yah.jpg

Έχω γράψει αρκετές φορές πόσο μου αρέσει η βροχή, πόσο μου αρέσει να την αφήνω να πέφτει πάνω στο δέρμα μου, ενώ πιο παλιά είχα εκφράσει και την αντιπάθειά μου για τις ομπρέλες (η αλήθεια είναι ότι η τελευταία φορά που χρησιμοποίησα ομπρέλα χρονολογείται από τον περασμένο αιώνα, και οι αναφορές σε αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός είναι ασαφείς και αλληλοσυγκρουόμενες). Αλλά σήμερα κατέληξα στο συμπέρασμα πως από μόνη της η βροχή δεν είναι και τόσο ωραία. Χρειάζεται και κάτι άλλο για να γίνει η βροχή αυτό που πραγματικά είναι, κάτι που θεωρείται δευτερεύον, αλλά τελικά είναι πολύ πιο σημαντικό απ’όσο φαίνεται: Ο αέρας.
Εξηγούμαι και παρεξηγούμαι: Φαντάσου μια βροχερή μέρα χωρίς καθόλου αέρα. Οι σταγόνες της βροχής πέφτουν μονότονα σε μία ευθεία, υποκύπτοντας μοιρολατρικά στο πεπρωμένο τους. Αντίθετα, όταν φυσάει (και ειδικά όταν ο Αίολος έχει κέφια, όπως σήμερα) οι σταγόνες της βροχής εκτοξεύονται παντού με δύναμη και πάθος, όπως θα άξιζαν να γίνονται τα πάντα στη ζωή μας.
Δεν μπορεί να μην το έχεις κάνει έστω μία φορά, έστω και πολύ παλιά: Ο άνεμος να λυσσομανάει, να παρασέρνει ό,τι βρει μπροστά του κι εσύ να του πηγαίνεις κόντρα, να προσπαθείς να του αποδείξεις ότι δεν είσαι για τα δόντια του, ότι δεν θα σε κάνει ποτέ ό,τι θέλει αυτός. Γιατί ο άνεμος παρασέρνει οτιδήποτε είναι αδύναμο, οτιδήποτε αδυνατεί να του αντισταθεί. Κι όσο πιο δυνατός είναι, τόσο πιο πολύ θέλεις να του αποδείξεις ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να σε υποτάξει, πως η δική σου δύναμη θα είναι πάντα μεγαλύτερη από τη δική του.
Για μένα, ο δυνατός άνεμος είναι μια καλή ευκαιρία να αναμετρηθώ με έναν ισάξιο αντίπαλο και να προκαλέσω τον εαυτό μου να βγει νικητής. Εντάξει, μπορεί να μην είναι και τόσο ισάξιος αντίπαλος, αλλά προσπαθεί. Έχει φοβερό πάθος και απίστευτη θέληση, γι’ αυτό και τον θαυμάζω. Ίσως και γιατί κατά βάθος τον ζηλεύω…

Advertisements