logo_star1.gif

Είναι μία από αυτές τις μέρες που όλα πέφτουν μαζεμένα. Είναι 25η Μαρτίου, μία μεγάλη θρησκευτική και εθνική εορτή. Πάνω σε αυτήν την εθνική εορτή βρήκε να πέσει το παιχνίδι ποδοσφαίρου με την Τουρκία, για να μας θυμίσει ότι στον πόλεμο καλά τα πάμε, αλλά από μπάλα…γιοκ, που θα έλεγαν και οι γείτονες. Τους οποίους γείτονες ακόμα αναρωτιόμαστε αν τους έχουμε φίλους ή σκύλους, αφού το βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού δεν το ξεκαθαρίζει σαφώς. Και, μέσα σ’όλα τα άλλα, αλλάζει και η ώρα και κοιμόμαστε μία ώρα λιγότερο.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε μου άρεσε η ιστορία. Ήταν το χειρότερό μου μάθημα, γιατί την έβρισκα βαρετή. Και τι με νοιάζει εμένα, στο κάτω-κάτω, τι έγινε στο Μαραθώνα πριν 2500 χρόνια; Και ποιος τον φτύνει τον Λέοντα τον Γ` τον Ίσαυρο και το σόι του; Ούτε Βυζάντιο υπάρχει πια, ούτε Οθωμανική Αυτοκρατορία, ούτε αρχαία Αθήνα, ούτε Καρχηδόνα. Αλήθεια, γιατί δεν μας έμαθαν ποτέ την ιστορία των Βίκινγκς; Πρέπει να είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Μάλλον αυτός είναι και ο λόγος…
Αρκετά χρόνια μετά, συνειδητοποιώ ότι το μάθημα της Ιστορίας δεν είναι άχρηστο. Είναι επικίνδυνο. Κι αυτό γιατί ο καθένας έχει μια διαφορετική άποψη για την ιστορία και καμία από αυτές δεν είναι απολύτως σωστή, γιατί κανένας δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Επομένως, όσα βιβλία και να γραφτούν, το τι έγινε πριν 100, 500 ή 2000 χρόνια είναι αδύνατο να το ξέρουμε.
Όμως, το θέμα δεν είναι τι ξέρουμε, αλλά τι ΘΕΛΟΥΜΕ να ξέρουμε. Ή, ακόμα περισσότερο, τι θέλουμε να ξέρουν τα παιδιά μας. Έτσι, το κάθε βιβλίο Ιστορίας είναι μία, μικρή ή μεγάλη, σημαντική ή ασήμαντη, προπαγάνδα. Δεν μιλάω για συνωμοσία, λογικά πράγματα είναι αυτά. Η εμπειρία μου μιλάει. Μέχρι τα 17 μου, που τέλειωσα το σχολείο, μισούσα τους Τούρκους. Γιατί; Μα γιατί αυτό ήθελαν να πετύχουν οι δάσκαλοί μου και τελικά τα κατάφεραν. Μέχρι να βγω στον κόσμο και να καταλάβω ότι οι Τούρκοι είναι μια χαρά λαός, και μάλιστα έχουν ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με εμάς: Ηλίθιους ηγέτες.
Έτσι, 186 χρόνια μετά, γιορτάζουμε την έναρξη μιας απελευθερωτικής Επανάστασης, έχοντας στο μυαλό μας από τη μία νταγλαράδες φουστανελομάχους με περήφανα, τσιγκελωτά μουστάκια, κι από την άλλη λιπόψυχους, μαυριδερούς Τούρκους με φέσια. Αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε.
Πιστεύω πως όλα τα βιβλία ιστορίας είναι εκτρώματα, όχι μόνο της 6ης Δημοτικού. Κι αυτό γιατί κανένα από αυτά δεν είναι αντικειμενικό. Γιατί δεν θέλουμε να μάθουν τα παιδιά μας τι ακριβώς έγινε, αλλά τι μας βολεύει να έγινε. Και, ανεξάρτητα από την ιδεολογία του καθενός, αυτό είναι γεγονός, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Τουρκία, στην Αμερική, στο Αζερμπαϊτζάν και παντού στον κόσμο.
Ίσως να μην είναι και τόσο συμπτωματικό το ότι η ώρα αλλάζει σήμερα…Ίσως είναι ένα σημάδι! Βάλαμε τα ρολόγια μας μία ώρα μπροστά. Μήπως να κάνουμε το ίδιο και για το μυαλό μας;

Advertisements