smok.jpg

Γενικά δεν βλέπω τηλεόραση, γιατί έχω αυτή την αφελή αίσθηση ότι έχω να ασχοληθώ με πιο σημαντικά πράγματα από το μπλουζάκι του Σαρμπέλ και τα χλιμιντρίσματα της Έφης Θώδη. Έτσι, δεν βλέπω ειδήσεις (αλλά τις διαβάζω μέσω Ιντερνετ, που είναι πολύ πιο ακριβές και έγκυρο), δεν βλέπω τοκ σόου (αν θέλω να δω ένα τσούρμο άξεστους κάφρους να πλακώνονται μεταξύ τους, προτιμώ να δω σε DVD το περσινό ματς Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός…τουλάχιστον αυτοί έχουν κάποιο λόγο που πλακώνονται!), δεν βλέπω σίριαλ (μόνο Παρά 5, κι αυτό με το ζόρι πια…), δεν βλέπω πρωινάδικα (κάπου μέσα μου χτυπάει ένα κουδουνάκι όταν συνειδητοποιώ ότι το IQ του περιβάλλοντος χώρου έχει πέσει κάτω από 70). Τελικά τι βλέπω;
Πάνω απ’όλα, βλέπω ταινίες. Χθες το βράδυ είδα το «Απιστίες στη Νέα Υόρκη» και το «Αγάπησα Έναν Εγκέφαλο» (για 4η φορά!). Επίσης, βλέπω ποδόσφαιρο. Τι, μόνο για τις τσόντες την πληρώνουμε τη Nova; Και ξέρετε τι άλλο βλέπω; Διαφημίσεις!
Πρέπει να με πιστέψετε: Υπήρξα τηλεορασομανής. Στο δημοτικό και στο γυμνάσιο διάβαζα τα μαθήματά μου μπροστά στην τηλεόραση. Στο λύκειο σταμάτησα να διαβάζω και έβλεπα μόνο τηλεόραση. Ποιος ξέρει πόσα από τα εγκεφαλικά κύτταρά μου αυτοκτόνησαν βλέποντας Σεφερλή…
Θυμάμαι, λοιπόν, ότι η αντανακλαστική μου αντίδραση όταν έπεφταν οι διαφημίσεις ήταν να αλλάξω κανάλι, ώστε να τις αποφύγω. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ θυμάμαι ακόμα και το πιο γελοίο και αποτυχημένο σίριαλ του πιο ανεκδιήγητου καναλιού, δεν θυμάμαι παρά ελάχιστες διαφημίσεις από εκείνη την εποχή. Μόνο κάτι συγκρίσεις του Skip με το Ariel και μερικά σλόγκαν (Μεγάλη και Σίγουρη, Οι Φίλοι Μας Λένε Εν-Εν, Μην το Πιείτε, Λουστείτε κλπ). Οι διαφημίσεις της εποχής ήταν χειρότερες και από τα spam που έρχονται κατά δεκάδες στο e-mail μου.
Αλλά σήμερα, η διαφήμιση είναι πραγματική τέχνη! Οι διαφημιστικές καμπάνιες του Johnnie Walker είναι η μία καλύτερη από την άλλη. Οι αυτοκινητοβιομηχανίες συνειδητοποίησαν ότι το χιούμορ κάνει καλό στην υγεία (Φως, άναψε!). Ακόμα και οι τράπεζες προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν ανθρώπινο πρόσωπο!
Επίσης, είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι οι περισσότεροι διαφημιστές κατάλαβαν πως ένας δημοσιογράφος που διαφημίζει μια μάρκα μακαρονιών δεν προσελκύει τους καταναλωτές περισσότερο από έναν μαύρο που διαφημίζει την Κου Κλουξ Κλαν. Μόνο ο Ευαγγελάτος από κάπου ξέφυγε – μαντρώστε τον, παρακαλώ!
Δεν μπορώ παρά να πω συγχαρητήρια σε αυτούς τους ανθρώπους που κατάφεραν να μετατρέψουν το πιο εκνευριστικό κομμάτι της τηλεόρασης σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα! Πιο εύκολα θα κάτσω για μία ώρα να δω όλες τις διαφημίσεις του Γερμανού, της Nova, της Volkswagen, του Johnnie Walker, της Vodafone, της Coca Cola, παρά ένα ακόμα ηλίθιο σίριαλ! Ευτυχώς που υπάρχουν και οι διαφημίσεις!!!

Advertisements