33711.jpg

Επειδή είμαι δίκαιος άνθρωπος, σήμερα αποκαθιστώ μια αδικία. Ο coperty μου είχε ζητήσει πολύ νωρίτερα να γράψω μια ιστορία με τις 5 λέξεις του, αλλά δεν το πήρα χαμπάρι. Ιδού, λοιπόν, το πόνημά μου με τις δικές του λέξεις, που είναι γραμμένες με bold.
(η φωτό είναι δική μου, το ξέρω ότι είναι άσχετη, αλλά ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω!)
—————–
Ανοίγω αργά και μαρτυρικά τα μάτια μου. Κοιτάζω το ταβάνι για λίγο και αναρωτιέμαι γιατί ξύπνησα τόσο νωρίς. Κοιτάω το ρολόι μου. 1 το μεσημέρι. 1 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ;;;
Πετάγομαι από το κρεβάτι σαν σφεντόνα. Το πρωινό ξύπνημα δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου, αλλά σήμερα το παράκανα. Θα έπρεπε να ντρέπομαι. Και ντρέπομαι. Γιατί αυτή στη θέση μου θα είχε ξυπνήσει 5 ώρες πριν και θα είχε φτάσει δύο ώρες νωρίτερα. Ενώ εγώ θα την στήσω.
Και δεν είναι ένα τυχαίο ραντεβού. Αύριο πετάει για Ισπανία. Δεν θα τη δω για τουλάχιστον 3 μήνες. Κι εγώ άργησα πάλι. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Θέλω να φτύσω το είδωλό μου, αλλά ξέρω ότι στο τέλος εγώ θα τα σκουπίζω και το ξανασκέφτομαι.
Δεν μπορώ να πάω με άδεια χέρια. Όλοι θα είναι εκεί, συγκεντρωμένοι για να την αποχαιρετήσουν. Οι γονείς της, οι φίλοι της, εγώ. Ναι, τελευταίος εγώ. Γιατί όταν αξιωθώ να φτάσω, θα είναι όλοι ήδη εκεί. Αρπάζω ένα μπουκάλι βότκα, που μου είχαν φέρει για τη γιορτή μου. Δεν το άνοιξα ποτέ. Να που μου φάνηκε χρήσιμο, έστω κι αν απεχθάνομαι το αλκοόλ.
Το κολλημένο μυαλό μου δε λέει να ξεκολλήσει, ούτε καν τώρα που τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά. Επιμένω να μην παίρνω το αυτοκίνητο και ξεκινάω να πάρω το μετρό. Το ξέρω ότι θα αργήσω κι άλλο, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Τα λάθη μας μάς συντροφεύουν για μια ζωή, γι’αυτό θα πρέπει να μάθουμε να τα αγαπάμε. Αν δεν καταλαβαίνεις ή δεν αγαπάς τα λάθη σου, είσαι χαμένος.
Έξω γίνεται χαμός. Βρέχει χαλάζι, όλοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους. Μόνο ένας τρελός αψηφά τον τρελό καιρό και προχωρά στο δρόμο, χωρίς ομπρέλα. Μόνο ένας τρελός.
Σκέφτομαι ότι θα εκτιμήσει την ταλαιπωρία μου και θα με συγχωρήσει. Την ξέρω τόσα χρόνια, δεν μπορεί να μου κρατήσει κακία. Άλλωστε, δε με έχει πάρει τηλέφωνο ακόμα, που σημαίνει ότι δεν με ψάχνουν. Ίσως να έχει αργήσει και κανένας άλλος, εκτός από μένα. Με καθησυχάζει να σκέφτομαι ότι δεν είμαι ο μόνος βλάκας σε αυτήν την πόλη.
Πρέπει να έχει πάει 2 η ώρα. Και πάλι καλά να λέω, χάρη σε αυτόν τον αγώνα δρόμου έφτασα μόνο μία ώρα αργότερα. Βρεγμένος μέχρι το κόκαλο, με μια βότκα στο χέρι, φτάνω στην πόρτα της. Παράξενο, δεν ακούω τίποτα. Ούτε φωνές, ούτε γέλια, ούτε καν το σκύλο της, που γαβγίζει σαν τρελός όταν έχει κόσμο γύρω του. Χτυπάω το κουδούνι. Να και ο σκύλος που γαβγίζει. Χάθηκε κι αυτή να πάρει μια γάτα, που είναι ήσυχες και χαριτωμένες; Μου ανοίγει την πόρτα και με κοιτάζει λες και περίμενε τον Σάκη Ρουβά και ήρθε στη θέση του ο Φρέντι Κρούγκερ. «Τι κάνεις εσύ εδώ;», με ρωτάει αυστηρά. «Ναι, το ξέρω, άργησα, παρακοιμήθηκα», απολογούμαι σχεδόν κλαίγοντας. «Για ποιο πράγμα άργησες;», με κοιτάζει απορημένη.
«Καλά, είναι δυνατό να μη θυμάται το δικό της πάρτυ;», σκέφτομαι από μέσα μου, αλλά δεν της το λέω. Μένω να την κοιτάζω σαν σκύλος που μόλις κατούρησε στο περσικό χαλί.
«Για κάτσε», μου λέει και νιώθω ότι το πρόσωπό της φωτίζεται. «Βότκα, πουκάμισο…για το πάρτυ ήρθες;». Της γνέφω καταφατικά και αυτή βάζει τα γέλια. Δεν πιστεύω στα μάτια μου.
«Χαζούλη, το πάρτυ είναι αύριο!», μου λέει γλυκά. Την κοιτάζω με γουρλωμένα μάτια. «Μα, Σάββατο δεν είναι σήμερα;». «Ναι», μου λέει, «Σάββατο είναι. Όμως το πάρτυ είναι την Κυριακή!».
Εκείνη τη στιγμή, κάνω κάτι απρόσμενο: Βάζω κι εγώ τα γέλια. Αλλά τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Αν δεν αγαπάς και δεν καταλαβαίνεις τα λάθη σου, είσαι χαμένος. Και μετά από ένα τέτοιο λάθος, σαν το σημερινό, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Μόνο να γελάσω με την αφηρημάδα και τη βλακεία μου.
Τουλάχιστον, δεν πήγαν όλα χαμένα. Με προσκάλεσε μέσα για φαγητό. Και ήταν το αγαπημένο μου, ρολό με κιμά. Είναι ωραίο να βλέπεις ότι τελικά και τα λάθη μπορούν να σου βγουν σε καλό. Σου θυμίζει ότι δεν είναι όλα σκατά σε αυτόν τον κόσμο, ότι δεν χρειάζεται να γκρινιάζουμε για ό,τι μας συμβαίνει. Ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς βασανισμένος από τα λάθη σου και είναι καλύτερο να γελάς μαζί τους. Όπως κάνουν και αυτά μαζί σου…

Advertisements