίνουν και χορεύουν. Είναι παράλογη η σκέψη μου;
Όχι, δεν είναι παράλογη. Όμως, από τότε έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι. Μούλιασε, τι να σας λέω. Ανέχομαι στη δουλειά τα τσιγάρα που καπνίζουν όλοι οι υπόλοιποι (πρέπει να είναι πολύ παράξενο να μην καπνίζεις σε αυτό το επάγγελμα, αυτό έχω καταλάβει), έχω αρχίσει να πίνω (που για τα δικά μου στάνταρ σημαίνει ότι ξερνάω μετά την πρώτη γουλιά βότκα και όχι μόλις τη μυρίσω) και όσο για τον χορό…θα δείτε στη συνέχεια.
Τέλος πάντων, σε εκείνη την αναγνωριστική πτήση πρέπει να έγινα τελείως ρεζίλι. Προσπαθούσα να κουνηθώ στον ρυθμό, αλλά δε μου έβγαινε. Προσπάθησα να πιω ουίσκι, αλλά κόντεψα να πνιγώ. Προσπάθησα να μην γελοιοποιηθώ, αλλά έμοιαζα σαν το παρδαλό κατσίκι σε συνέλευση αμνοεριφίων.
Πεισμωμένος από αυτήν την (σχεδόν τραυματική) εμπειρία, αποφάσισα ότι η επόμενη φορά θα είναι καλύτερη. Και όντως, ήταν.
Η βραδιά ξεκίνησε το ίδιο αμήχανα. Προσπαθούσα να βρω έναν ρυθμό, όμως δεν κατάφερνα να κουνήσω και τα δύο μου πόδια και απλά κουνιόμουν αριστερά-δεξιά. Απογοήτευση σκέτη.
Κοίταξα κάτω, εκεί που χόρευαν οι περισσότεροι. Προσπάθησα να αντιγράψω κάποιες κινήσεις. Αλλά αποδείχθηκα ανεπίδεκτος μαθήσεως και παραλίγο να φάω τα μούτρα μου.
Τελικά, όλα ήταν θέμα χρόνου. Με τα κατάλληλα τραγούδια, τα πόδια μου άρχισαν να με οδηγούν από μόνα τους, παρασύροντας μαζί και τους γοφούς μου και, τελικά, τα χέρια μου, που στην αρχή κρέμονταν σαν ετοιμόρροπα ξερόκλαδα, όταν δεν τα έκρυβα αμήχανα στην τσέπη μου.
Αποτέλεσμα; Επί 5 ώρες δεν κάθησα καθόλου. Αρκετές φορές ένιωσα σαν το κουνελάκι της Duracell: Εκεί που οι άλλοι είχαν κουραστεί, εγώ συνέχιζα, και συνέχιζα, και συνέχιζα. Βέβαια, αν με ρωτήσετε αυτή τη στιγμή αν έχω πόδια, η απάντησή μου θα είναι «δεν ξέρω». Αλλά άξιζε τον κόπο.
Όπως μου είπε και ο Λ., που ήταν στην παρέα μας, «κανείς δεν ξέρει να χορεύει». Πράγματι, αυτό που ξεχωρίζει έναν καλό χορευτή από έναν κακό χορευτή είναι η αυτοπεποίθηση. Αν πιστεύεις ότι μπορείς να το κάνεις καλά, θα πιστέψουν όλοι ότι το κάνεις καλά. Γαμώτο, αν το ήξερα νωρίτερα θα είχα πάει στο «So you think you can dance».
Πάντως, εξακολουθούν να μη μου αρέσουν τα club. Νιώθω ότι οι περισσότεροι δεν πάνε εκεί για να διασκεδάσουν, αλλά για να πιάσουν γκόμενα/ο. Λικνίζονται επιδεικτικά, κοιτάζουν με πονηρά βλέμματα, «ψάχνονται». Ένιωσα ότι εκεί μέσα υπήρχαν 500 άνδρες και άλλες τόσες γυναίκες που ήθελαν να πηδηχτούν. Και χαίρομαι στη σκέψη ότι ελάχιστοι τα κατάφεραν, ίσως και κανένας, και ακόμα πιο ελάχιστοι θα κάνουν σχέση από αυτήν την ιστορία.
Αλλά είναι κι αυτή μια εμεπιρία. Μαθαίνεις νέα πράγματα για τον εαυτό σου εκεί μέσα. Πιάνεις ξαφνικά τον εαυτό σου να χορεύει στους ρυθμούς ενός τραγουδιού που μέχρι χθες θεωρούσες απαίσιο – και που πιθανότατα αύριο θα εξακολουθείς να θεωρείς απαίσιο! Βγήκα από το club στις 5:15 τα ξημερώματα, στριγκλίζοντας «Πας να με τρελάνειιιιιιιιιιιιιιιιις, τι είναι αυτά που κάνειιιιιιιιιιιιιιιις» και συνέχισα να το σιγοτραγουδάω στο μετρό. Κι όμως, αυτό το τραγούδι δε μου αρέσει! Αλλά μου αρέσει αυτή η παράνοια, να νιώθω λίγο διχασμένη προσωπικότητα, να φάσκω και να αντιφάσκω με τον ίδιο μου τον εαυτό. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω αν μου αρέσει και τόσο.
Και είμαι ακόμα επηρεασμένος. Ακούω ένα ασήμαντο ποπ τραγουδάκι στο MAD και κουνιέμαι στο ρυθμό εντελώς ασυναίσθητα. Χθες θα άλλαζα κανάλι ή θα έβαζα Red Hot Chilli Peppers στο mp3. Σήμερα, απολαμβάνω την trash πλευρά του εαυτού μου, που ήταν καλά κρυμμένη. Και μάλλον κάτι ήξερε…
Και τώρα; Τώρα, θα αναπληρώσω τα χαμένα μου φοιτητικά χρόνια, που τα πέρασα αγκαλιά με ένα λάπτοπ, και θα εκμεταλλευτώ όλες τις ευκαιρίες που θα μου δοθούν για να διασκεδάσω. Ακόμα κι αν αυτή η διασκέδαση περιλαμβάνει Αλέκο Ζαζόπουλο, Φανή Δρακοπούλου (Θέλω να τα πιωωωωωωωωωωωωωωω) και Γονίδη. Γιατί, όταν γνωρίζεις τα πράγματα που a priori αντιπαθείς, γνωρίζεις καλύτερα τον ίδιο σου τον εαυτό…

Advertisements